กระชากหน้ากากเจ้าสัวใจบุญ 13.4

คำตอบของเขาทำให้เอวาถึงกับอึ้งไป และเธอกลับโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เบลล่าไม่ใช่คนใจร้าย รักพี่ชายมากและคงรักหลานไม่แพ้กัน ส่วนเธอก็เหมือนได้ปลดปล่อยจากสิ่งที่ค้างคาใจมานาน มีความลับบางอย่างที่บอกเมธาวีไม่ได้ และไม่รู้จะหาทางออกอย่างไรมาเกือบครึ่งปีแล้ว 

“ดีใจด้วยนะคะพี่มาร์ก” 

เมื่อรู้ว่าเขามีคนอื่นที่รักมากและกำลังจะเป็นครอบครัวจึงทำให้ยิ้มออกมา และโผเข้ากอดเขาแน่น เมธาวีลูบที่หลังหญิงสาวเบาๆ

 “พี่ขอโทษนะ” “ไม่ต้องขอโทษค่ะ เอวาซะอีกที่ต้องขอโทษ ที่ทำให้พี่รู้สึกผิด ทั้งที่เอวาเองก็มีคนอื่นแล้ว” เขาจับเธอผละจากตัว ยิ้มดีใจที่ไม่ได้ทำร้ายจิตใจเพื่อนน้องสาว

“จริงเหรอเอวา? ”

“จริงค่ะ เอวาบอกไม่ได้ และมันอึดอัดมากที่ต้องทำตัวใสซื่อ เป็นแฟนใจดี ปล่อยให้พี่มีผู้หญิงคนอื่น ตอนนี้เอวาดีใจมากที่รู้ว่าพี่เจอคนที่ใช่แล้ว” เมธาวีคว้าตัวหญิงสาวเข้ามากอด ขอบคุณที่ทางออกในตอนนี้ไม่มีใครเจ็บปวด อีกทั้งคนฆ่าบิดาได้รับผลกรรมตายตกไปตามกัน โดยที่เขาไม่ได้ลงมือเอง 

บุษรินทร์ขยับมือขวา และรู้สึกว่ามีมือใครบางคนเกาะกุมเอาไว้ จึงค่อยๆ เปิดเปลือกตามองไปที่ข้างเตียง เห็นเมธาวีหลับฟุบอยู่ตรงนั้น มือซ้ายของเธอมีสายน้ำเกลืออยู่ ทันทีที่ลืมตาก็รู้สึกถึงอาการเจ็บปวดระบมไปทั้งตัว โดยเฉพาะแขนขวา เธอต้องการขยับให้คลายปวด ทำให้คนที่กุมมือไว้สะดุ้งตื่น เขายิ้มดีใจและลุกขึ้นลูบหน้าผากอย่างอ่อนโยน

“บุษตื่นแล้วเหรอ เจ็บมากหรือเปล่าจ๊ะ” 

บุษรินทร์ทำหน้าแปลกใจกับท่าทีของเขา เธอยังงงๆ เพราะฤทธิ์ยา จำอะไรไม่ได้แม้กระทั่งตอนเกิดอุบัติเหตุ แต่ที่แน่ๆ รู้ว่าที่นี่คือโรงพยาบาล

“ฉันหิวน้ำ” “หิวน้ำหรือจ๊ะ ผมเทให้นะ” 

ท่าทางที่เปลี่ยนไปของเมธาวีเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ทำให้เธอประหลาดใจ หรือว่าเธอตายไปแล้ว ไม่อย่างนั้นนี่คงเป็นเพียงแค่ความฝัน เขาประคองป้อนน้ำให้เธออย่างช้าๆ จนรู้สึกไม่ทันใจ

“หลับไปเกือบสองวันเลย หิวอะไรอีกไหม อีกชั่วโมงอาหารเที่ยงถึงจะมาเสิร์ฟ แต่ถ้าหิวผมจะไปซื้อข้าวต้มมาให้ เอาไหม”

เธอส่ายหน้าน้อยๆ และมองเขาเหมือนแปลกใจ

“ฉันฝันไปหรือเปล่า จำไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น”

เมธาวีมีสีหน้าตื่นตกใจทันทีที่เธอบอก เขาได้แต่เงียบไม่สบายใจจนต้องขอเข้าพบคุณหมอ แจ้งว่าเธอจำอะไรไม่ได้ แต่หมอยืนยันว่าบุษรินทร์ไม่ได้รับการกระทบกระเทือนทางสมอง ที่จำไม่ได้อาจเพราะเธอสลบทันทีที่เกิดเหตุ และหลับไปนานเท่านั้นเอง คาดว่าอีกหน่อยก็จะจำทุกอย่างได้ดี เขาจึงกลับมาป้อนข้าวเที่ยงและยาให้กับหญิงสาว หลังจากนั้นบุษรินทร์จึงค่อยๆ จำได้ทีละน้อย แต่ที่คาใจที่สุดคือการดูแลเอาใจใส่ของเมธาวี

“คุณมาร์กไม่กลับภูเก็ตหรือคะ? ” “ไม่ล่ะ ผมจะอยู่จนคุณหายดี แล้วกลับไปด้วยกัน เออบุษจ๊ะ เดี๋ยวสักพักน้าของคุณกับโรสจะมาเยี่ยม เมื่อคืนก็มาแล้วแต่คุณยังไม่ตื่น”

“แล้วทำไมน้ายุพาไม่เฝ้าฉัน ทำไมเป็นคุณ?”

