INICIAR SESIÓN“สวัสดีครับนายหญิง ผมมาหานายครับ”
“โอ้โห นี่!!! ยัยวิป แกไปฉีดน้ำใ
“ไม่มีวันนั้นอีกแน่นอน”“จริงนะ”“จริงครับ”“ถ้าป๋าหลอกหนู ป๋าตายแน่”เด็กสาวพูดขึ้นพร้อมใช้มือทำท่าปาดคอมาเฟียหนุ่มเรียกเสียงหัวเราะขบขันให้กับมาเฟียหนุ่มได้เป็นอย่างดี เขารั้งใบหน้าหวานของเด็กสาวให้เชิดขึ้น กดจูบหนักๆ ลงบนกลีบปากบางอย่างเอาเป็นเอาตาย“อื้ออออออ!!!”“พอแล้ว หนูหายใจไม่ออก”“เดือนหน้าไปหาชาลล์ลอตกับป๋านะ”“ ... ”เขาชวนไปหาน้องชาลล์ลอต อย่างนี้เธอก็ต้องเจอกับมาร์แชลเมียของเขาน่ะซิ ทำไมเขาถึงกล้านะ ทำไมถึงได้กล้าชวนคนอื่นไปหาเมียตัวเอง“ไปนะ”“ละ ... แล้วคุณมาร์แชลละ เธอไม่ว่าอะไรเหรอ”“มาร์แชล ให้ชวนหนูด้วย แดดดี้กับมัมของป๋าก็อยากเจอหนู ไปกับป๋านะ”“ ... ”“แต่ป๋าตอบตกลงไปแล้วละ ว่าหนูจะไปด้วย” เดี๋ยวนะ นี่ไม่ใช่การชักชวน แต่ว่านี้มันคือการบังคับ“ถ้าป๋าจะตอบตกลงไปแล้วโดยไม่มาถามหนูก่อน ป๋าก็ไม่ต้
“สวัสดีครับนายหญิง ผมมาหานายครับ”“โอ้โห นี่!!! ยัยวิป แกไปฉีดน้ำใส่พาทิศทำไม”ทันทีที่เห็นสภาพของลูกน้องคนสนิทของมาเฟียหนุ่ม น้ำพั้นช์ถึงกับต้องตกตะลึงกับสภาพของเขาไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำเลยสักนิด อย่าถามหาจุดที่แห้งเลย มันแทบจะไม่มีเลยด้วยซ้ำ“กะ ... ก็ ... ฉันคิดว่าเขาเป็นขโมยนี่”“แกขอโทษเขาเลยนะ ยังเด็กนิสัยเสีย”น้ำพั้นช์ดุเพื่อนรักเป็นการใหญ่เมื่อเห็นสภาพพาทิศ แล้วอดไม่ได้ที่จะดุเธอ จะให้ทำยังไงได้ล่ะนอกจากคำว่าขอโทษเธอก็ไม่สามารถนึกถึงคำอื่นๆ ได้อีก แสบจริงๆ “ทำไมฉันต้องขอโทษด้วยเล่า”“ไม่เป็นไรครับนายหญิง ผมเอาเสื้อผ้ามาให้นาย เดี๋ยวเสร็จแล้วผมก็จะกลับเลยครับ”“ป๋านอนหลับอยู่ที่โซฟา เอาอย่างนี้นะพาทิศรอพันช์แป๊ป”พูดจบเด็กสาวก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้านพร้อมทั้งดึงแขนของวิปครีมเพื่อนรักให้เข้าไปด้วย จะอะไรได้อีกก็ต้องถูกยัยพั้นช์บังคับให้ไปขอโทษนายนั่นน่ะซิ“โอ้ยยยยยยย!!! พั้นช์ เบาๆ หน่อยซิเดี๋ยวหกล้ม”
“พอดีกับผัวก็ลืมเพื่อน นอนตื่นสาย ดูท่าจะหนักล่ะซิ”วิปครีมบ่นอุ๊บเข้าให้เมื่อเธอแทบจะไม่ได้นอนเพราะแผ่นดินไหวจากห้องนอนห้องข้างๆพร้อมฟังชั่นพิเศษเสียงครางหวานของเพื่อนรักตลอดทั้งคืน"อยากจะบ้าตาย แค่เห็นเข็มขัดของไอ้ฝรั่งนั่น ภาพเมื่อคืนยังติดตาอยู่เลย บรื้ิอออออ"วิปครีมเดินลงมาที่ชั้นล่างของบ้านในช่วงสายของเช้าวันใหม่ สายตาไปเห็นเข้ากับเข็มขัดของมาเฟียหนุ่มที่ถอดทิ้งเรี่ยราดไว้เมื่อคืน"เข็มขัดใครวะครีม นี่อย่าบอกนะว่าแอบพาผู้ชายเข้ามากินในบ้านอะ"ชานนท์ที่เดินตามลงมาทีหลัง เห็นวิปครีมกำลังก้มหยิบเข็มขัดหนังขึ้นวางบนโซฟา เขาเอ่ยแซววิปครีมทันทีที่เท้าสัมผัสกับพื้นกระเบื้อง"ไม่ใช่ของฉัน""แล้วของใครว่ะ""ของกู"เฮือกกกกกก!!