การลงทัณฑ์ของเมีย 14.2

ผ่านไปหลายวันในบ้านหลังใหญ่ เธอเปิดใจมากขึ้น เมธาวีเริ่มติดต่อหามารดาแนะนำให้รู้จักกับสะใภ้ คุณแม่แองจี้ยังสาวยังสวย จนแทบไม่อยากเชื่อว่าอายุมากกว่าสี่สิบปีแล้ว แต่ที่สัมผัสได้คือนางใจดี มีความเป็นกันเอง แองจี้ตื่นเต้นที่จะมีหลานคนแรก และจะรีบหาโอกาสมาเยี่ยมลูกชายกับบุษรินทร์

สองสัปดาห์ต่อมาบุษรินทร์เข้าครัวทำอาหารเอง โดยมีแม่บ้านสาวใหญ่คอยสอนให้ เมธาวีไว้ใจว่าเธอจะไม่หนีไปไหน จึงทิ้งเธอไว้บ้านกับสาวใช้ และออกไปดูงานบ้าง กลับมาถึงบ้านก็เดินเข้าไปกอดเมียที่รักก่อนทำอย่างอื่น ชวนเธออาบน้ำเพราะเป็นทางเดียวที่จะได้สัมผัสกายเปลือยเปล่า

บุษรินทร์แกล้งทำไม่สนใจกับความเป็นชายผงาดโชว์ตอนอาบน้ำทุกวัน นิ่งและอดทนกับการเสียดสีในอ่างอาบน้ำ นับวันเขายิ่งเบียดเสียดและสัมผัสเธอมากขึ้น เมื่อปลุกอารมณ์ขึ้นมาเอง เธอก็ปล่อยให้เขาแทบก้าวขาออกจากห้องน้ำไม่ได้ เป็นแบบนี้อยู่หลายวัน

“ฉันออกไปก่อนก็ได้นะคะ ไม่ต้องอุ้มหรอก” 

เธอหันไปบอกพลางมองต่ำลงไปที่หว่างขาแล้วยิ้มเหมือนกับสะใจ ที่ปล่อยให้เขาอยู่ในสภาพแข็งตั้งลำอยู่อย่างนั้น

“อืมๆ ” 

เมธาวีพยักหน้า แต่ข้างในอดเคืองไม่ได้ ‘ท่องเอาไว้ เมียคือที่สุด น่ารักที่สุด น่ามันเขี้ยวที่สุด น่าจับกดที่สุด แต่ถ้าเมียไม่ยอมก็ต้องยอมเมียทุกอย่าง นี่คงเป็นบทลงทัณฑ์ของเมียที่แกล้งทรมานเขา’ แต่ก็ยอมเพราะไม่อยากให้เธอโกรธ

บุษรินทร์ยิ้มให้กับตัวเองหน้ากระจก กว่าครึ่งเดือนที่อยู่กับเมธาวี เธอมีความสุขกับการดูแลเอาใจใส่ของเขา มีความสุขในอ้อมกอดที่อบอุ่น แววตาที่มองมาที่เธออ่อนโยนแตกต่างจากเมื่อก่อน ขืนแกล้งมากเข้า เขาไม่ง้อไปมีคู่นอนเหมือนแต่ก่อน จะไปโทษเขาฝ่ายเดียวคงไม่ได้ หน้าท้องเธอเริ่มนูนเล็กๆ ลูกของเขาและเธอ มือเรียวลูบไปที่พุงป่องเบาๆ อย่างเป็นสุข

 “คุณมาร์กยังไม่ออกมาอีกเหรอ? ” 

เมธาวีชะงักมือเอาไว้ เขาต้องระบายออกด้วยตัวเองในห้องน้ำ หลายครั้งที่มันไม่สงบ ก็เพราะตัวเองยั่วเธอแล้วเป็นฝ่ายทนไม่ไหวเอง แต่วันนี้ต้องข่มอารมณ์ลงให้ได้

“ผมขอเวลาเดี๋ยวนะ”

“ตามใจ แต่ถ้าหมดแรงก่อน ฉันไม่รู้ด้วยนะ”

น้ำเสียงบุษรินทร์แฝงความยั่วยวนในนั้น เขาไม่ได้คิดไปเองเมธาวี เดินออกมาทั้งที่ไม่นุ่งผ้าเช็ดตัวปกปิด

“อะไรของคุณ เดินโทงๆ ออกมาเลยเหรอ” 

“เมียเรียก ผมก็รีบมาน่ะสิ” เขานั่งหย่อนขาบนเตียงสบสายตาหวาน เปิดผ้าห่มนวมออกจากหญิงสาว แล้วยิ้มให้เธอ

“อะไรของคุณ นี่เปลือยกายรอผมเลยเหรอ” 

ก่อนที่บุษรินทร์จะเปลี่ยนใจ เขาล้มตัวคร่อมเธอเอาไว้ ก้มจูบเร่าร้อนต่างคนต่างคิดถึงสัมผัสนี้มาเนิ่นนาน หิวโหยและโหยหาซึ่งกันและกัน ริมฝีปากอุ่นซ่านจูบพรมไปทั่วดวงหน้า โลมเลียต่ำมาที่อกคู่สวย มันเต่งตึงมากขึ้น และยอดถันเด้งสู้ลิ้นเช่นเคย 

มือหนาคลำเนื้อนิ่มอย่างรักใคร่ สัมผัสจุดซ่อนเร้นเบาๆ ค่อยๆ เขี่ยเรียกร้องให้เธอเปิดรับ บุษรินทร์ครางเสียงกระเส่า ความกระสันแผ่ซ่านไปทั่วกาย ร่างสาวไหวพลิ้วไปตามสัมผัส

