การลงทัณฑ์ของเมีย 14.1

อาการของบุษรินทร์ดีขึ้นหลังรักษาตัวได้สี่วัน แต่เมธาวีไม่ยอมให้เธอออกจากโรงพยาบาล จนกว่าจะแน่ใจว่าเธอและลูกจะปลอดภัย เมื่อครบกำหนดเขาทำเรื่องชำระค่ารักษา และอุ้มขึ้นรถตู้อย่างระมัดระวัง 

“คุณจะพาฉันไปไหนคุณมาร์ก? ” “กลับภูเก็ต” “บ้าหรือไง จอดรถเดี๋ยวนี้นะ” เธอจะขยับตัวแต่ถูกกอดรัดแน่น

“ไว้จอดตอนถึงสนามบินนะ อย่าดิ้นสิเดี๋ยวกระทบกระเทือนถึงลูก นอนนิ่งๆ ไว้นะคนดี”

 “คนบ้า คุณอย่ามาทำกับฉันแบบนี้นะ” เธอได้แต่โกรธเขาเอาลูกมาขู่และคุณหมอก็บอกให้ระมัดระวังเรื่องนี้จริงๆ เธอถูกพามาขึ้นเครื่องบินเล็กส่วนตัว เขาอุ้มเธอไว้ในวงแขนโดยขู่ไม่ให้ดิ้น แม้จะขยับตัวก็ไม่ได้ 

จึงรู้ว่าเปล่าประโยชน์ที่จะขัดขืน เธอหลับไประหว่างเดินทาง คงเพราะยาที่กินทำให้ง่วงนอน ตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนบนเตียงกว้างแล้ว ไม่ใช่วิลล่ากลางน้ำ เพราะในห้องเงียบเฉียบไม่มีเสียงคลื่นลม

บุษรินทร์ลุกขึ้นยืนบนพื้นพรมนุ่ม ห้องนี้โทนสีครีมดูสว่าง และกว้างขวางมาก เตียงหลังใหญ่ และเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นหรูหรา อย่างกับบ้านเศรษฐีที่เคยดูในละคร เธอเดินไปที่หน้าต่างมองลงไปรอบตัวบ้าน ด้านล่างเป็นสวนกว้าง หญ้าเขียวขจี มีต้นไม้ตามทางเดินร่มรื่น ห้องที่เธออยู่เป็นชั้นสองของบ้าน 

“ตื่นแล้วหรือคะ? ” อาริตาเดินยิ้มเข้ามาในห้อง

“บุษเป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บตรงไหนไหม? ” 

“ไม่ค่ะ ตอนนี้เหลือแค่คันตามสะเก็ดแผล ไม่รู้จะเป็นแผลเป็นน่าเกลียดไหมนะ”  บุษรินทร์ ลูบคลำเบาๆ ที่แขนข้างบาดเจ็บ

“ทาครีมกันไว้ได้ค่ะ แต่ดูแล้วหมอก็เย็บแผลสวยอยู่นะ”

“ค่ะ พี่ละคะเป็นยังไงบ้าง?”

“ตอนนี้ทุกอย่างคลี่คลาย พี่จะออกจากบ้านนี้แล้วล่ะ ต้องไปดูแลพี่ปราบน่ะ” 

“อ้อจริงสิ คุณปราบดาเป็นยังไงบ้างคะ? ”

บุษรินทร์คลี่ยิ้ม ดีใจที่ปราบดารอดชีวิต นึกว่าถูกกำจัดอย่างที่นายวิโรจน์บอกแล้ว

“ถูกยิงที่หัวไหล่ และมีแผลกระสุนถากสองจุด คุณมาร์กดูแลเรื่องค่ารักษา และส่งตัวมาตั้งแต่วันก่อนแล้วล่ะ”

อาริตาดูห่วงใย และน่าจะเปิดใจให้ปราบดามากขึ้น หากทั้งสองรักกันก็คงจะดี เพราะที่ผ่านมาถ้าไม่ได้เขาช่วย อาริตาคงเสียชีวิตไปแล้ว 

“พี่ลาเลยนะ และก็ยินดีกับบุษและนายหัวมาร์กด้วย คุณเมธีคงดีใจมาก ถ้าเห็นว่าบุษได้คู่กับลูกของท่าน และกำลังจะมีหลานด้วย” “เฮ้อ...เขาให้พี่มากล่อมด้วยหรือคะ” 

บุษรินทร์ทำหน้าเหนื่อยหน่าย 

“ไม่เลย ที่พูดนี่คือดีใจแทนคุณเมธีเท่านั้นเอง และพี่เชื่อว่าบุษคงจะทำเพื่อลูก” อาริตาจ้องจนอีกฝ่ายพยักหน้ารับ เธอเดินออกมาจากห้องด้วยรอยยิ้ม เหมือนมีแววดีทำเอาเมธาวีใจเต้นแรง พอหญิงสาวทำท่าโอเคเท่านั้น เขาก็แทบจะวิ่งเข้าไปในห้องทันที

“ขอบคุณนะครับ” “โชคดีค่ะคุณมาร์ก”