วิปครีมกับชานนท์สะดุ้งเฮือกเมื่อมีเสียงทรงอำนาจของมาร์ตินพูดขึ้นบนชั้นสองของบ้าน เขาเดินลงมาด้วยสภาพท่อนบนเปลือยเปล่า แถมข้างกายเขายังมีน้ำพั้นช์เดินลงมาด้วยสภาพยุ่งเหยิง"หัวฟูลงมาเลยนะ"น้ำพั้นช์ไหวไหล่เป็นการไม่สนใจนักขณะที่กำลังก้าวเดินลงมาจากบันไดบ้า
“ป๋ารักหนูนะครับ”“คนบ้า”เด็กสาวเขินอายจนหน้าดำหน้าแดง แต่อยู่ๆ ก็ต้องตกใจ เมื่อมาเฟียหนุ่มจับเธออุ้มกระเตงขึ้นโดยที่แก่นกายใหญ่ของเขายังอยู่ในตัวเธอ“อ๊ะ!!!! ปะ ... ป๋าาาา”มาร์ตินอุ้มกระเตงเธอขึ้นบันไดโดยที่เขาใช้มือหนาจับท่อนขาเรียวของเธอเอาไว้ สองมือเล็กประคองลำคอหนาของมาเฟียหนุ่มก่อนที่เธอจะบดขยี้ริมฝีปากบางกับกลีบปากหนาหนักๆ สอดแทรกเรียวลิ้นเล็กเข้าตวัดพริ้วไหวไปมาในโพรงปาก“อืมมมมมมมมม” มาร์ตินเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องประตูไม้สีดำ เขาดันแผ่นหลังบางของเธอให้แนบชิดกับแผ่นไม้นั้นเอาไว้ โดยที่ริมฝีปากยังคงบดขยี้กันอย่างหนักหน่วง“มะ ... ไม่ใช่ห้องนี้ค่ะ ห้องพั้นช์อยู่ทางนั้น”อ้าว แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก มันขาดตอนนะรู้ไหม อารมย์ของเขาตอนนี้เหมือนกับกำลังกินขนมที่แสนอร่อย แล้วมันหมดกระทันหันโดยที่ไม่มีมาเสิร์ฟต่อ“เดี๋ยวโดนหนักแน่”“ใจคอจะไม่ให้พั้นช์นอนเลยเหรอ”“ได้นอนแน่คะ แต่นอนใต้ร่างของป๋านะ”
“อยากหรือยังครับ”“อะ ... อ๊าาา~ ปะ ... ป๋าขา”มาร์ตินใช้นิ้วเรียวยาวของตัวเองบดคลึงเมล็ดทานตะวันของหญิงสาว ก่อนที่จะเลื่อนใบหน้าคมคายที่มีเคราปกคลุมรอบสันกรามคมถูไถ่เบาๆ กับหน้าท้องแบนราบ“ครางเบาๆ หน่อยที่รัก เดี๋ยวเพื่อนได้ยินนะ”คำพูดยียวนของเขาทำให้น้ำพั้นช์จ้องหน้าเขาตาถมึงทึง เธอยกเรียวขาสวยขึ้นวางปลายเท้ากับแผงอกแกร่งของมาเฟียหนุ่มขณะที่เขากำลังหมกมุ่นอยู่กับดอกไม้งามที่เปียกแฉะของเธอขณะที่กำลังมัวเมาสร้างความสุขส่งความคิดถึงให้กันและกันอยู่นั้น มาร์ตินกลับนึกถึงวันที่ต้นหนาวจูบน้ำพั้นช์ต่อหน้าต่อตาเขา วันที่เขาเพิ่งมาถึงเพื่อต้องการปรับความเข้าใจกับเธอ“ไอ้นั่น มันเคยทำอะไรกับหนูบ้าง”ปากพ่นคำถาม แต่มือกลับกำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองออกทีละเม็ดราวกับว่าพร้อมปะทะหากมีเรื่องเข้ามาได้ทุกเมื่อ“ใครคะ”แผงอกแกร่งกำยำเผยต่อหน้าต่อตาของเด็กสาว สายตามันวาวจ้องมองแผงอกแกร่งที่มีมัดกล้ามเนื้อเรียงตัวสวย แม้ใบหน้าจะดูโทรม ร่างกายจะดูผอมไปนิดแต่เขา