“คุณมาร์ก ฉันคิดถึงคุณ” เธอครางชื่อเขาและบอกคิดถึง ตามที่หัวใจและร่างกายกำลังเรียกร้อง ลูบไล้มือไปตามมัดกล้ามของเขา อย่างเรียกร้อง แท่งร้อนระอุค่อยๆ เข้าสู่เธออย่างเกร็งๆ 

ทั้งสองครางออกมาเหมือนกับว่าเป็นนาทีที่รอคอย เขาปลุกเร้าเธอไม่นาน เพราะอดคิดถึงต่อไปไม่ไหวแล้ว จุมพิตแสนหวานหยอกเอินกับริมฝีปากกันและกัน ในระหว่างหยัดกายเข้าออก แรงปรารถนาอันเร่าร้อนปลุกให้จังหวะเร่งเร้ามากขึ้น 

เมธาวีรัวสะโพกเร็วขึ้น ขณะที่เธอหนีบขารัดรอบสะโพกของเขาเพื่อปรามให้ผ่อนความเร็วแรง ช่องรักที่แน่นอยู่แล้วยิ่งรัดดูดเขาแทบดึงไม่ออก 

ความสุขเพลิดที่เปี่ยมด้วยอารมณ์รัก ในที่สุดไฟราคะที่ลุกโชน ทำให้เขาและเธอปลดปล่อยความต้องการออกมาอย่างไม่มีอดกลั้น เขาโหมกระหน่ำเข้าใส่ และเธอก็ขยับสอดรับทุกกระบวนท่า กระทั่งร่างกายเดือดพล่าน ราวน้ำต้มทะลักล้นปากหม้อ 

“อ๊า!” เขาฝังลำกายไว้ภายใน กระตุกเกร็งอย่างสุขสม จูบคลอเคลียกับปลายคางเรียวอย่างลุ่มหลง บุษรินทร์หายใจสะท้าน 

“รอบเดียวพอนะคะ” บอกเขาทั้งยังหายใจหอบ เพราะช่วงล่างยังคงแข็งขึงและเริ่มพองตัวในกายเธอ

“เมียเป็นที่สุดอยู่แล้ว เมียบอกครั้งเดียวก็ครั้งเดียว” เขาขยับออกจากเธอ เพราะไม่อยากกดทับหน้าท้องนานเกินไป

“ดูลูกก่อน ถ้าลูกไม่เป็นอะไรก็ค่อยว่ากันอีกที” 

ทั้งสองตะแคงหน้าเข้าหากัน ยื่นมือจับแก้มมองกันด้วยแววตาเปี่ยมไปด้วยความรักจนหลับไปด้วยกัน

งานแต่งของนายหัวมาร์กกับบุษรินทร์มีขึ้นหลังเธอคลอดบุตรสาวคนที่สองได้ไม่นาน เขาจัดงานแต่งยกย่องเธอขึ้นมาเป็นเมียนายหัว แต่ความจริงได้จดทะเบียนสมรสตั้งแต่คืนดีกันแล้ว  ตอนนี้คนงานหน้าเก่าๆ ยังพอมีเหลือ เว้นแต่ป๋องแป้งที่ลาออกไปหลังเธอหนีเข้ากรุงเทพฯ ทำให้บุษรินทร์รู้สึกผิด และโทษตัวเองที่ขังป๋องแป้งไว้ในห้อง จนทำให้พี่สาวที่แสนดีไม่อยากทำงานต่อไป 

น้องมารีนและโมบาย ลูกสาวตัวน้อยทั้งสองเกิดห่างกันปีเดียว คนโตขวบกว่าๆ กำลังเดิน ส่วนน้องโมบายกำลังคลาน ตอนนี้เข้าใจคำว่าจับปูใส่กระด้งได้ดี บุษรินทร์ไม่จ้างพี่เลี้ยงเด็ก เธอกับแม่บ้านช่วยกันดูแลอย่างใกล้ชิด เมธาวีอยากได้ลูกชายอีกคน แต่บุษรินทร์ขอให้หยุดเอาไว้แค่นี้ก่อน เพราะสองสาวใช่ว่าจะไม่ซน 

ส่วนสร้อยไข่มุกของเมธีถูกเก็บไว้ในกล่องอย่างดี บุษรินทร์ไม่สวมมันอีกหลังจากแต่งงาน เพราะทุกครั้งที่เมธาวีเห็นจะทำให้เขานึกถึงพ่อและรู้สึกเศร้าใจ 

วันพักผ่อนบุษรินทร์ฝากเด็กๆ ไว้กับแม่บ้าน ลงเรือมาที่เรือนกลางน้ำ ที่ที่เขาและเธอมีความทรงจำครั้งแรก สร้างบรรยากาศเหมือนกำลังอยู่ในช่วงฮันนีมูน พลอดรักฉ่ำหวานกันสองคน เธอโชคดีที่ได้สามีสุดเพอร์เฟ็กต์ และมีชีวิตครอบครัวที่แสนสุขอย่างทุกวันนี้ คือสิ่งที่บุษรินทร์คาดหวัง แต่ไม่คิดว่าจะมี ตั้งแต่วันที่เธอถูกเมธาวีจับตัวมาภูเก็ต ลงทัณฑ์ที่เธอสวมรอยเป็นเมียพ่อของเขา และตอนนี้เธอปล่อยให้เขาลงทัณฑ์ซ้ำๆ และได้โปรดลงทัณฑ์ไปจนแก่ เท่าที่เขายังมีเรี่ยวแรงจะทำ

จบบริบูรณ์