LOGINบุษรินทร์เก็บมือถือในกระเป๋าสูท เสียงเคาะเรียกนอกห้องดังขึ้นเรื่อยๆ
“ยังไม่เสร็จเลยค่ะเจ้าสัว รอบุษก่อนนะคะ”
เธอร้องบอกพลางมองรอบๆ ว่าพอมีอะไรป้องกันตัวได้บ้าง แล้วถ้าเปิดออกไปปืนจ่อหัวเล่า จากจังหวะเคาะประตู รู้เลยว่าวิโรจน์ไม่สบอารมณ์เอามากๆ
“คิดจะถ่วงเวลาเหรอ ยังไงคืนนี้เธอไม่รอดหรอก! ”
น้ำเสียงของวิโรจน์แฝงความเข่นเขี้ยวหมายข่มขู่ เมื่อแน่ใจว่าหญิงสาวจงใจหลบในห้องน้ำ จากข่มใจจะค่อยๆ หลอกล่อ ชักจะมีโมโห และควบคุมอารมณ์ไม่ได้ โดยเฉพาะภาพในวงจรปิดที่เห็นว่าบุษรินทร์ทำอะไรบ้าง จนในที่สุดก็เกิดเรื่องแจ้งความ และตำรวจเข้าไปช่วยเมริกาออกมาได้ รู้อย่างนี้เขาฆ่าเมริกา และข่มขืนบุษรินทร์ให้ย่อยยับแต่แรกดีกว่า
“ถ้าไม่ออกมาดีๆ ฉันจะพังประตูเข้าไปแล้วนะ ใครอยู่ข้างนอกบ้าง เข้ามางัดลูกบิดให้กูเดียวนี้! ”
เจ้าสัววิโรจน์ออกคำสั่งร้องเรียกลูกน้อง น้ำเสียงกร้าวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังกลายร่างจากชายสูงวัยใจดีเป็นปีศาจ บุษรินทร์ใจเต้นแรง ตกใจกลัวจนถึงกับคิดอะไรไม่ออก นอกจากความกังวลว่าปราบดาคนเดียวจะช่วยเธอได้ไหม ประตูถูกเคาะแรงขึ้นและคนด้านนอกจับลูกบิดหมุนเพื่อพยายามเปิด เธอจ้องไปอ่างล้างหน้า ซึ่งมันอยู่ตรงกับประตูห้องน้ำพอดี เหนืออ่างเป็นชั้นวางครีมอาบน้ำและแชมพู
“รู้แล้ว” เธอเกือบเผลอส่งเสียงดัง และยิ้มกับสิ่งที่คิดได้ บุรินทร์เปิดมือถืออีกเครื่อง แล้วกดเข้าสู่เฟซบุ๊กของเธอ
เธอกด Live พร้อมแคปชั่น กระชากหน้ากากเจ้าสัวใจบุญ แชร์ออกไปให้มากที่สุดค่ะ หญิงสาวซ่อนมือถือหลังขวดแชมพูกับขวดครีมนวดขนาบซ้ายขวา เธอหันกล้องหลังถ่ายภาพจะได้ไม่เป็นที่สังเกต เพราะถ้ากล้องหน้านายวิโรจน์อาจเหลือบมาเห็นว่ากำลังถูกแอบถ่ายอยู่
บุษรินทร์สูดหายใจเข้าลึกๆ ยกมือกุมหน้าอกซ้ายให้หายจากอาการตื่นกลัว ก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ
“ออกไปแล้วค่ะ”
เธอออกมาจากห้องน้ำ แต่ยังยืนอยู่ตรงประตูเพื่อหลอกล่อให้นายวิโรจน์เข้ามาอยู่ในเฟรมกล้อง ซึ่งคาดว่าระบบเฟซบุ๊กกำลังแจ้งเตือนไปยังผู้กดติดตามเพจของเธอ
“ไหนบอกจะอาบน้ำไง เธอเล่นอะไรกันแน่หา?! ”