เธอไม่คุ้นเคยทั้งจากสีหน้าแววตา และท่าทางเอาใจใส่ พูดจาจ๊ะจ๋า ป้อนข้าวป้อนยาเช็ดเนื้อตัวให้ แล้วยังหอมที่หลังมือของเธอซ้ำๆ บ้างก็จูบแก้มจูบหน้าผาก ตั้งแต่ตื่นขึ้นมานับได้กว่าสิบครั้งที่ถูกเขากอดหอม ดีที่เป็นห้องพิเศษ ไม่อย่างนั้นคงอายคนไข้คนอื่นแน่

“อยากให้คุณตื่นขึ้นมาเจอผมคนแรก” เขากุมมือเธอเข้าไปจูบ และสูดดมกลิ่นเนื้อเข้าไปลึกๆ ทำเอาหัวใจสั่นไหว

“คุณมาดูแลฉันทำไมคะ? ”

“บุษริทร์ผมรักคุณ และเรากำลังลังจะมีลูกด้วยกัน”

หญิงสาวนิ่งงันไปสักพัก ในขณะที่เมธาวีจับจ้องปฏิกิริยาเธอไม่วางตา

“ฉันท้องเหรอ?” 

“ใช่ คุณท้องและผมมั่นใจว่าเป็นลูกของผมแน่นอน”

“คุณเอาอะไรมามั่นใจคะ ในเมื่อฉันหนีมาขายตัวให้ชายแก่”

เธอพูดประชดและขยับตัวหันหลังให้เขา

“คุณไม่ทำแบบนั้นหรอก” 

เธอไม่ตอบและหลับตาลง ได้ยินทุกถ้อยคำของเขาแต่ก็นิ่งไป เมธาวีออดอ้อนให้เธอพูดกับเขาบอกว่า ต้องการรับผิดชอบลูก มั่นใจว่าเป็นลูกเขา มันเป็นแค่ความรับผิดชอบสินะ ในเมื่อเขาก็มีคนรักอยู่แล้ว เธอรับไม่ได้ที่การตั้งครรภ์ของตัวเอง ทำให้ต้องแย่งแฟนคนอื่น แต่ไม่อยากพูดอะไรมาก จนชายหนุ่มเดินออกจากห้องด้วยท่าทางฉุนเฉียว 

ไม่กี่นาทีต่อมาโรสกับยุพาเข้ามาเยี่ยมเธอ ปอกผลไม้ให้กิน และชวนพูดคุยให้คลายเครียด น้ายุพาลากลับบ้านไปก่อน เพื่อเปิดทางให้โรสได้พูดคุยกับหลานสาวหลังทะเลาะกันก่อนหน้านี้

“ฉันดีใจที่แกไม่เป็นอะไร ดูไลฟ์แล้วร้องไห้เลย มันอันตรายเกินไปหรือเปล่า อย่าทำอย่างนี้อีกนะ”

“ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำลงไปได้ยังไงเหมือนกัน”

เธอยิ้มน้อยๆ หากย้อนกลับไปได้แล้วผลลัพท์คือกระชากหน้ากากเจ้าสัววิโรจน์ได้เธอก็จะทำ

“เขาก็ได้รับกรรมแล้วเนอะ ตอนนี้เมริกาเสียชีวิตแล้วนะ ตำรวจบุกค้นเซฟเฮ้าส์อย่างละเอียด โดยเฉพาะสระน้ำ พบหลายศพเลยแหละ ตอนนี้พวกเขาได้รับความเป็นธรรมเพราะแกเลยนะ”

พูดแล้วก็สะเทือนใจ โรสจึงหันมายิ้มให้เพื่อน และเริ่มทำงานตามคำขอร้องของเมธาวี

“คุณมาร์กเฝ้าแกตั้งแต่คืนแรก ฉันขอเฝ้าเองก็ไม่ยอมเลยนะ”

บุษรินทร์ถอนหายใจ ด้วยเข้าใจในบริบทที่เพื่อนกำลังจะสื่อ

“เขาแค่ต้องการรับผิดชอบลูก อีกอย่าง ฉันยอมเลี้ยงลูกคนเดียวดีกว่าแย่งแฟนคนอื่น”

“เขายืนยันว่าเลิกกันแล้ว”

“ฉันเห็นเขายังไปงานด้วยกันอยู่เลย”

“บุษ” / ”โรส ฉันไม่อยากเครียด” โดนตัดบทหันหลังให้อีกคน จนโรสต้องเดินออกมานอกห้อง ให้คำตอบคนที่รออยู่ด้วยท่าส่ายศีรษะ บุษรินทร์เป็นคนอ่อนหวาน แต่เรื่องรักเธอกลับใจแข็งเอาการ ตรงกันข้ามกับโรส หยิ่งทระนงตัวกับเอเดรียนแค่ช่วงแรก แต่พอรักเขาเข้าแล้วก็อ่อนไหว และเป็นฝ่ายตามง้อเสียอีก