“ทำขนาดนี้ ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ”พนักงานสาวที่กำลังรินไวน์แดงใส่แก้วให้มาเฟียหนุ่มอยู่ถึงกับชะงักกับคำตอบ ก็จะอะไรอีกละ คนที่เธอแอบปลื้มกำลังขอคบกับผู้หญิงต่อหน้าเธอ แต่มันจะเป็นอะไรไปละ ในเมื่อเขาก็เป็นแค่ผัวมโนของเธอเท่านั้น“เราคบกันแล้วนะ”“ป๋า”“ ... ”“ป๋าต้องพูดว่าพั้นช์จะคบกับป๋าไหม อย่างนี้ซิ แบบนี้มันเรียกว่ามัดมือชกนะรู้ไหม”ยอมแล้วเธอยอมรับว่าเธอหวั่นไหวให้กับเขาเรียบร้อยแล้ว หัวใจของเธอตอนนี้ราวกับเหล็กที่กำลังหลอมละลายเพราะเขา ไม่อยากจะเชื่อเพียงแค่เขาทำดีด้วยไม่กี่ครั้งเธอกลับลืมเรื่องราวร้ายๆ ที่เขาเคยได้จนหมดสิ้นหรือว่ามันถึงเวลาแล้ว เวลาที่เธอจะให้เธอโอกาสเขา และตัวเอง น้ำพั้นช์มองใบหน้าคมคายของมาเฟียหนุ่มแกมอมยิ้มบางๆ หัวใจของเธอกำลังเต้นแรงอย่างไม่เป็นจังหวะ“ต้องการสั่งอะไรเพิ่มเติมเรียกได้เลยนะคะ”พนักงานสาวพูดขึ้นก่อนเดินเลี่ยงออกไปเพื่อเปิดโอกาสให้กับลูกค้าได้ใช้เวลาส่วนตัวด้วยกันอย่างที่ควรจะเป็น แต่เมื่อเดินพ้นขอบประตู
"ป๋าขอรางวัลให้คนเก่งด้วยนะครับ อ่าาา~" มาเฟียหนุ่มเริ่มขยับสะโพกเข้าออกด้วยจังหวะเนิบนาบ ปรนเปรอเด็กสาวด้วยปลายลิ้น เขาใช้มันสัมผัสยอดปทุมถันสีหวานของคนใต้ร่างเบาๆร่างกายไม่รักดีของเธอตอบสนองเขาทุกสัมผัส เธอบิดเร่าร่างกายไปมาราวกับกำลังถูกเขาทรมาณด้วยความเสียวซ่านช้าๆ"อ๊าา~ ปะ ... ป๋าขา นะ ... ห
"ขอบคุณนะคะพี่หมอ ที่มาส่ง""ไม่เป็นไร ว่าแต่พี่จะไม่โดนลุงเรากระทืบใช่ไหม ฮ่า ฮ่า ฮ่า""ไม่โดนหรอกค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ"น้ำพั้นช์ก้าวลงจากรถยนต์คันหรูก่อนหันหน้ากลับมาโบกมือลาต้นหนาว ยืนส่งเขาจนรถยนต์คันหรูขับออกไปจนไกล เธอเดินกลับเข้าคอนโดด้วยความรู้สึกสบายใจที่ได้อยู่ใกล้เขา
"ไปรับเมียกูกลับบ้าน"มาร์ตินก้าวขึ้นไปนั่งตำแหน่งเบาะหลังของรถยนต์คันหรู ภายในจิตใจกลับร้อนรุ่มดังมีเปลวไฟกำลังแผดเผาหัวใจแกร่งเล่น หัวสมองนึกภาพจินตนาการไปไหนต่อไหน เขาจะทำอะไรกันมั้ง ถ่านไฟเก่ามันจะยังร้อนอยู่ไหม"มึงขับรถได้เร็วแค่นี้เหรอว่ะ"ขับรถช้าขนาดนี้ เกิดเรื่องมัน
"หนูไม่พอใจป๋าเรื่องอะไรครับ"ถ้าไม่ถามก็คงพูดกันไม่รู้เรื่องในเมื่อน้ำพั้นช์ไม่สนใจเขาเลยตอนนี้ สายตาเธอยังจับจ้องมองอยู่ที่โทรศัพท์มือถือของเขา ไม่พอใจอะไรก็ไม่พูดเขาง้อคนไม่เก่งซ่ะด้วย"หนูไปทำกับข้าวก่อนนะลุง"เธอพยายามถอดแก่นกายใหญ่ออกจากร่องสวาทของตัวเอง แต่คนแก่ก็ดื้อด