เขาตวาดถามแต่ยังไม่ยอมเดินเข้าหา แม้เสียงเป็นเอกลักษณ์ ถ้าไม่เห็นหน้าคงเป็นหลักฐานไม่ได้
“บุษไม่คิดจะอาบแต่แรก เพราะจะไม่ยอมเอาศักดิ์ศรีเข้าแลกกับเงิน บุษเคยบอกคุณวิโรจน์ไปแล้วนี่คะ”
เธอจงใจปฏิเสธ และเอ่ยชื่อเขาออกมา ยอดคนดูเพิ่มขึ้นหลักร้อย และเริ่มมีการแชร์ต่อไปเรื่อยๆ
“เธอว่าไงนะ จะพลิกลิ้นไม่ยอมงั้นเหรอ ทั้งที่เสนอตัวมาหาฉันเอง คิดหรือว่าจะรอด”
เจ้าสัวผู้กลายร่างเป็นปีศาจหัวเราะในลำคอ ยอมรับว่าก่อนนี้ไว้ใจเธอจริง ก็เพราะว่าเขาไม่ได้กลัวผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้สักนิด ถ้าบุษรินทร์คิดหักหลังก็เท่ากับว่ารนหาที่ตาย ถึงหนีไปได้เขาจะส่งคนตามฆ่าโดยไม่ทิ้งหลักฐาน
“ถ้าฉันไม่รอด แต่ได้กระชากหน้ากากคุณฉันก็จะแลก เพราะคุณโหดเหี้ยมเกินมนุษย์ ชุบเลี้ยงเด็กสาวไว้บำเรอกาม และใช้หาผลประโยชน์ พอหมดราคาก็ฆ่าทิ้ง แม้แต่เมริกา เธอทำเพื่อคุณทุกอย่าง ทั้งลักพาตัวโรสมาให้ ฉันรู้มาว่าเมริกามีส่วนในการวางแผนฆ่าทั้งภรรยาเก่าคุณ และคุณเมธีด้วยใช่ไหม”
ถ้าวิโรจน์ยอมรับไลฟ์นี้จะเป็นหลักฐานมัดตัว ในทางกลับกันถ้าเขาปฏิเสธ เธออาจถูกดำเนินคดีฐานหมิ่นประมาท และผิดพ.ร.บ.คอมพ์ แต่มาถึงตอนนี้อะไรก็พร้อมเสี่ยง
“แกเอาข้อมูลผิดๆ นี้มาจากไอ้ปราบดาสินะ”
‘เขากำลังแก้ตัว จะหลอกล่อยังไงดี’ บุษรินทร์กลัวจนสติกระเจิง แต่ต้องควบคุมตัวเองให้ได้ วิโรจน์ก้าวเข้าหา เธอจึงถอยหลังช้าๆ และตอนนี้เขาก็ปรากฏในไลฟ์ชัดเจน ต้องทำให้เขาพูดออกมาว่าเคยทำอะไรไว้บ้าง
“เมื่อคืน...เมริกาเป็นคนสารภาพกับฉันเอง”
เธอโกหกออกไปดื้อๆ ขอเพียงเจ้าสัวสารภาพเถอะ ในระหว่างการพูดคุยเฟซบุ๊กไลฟ์ของบุษรินทร์แจ้งเตือนไปยังลูกเพจของเธอนับหมื่น มีการแชร์ลงกลุ่มต่างๆ โดยเฉพาะกลุ่มกู้ภัย เพจดังหลายเพจในประเทศต่างก็แชร์ออกไป หลายคนแสดงความเป็นห่วงหญิงสาว และแจ้งไปยังตำรวจให้เข้าไปช่วยหญิงสาวด้วย
“ถึงเธอตอแหลยังไงฉันก็ไม่เชื่อหรอก นังเมริกามันพูดไม่ได้มาหลายวัน ฉันรอแค่มันตายก็จะจับโยนลงสระหลังบ้านแล้ว”
บุษรินทร์ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ แม้เธอจะกลัวมาก แต่ที่ยอมเสี่ยงก็ไม่สูญเปล่า นายวิโรจน์พูดถึงการโยนศพลงสระน้ำเข้าแล้ว