อาริตาเดินขึ้นรถที่เมธาวีจัดเตรียมไปส่งเธอ เขามอบเงินจำนวนหนึ่งให้ไปตั้งตัว ถือว่าได้ตอบแทนผู้หญิงของบิดา เพื่อเมธีจะได้มีความสุขบนสวรรค์

บุษรินทร์เตรียมผ้าเช็ดตัวเพื่ออาบน้ำ แผลของเธอถูกปิดด้วยพลาสเตอร์กันน้ำจึงไม่ต้องกังวล ระว่างกำลังจะเดินเข้าห้องน้ำ เมธาวีเข้ามาประคองเธอ

“ฉันเดินได้ค่ะ” เธอสลัดแขนเบาๆ โดยยังไม่มองหน้าเขา เห็นแวบเดียวว่ามีรอยยิ้ม

“ผมเป็นห่วง ไม่อยากให้เข้าห้องน้ำคนเดียว อาบด้วยกันนะ”

ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ และอุ้มคนตัวเล็กเข้าไปในห้องน้ำ ทำน้ำอุ่นในอ่างน้ำหรูให้เธอ อ่างขนาดใหญ่เรียกได้ว่าเป็นสระน้ำขนาดย่อมๆ ก็ว่าได้ เป็นอะไรที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

เมธาวีถอดชุดออกทั้งหมด เธอแก้มแดงเมื่อชำเลืองไปทางเขา ความใหญ่โตที่คุ้นเคยขยายตัวทักทาย 

“บุษแค่ให้โอกาส เพราะหนียังไงก็ไม่รอดอยู่ดี ไม่ได้จะยอมให้คุณทำอะไรนะ” พูดด้วยท่าทีเหนียมอาย เพราะห่างหายจากเขาสองเดือนแล้ว

“อาบน้ำก็ต้องถอดสิ มาผมถอดให้”

“ไม่ค่ะ” 

“อย่าดื้อกับผมเลยนะ จะได้รีบอาบไง”

“ฉันอาบแป๊บเดียวเอง”

“ได้อยู่แล้ว เมียว่ายังไงก็ตามนั้น” 

เธอตวัดสายตาใส่เขา ที่ใช้สรรพนามกับตัวเองอย่างนั้น แต่ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียง ปล่อยให้เขาถอดชุดออกก้าวลงนั่งแช่อ่างน้ำ เมธาวีนั่งซ้อนด้านหลังของเธอ ใช้ฟองน้ำถูตัวให้เบาๆ  ใช้ครีมอาบน้ำลูบสัมผัสผิวกายนุ่มอย่างทะนุถนอม โอบกอดเธอหลวมๆ ให้กายเขาได้สัมผัสเล็กๆ น้อยๆ ก็ยังดี 

“ผมรักคุณนะ” ชายหนุ่มกระซิบข้างหู เมธาวีมอบความอบอุ่นให้เธอตั้งแต่ที่โรงพยาบาล มีพยานยืนยันว่าเขาเลิกกับเอวาด้วยดี ซึ่งเขาเองพยายามทำทุกทางให้เธอเชื่อใจ อีกทั้งไม่เคยมีผู้ชายคนไหนที่โรสจะสนับสนุนให้เธอคบหาด้วย แต่ก็นั่นแหละ โรสอาจอยากให้หลานมีพ่อ หรือไม่ก็หลงเอเดรียนจนหัวปักหัวปำ จึงพยายามเกลี้ยกล่อมช่วยพี่ชายเขา

“รักฉันหรือแค่รับผิดชอบลูกคะ? ”

“รักคุณสิ รู้หรือเปล่าว่าผมเกลียดตัวเองแค่ไหน ที่วันนั้นปล่อยให้คุณหนีไป พอเปลี่ยนใจจะตามไปคุณก็น่าจะถึงกรุงเทพฯ แล้ว ไม่กี่วันต่อมาคุณก็ไปอยู่ในมือคนอื่น คุณทำผมเสียใจเหมือนกันรู้หรือเปล่า” เขาตัดพ้อได้น่าเห็นใจ ง้อเธอด้วยการใช้เรือนร่าง หนวดเคราถูไถแผ่นหลังเธอไปมา 

“หนวดคุณถูหลังฉันแสบไปหมดแล้วนะ พอเถอะค่ะ แช่น้ำนานเดี๋ยวฉันจะไม่สบาย”

เธอพยุงตัวลุกแต่ถูกรั้งเอาไว้ ล้างตัวให้หญิงสาวอีกรอบ แล้วจึงยืนขึ้นก้าวออกจากอ่าง จับมือเธอให้ก้าวตาม เช็ดตัวและจัดหาเสื้อผ้าให้ แสดงออกว่าจริงใจกับเธอมาก ไม่ใช่เพียงเรื่องอย่างว่าเท่านั้น ตอนกลางคืนได้นอนกอด อ้างว่าจูบหน้าท้องเธอส่งไปถึงลูกทั้งก่อนนอน และตื่นยามเช้า บุษรินทร์เย็นชากับเขาอย่างน่าใจหาย แต่ยอมให้กอดให้หอมได้ตลอด แค่นี้ก็ถือว่าดีแล้ว