“ยอมรับแล้วสินะคะว่าคุณฆ่าถ่วงน้ำมาแล้วหลายคน ภรรยาเก่าที่เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุนั่นฝีมือคุณใช่ไหม วางยานอนหลับคุณเมธี แล้วจอดรถไว้ที่ปั๊มน้ำมัน ทำให้หลับตายในรถ เขาเป็นเพื่อนรักของคุณ จิตใจคุณทำด้วยอะไร”
วิโรจน์จ้องหน้าเธอ แล้วหัวเราะเสียงดังเหมือนกับตัวร้ายในละครไม่ผิด
“อยู่ดีไม่ว่าดี รนหาที่ตายแล้วบุษรินทร์ นี่คงหลงไอ้มาร์กมากสินะจึงยอมเอาชีวิตมาเสี่ยงแบบนี้ ใช่ฉันฆ่ามันทั้งหมดนั่นแหละ แล้วไง เธอจะทำอะไรฉันได้อย่าหวังว่าจะเก็บหลักฐานอะไรออกไปได้ แล้วก็อย่าหวังว่าฉันจะปล่อยให้เธอรอดไปได้! ”
“อย่านะ ช่วยด้วยค่ะ! ”
บุษรินทร์วิ่งไปที่ประตู หลักฐานของเธอครบแล้ว ทั้งภาพและเสียงนายวิโรจน์เผยแพร่ผ่านสื่อออนไลน์ ความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผย ตอนนี้เธอต้องเอาตัวรอดให้ได้ หญิงสาวยังไม่ทันจับลูกบิดก็ถูกกระชากผมจนหน้าแหงน
“ปล่อยฉันนะ ช่วยด้วยค่ะ! ”
“คนที่เธอจะให้ช่วยคงเป็นไอ้ปราบดาสินะ แต่เสียใจด้วย เพราะฉันกำลังกำจัดไอ้คนทรยศนั่น อย่าคิดว่าจะตบตาฉันได้”
“คุณทำอะไรพี่ปราบ? ”
“กำจัดมัน เหมือนกับที่ฉันจะทำกับเธอ ไงล่ะ”
ฝ่ามือใหญ่ขยุ้มเส้นผมของบุษรินทร์สุดแรง
ผ่านไปหลายวันในบ้านหลังใหญ่ เธอเปิดใจมากขึ้น เมธาวีเริ่มติดต่อหามารดาแนะนำให้รู้จักกับสะใภ้ คุณแม่แองจี้ยังสาวยังสวย จนแทบไม่อยากเชื่อว่าอายุมากกว่าสี่สิบปีแล้ว แต่ที่สัมผัสได้คือนางใจดี มีความเป็นกันเอง แองจี้ตื่นเต้นที่จะมีหลานคนแรก และจะรีบหาโอกาสมาเยี่ยมลูกชายกับบุษรินทร์สองสัปดาห์ต่อมาบุษรินทร์เข้าครัวทำอาหารเอง โดยมีแม่บ้านสาวใหญ่คอยสอนให้ เมธาวีไว้ใจว่าเธอจะไม่หนีไปไหน จึงทิ้งเธอไว้บ้านกับสาวใช้ และออกไปดูงานบ้าง กลับมาถึงบ้านก็เดินเข้าไปกอดเมียที่รักก่อนทำอย่างอื่น ชวนเธออาบน้ำเพราะเป็นทางเดียวที่จะได้สัมผัสกายเปลือยเปล่าบุษรินทร์แกล้งทำไม่สนใจกับความเป็นชายผงาดโชว์ตอนอาบน้ำทุกวัน นิ่งและอดทนกับการเสียดสีในอ่างอาบน้ำ นับวันเขายิ่งเบียดเสียดและสัมผัสเธอมากขึ้น เมื่อปลุกอารมณ์ขึ้นมาเอง เธอก็ปล่อยให้เขาแทบก้าวขาออกจากห้องน้ำไม่ได้ เป็นแบบนี้อยู่หลายวัน“ฉันออกไปก่อนก็ได้นะคะ ไม่ต้องอุ้มหรอก” เธอหันไปบอกพลางมองต่ำลงไปที่หว่างขาแล้วยิ้มเหมือนกับสะใจ ที่ปล่อยให้เขาอยู่ในสภาพแข็งตั้งลำอยู่อย่างนั้น“อืมๆ ” เมธาวีพยักหน้า แต่ข้างในอดเคืองไม่ได้ ‘ท่องเอาไว้ เมียคือที่สุด น่ารักที่ส
อาการของบุษรินทร์ดีขึ้นหลังรักษาตัวได้สี่วัน แต่เมธาวีไม่ยอมให้เธอออกจากโรงพยาบาล จนกว่าจะแน่ใจว่าเธอและลูกจะปลอดภัย เมื่อครบกำหนดเขาทำเรื่องชำระค่ารักษา และอุ้มขึ้นรถตู้อย่างระมัดระวัง “คุณจะพาฉันไปไหนคุณมาร์ก? ” “กลับภูเก็ต” “บ้าหรือไง จอดรถเดี๋ยวนี้นะ” เธอจะขยับตัวแต่ถูกกอดรัดแน่น“ไว้จอดตอนถึงสนามบินนะ อย่าดิ้นสิเดี๋ยวกระทบกระเทือนถึงลูก นอนนิ่งๆ ไว้นะคนดี” “คนบ้า คุณอย่ามาทำกับฉันแบบนี้นะ” เธอได้แต่โกรธเขาเอาลูกมาขู่และคุณหมอก็บอกให้ระมัดระวังเรื่องนี้จริงๆ เธอถูกพามาขึ้นเครื่องบินเล็กส่วนตัว เขาอุ้มเธอไว้ในวงแขนโดยขู่ไม่ให้ดิ้น แม้จะขยับตัวก็ไม่ได้ จึงรู้ว่าเปล่าประโยชน์ที่จะขัดขืน เธอหลับไประหว่างเดินทาง คงเพราะยาที่กินทำให้ง่วงนอน ตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนบนเตียงกว้างแล้ว ไม่ใช่วิลล่ากลางน้ำ เพราะในห้องเงียบเฉียบไม่มีเสียงคลื่นลมบุษรินทร์ลุกขึ้นยืนบนพื้นพรมนุ่ม ห้องนี้โทนสีครีมดูสว่าง และกว้างขวางมาก เตียงหลังใหญ่ และเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นหรูหรา อย่างกับบ้านเศรษฐีที่เคยดูในละคร เธอเดินไปที่หน้าต่างมองลงไปรอบตัวบ้าน ด้านล่างเป็นสวนกว้าง หญ้าเขียวขจี มีต้นไม้ตามทางเดินร่ม
คำตอบของเขาทำให้เอวาถึงกับอึ้งไป และเธอกลับโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เบลล่าไม่ใช่คนใจร้าย รักพี่ชายมากและคงรักหลานไม่แพ้กัน ส่วนเธอก็เหมือนได้ปลดปล่อยจากสิ่งที่ค้างคาใจมานาน มีความลับบางอย่างที่บอกเมธาวีไม่ได้ และไม่รู้จะหาทางออกอย่างไรมาเกือบครึ่งปีแล้ว “ดีใจด้วยนะคะพี่มาร์ก” เมื่อรู้ว่าเขามีคนอื่นที่รักมากและกำลังจะเป็นครอบครัวจึงทำให้ยิ้มออกมา และโผเข้ากอดเขาแน่น เมธาวีลูบที่หลังหญิงสาวเบาๆ “พี่ขอโทษนะ” “ไม่ต้องขอโทษค่ะ เอวาซะอีกที่ต้องขอโทษ ที่ทำให้พี่รู้สึกผิด ทั้งที่เอวาเองก็มีคนอื่นแล้ว” เขาจับเธอผละจากตัว ยิ้มดีใจที่ไม่ได้ทำร้ายจิตใจเพื่อนน้องสาว“จริงเหรอเอวา? ”“จริงค่ะ เอวาบอกไม่ได้ และมันอึดอัดมากที่ต้องทำตัวใสซื่อ เป็นแฟนใจดี ปล่อยให้พี่มีผู้หญิงคนอื่น ตอนนี้เอวาดีใจมากที่รู้ว่าพี่เจอคนที่ใช่แล้ว” เมธาวีคว้าตัวหญิงสาวเข้ามากอด ขอบคุณที่ทางออกในตอนนี้ไม่มีใครเจ็บปวด อีกทั้งคนฆ่าบิดาได้รับผลกรรมตายตกไปตามกัน โดยที่เขาไม่ได้ลงมือเอง บุษรินทร์ขยับมือขวา และรู้สึกว่ามีมือใครบางคนเกาะกุมเอาไว้ จึงค่อยๆ เปิดเปลือกตามองไปที่ข้างเตียง เห็นเมธาวีหลับฟุบอยู่ตรงนั้น มือซ้ายของเธอมีสาย
“แจ๊คกี้ กลับรถตามคันนั้นไปเร็ว” ต้องตามติดเธอไม่ให้คลาดสายตา และไม่สนว่านายวิโรจน์จะรู้ตัว ในขณะที่ตำรวจประสานกำลังสกัดแทนการไล่ติดตาม และไม่สามารถแจ้งเมธาวีได้ทัน ภายในรถตึงเครียด บุษรินทร์ทำได้เพียงร้องไห้เงียบๆ และรับฟังเสียงสบถด่าของนายวิโรจน์ ความเร็วของรถมากกว่าร้อยหกสิบและทยานขึ้นไปเกือบจะสองร้อย แต่เจ้าสัวใจโฉดยังคงสั่งเพิ่มความเร็ว อีกเธอรู้สึกเหมือนจะหัวใจวายเสียก่อนถูกยิงตาย ความเร็วของรถผ่อนลงเล็กน้อยตอนเข้าโค้งและขับฝ่าไฟแดง จนรถคันอื่นเบรกกะทันหัน เกิดอุบัติเหตุเฉี่ยวชนไปหลายคัน “นายหัวผมขับเร็วกว่านี้ไม่ได้แล้วครับ มันอันตรายเกินไป”“งั้นนายจอดแล้วรีบลงมา” “ไม่ได้นะครับ ถ้าเราเกิดอุบัติเหตุก็ตามรถนายวิโรจน์ไม่ได้อยู่ดี” อุบัติเหตุตลอดทางทำให้การติดตามล่าช้า แต่แจ๊คกี้พยายามอย่างสุดความสามารถ“บุษรินทร์ คุณต้องปลอดภัยนะ” เมธาวีตกอยู่ในสภาพทำอะไรไม่ได้ ใช้ความเร็วในการติดตามขนาดนี้ยังไม่ทัน แล้วแบบนี้บุษรินทร์จะปลอดภัยหรือ แม้แต่ตำรวจที่คอยสกัดก็ยังหยุดรถคันนั้นไม่ได้ ‘ขอพระเจ้าโปรดคุ้มครองเธอเพื่อลูก ลูกผิดไปแล้วที่ไม่ชัดเจนต่อความรู้สึก ลูกผิดไปแล้วที่ไม่ปกป้อง
“โอ๊ย! ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยที ฉันอยู่ที่เซฟเฮ้าส์ของเจ้าสัววิโรจน์ที่คลองหลวง จังหวัดปทุมธานีนะคะ! ” เธอโอดโอยและร้องเสียงดัง หวังว่าชาวโซเชียลจะช่วยได้ ซึ่งเป็นอย่างที่หวัง หลายคนแจ้งตำรวจตั้งแต่เริ่มมีเสียงทะเลาะ เมธาวีเองก็โทร.แจ้งสารวัตรสัญชัยตำรวจเจ้าของคดีของบิดาตั้งแต่ออกรถเช่นเดียวกัน“ฮ่าๆ ถึงกับบอกที่อยู่เหรอ ใครจะมาช่วยเธอ เทวดาเหรอ น่าเสียดายนะ ว่าคงไม่มีใครได้ยินเธอหรอก” วิโรจน์กระซิบข้างหู และมันทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงเหลือเกิน กลิ่นน้ำหอมของเขามันเหม็นจนทนไม่ไหว เธอพยายามดิ้นรนจากวงแขนก็ไม่เป็นผล นายวิโรจน์เหวี่ยงคนตัวเล็กลงที่เตียงแล้วนั่งลงกระชากขาเธอเข้า กระโดดคร่อมเขาไว้“ไม่อย่านะ ปล่อยฉัน พี่ปราบช่วยด้วย! ”“ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก ก่อนตายเธอก็ต้องเป็นของฉัน” “ไม่!” เจ้าสัวกระชากเสื้อสูทเธอออก ดีเหลือเกินที่มันหนาและไม่ขาดง่าย วิโรจน์เลยเปลี่ยนมาจับข้อมือทั้งสองของหญิงสาวเอาไว้แล้วโน้มหน้าเข้าหาแต่ไม่ทันสัมผัสเนื้อตัว หญิงสาวก็สุดกลั้นด้วยอาการแพ้ท้องหนัก และเหม็นน้ำหอมนายวิโรจน์จึงตะแคงหน้าอาเจียนลงที่เตียง ทำให้วิโรจน์ถึงกับชะงัก “รังเกียจมากนักหรือ เธอไม่ม
บุษรินทร์เก็บมือถือในกระเป๋าสูท เสียงเคาะเรียกนอกห้องดังขึ้นเรื่อยๆ “ยังไม่เสร็จเลยค่ะเจ้าสัว รอบุษก่อนนะคะ” เธอร้องบอกพลางมองรอบๆ ว่าพอมีอะไรป้องกันตัวได้บ้าง แล้วถ้าเปิดออกไปปืนจ่อหัวเล่า จากจังหวะเคาะประตู รู้เลยว่าวิโรจน์ไม่สบอารมณ์เอามากๆ “คิดจะถ่วงเวลาเหรอ ยังไงคืนนี้เธอไม่รอดหรอก! ”น้ำเสียงของวิโรจน์แฝงความเข่นเขี้ยวหมายข่มขู่ เมื่อแน่ใจว่าหญิงสาวจงใจหลบในห้องน้ำ จากข่มใจจะค่อยๆ หลอกล่อ ชักจะมีโมโห และควบคุมอารมณ์ไม่ได้ โดยเฉพาะภาพในวงจรปิดที่เห็นว่าบุษรินทร์ทำอะไรบ้าง จนในที่สุดก็เกิดเรื่องแจ้งความ และตำรวจเข้าไปช่วยเมริกาออกมาได้ รู้อย่างนี้เขาฆ่าเมริกา และข่มขืนบุษรินทร์ให้ย่อยยับแต่แรกดีกว่า “ถ้าไม่ออกมาดีๆ ฉันจะพังประตูเข้าไปแล้วนะ ใครอยู่ข้างนอกบ้าง เข้ามางัดลูกบิดให้กูเดียวนี้! ” เจ้าสัววิโรจน์ออกคำสั่งร้องเรียกลูกน้อง น้ำเสียงกร้าวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังกลายร่างจากชายสูงวัยใจดีเป็นปีศาจ บุษรินทร์ใจเต้นแรง ตกใจกลัวจนถึงกับคิดอะไรไม่ออก นอกจากความกังวลว่าปราบดาคนเดียวจะช่วยเธอได้ไหม ประตูถูกเคาะแรงขึ้นและคนด้านนอกจับลูกบิดหมุนเพื่อพยายามเปิด เธอจ้องไปอ่างล้างหน้า ซ







