LOGINบทที่ 7 คนป่วยจำเป็น
ภคินยืนมองน้องชายช่วยรตายกกระเป๋าเดินทางเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้ในใจจะหงุดหงิดจนแทบอยากเดินเข้าไปแยกทั้งคู่ออกจากกันก็ตาม “คุณอา กลับมาแล้วเหรอคะ” รตาเป็นฝ่ายทักก่อน รอยยิ้มสดใสยังคงประดับอยู่บนใบหน้า “อืม” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ สายตาเหลือบมองกระเป๋าเดินทางในมือธีร์ ก่อนเลื่อนขึ้นไปสบตาน้องชาย “แกไม่กลับบ้านหรือไง” ธีร์ชะงักเล็กน้อย “กำลังจะกลับครับ แค่ช่วยรตายกของเข้ามาก่อน” ภคินพยักหน้ารับราวกับไม่ได้สนใจ แต่เมื่อเห็นรตาหันไปขอบคุณน้องชายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ความรู้สึกขุ่นมัวในอกก็เพิ่มขึ้นอีกระดับ ตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาแทบไม่ได้รับข้อความจากเธอเลย เด็กสาวที่เคยถามทุกวันว่าเขาจะกลับบ้านเมื่อไร กลับหายเงียบไป แต่พอกลับมา เธอกลับมีเรื่องพูดคุยกับธีร์ไม่หยุด “พี่ธีร์ ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาบอกด้วยนะคะ” “ครับ” “แล้วอย่าลืมรูปที่เหลือด้วย” “ไม่ลืมครับ” ภคินมองทั้งสองสลับกัน ดูเหมือนน้องชายของเขาจะมีเรื่องให้ติดต่อกับรตาอีกมากทีเดียว หลังธีร์กลับไปแล้ว รตาจึงหันมาหาชายหนุ่มอีกครั้ง “คุณอารับประทานอาหารเย็นหรือยังคะ” คำถามคุ้นเคยทำให้ภคินรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยอย่างน้อยเธอก็ยังไม่ลืมหน้าที่ที่เคยทำ “ยัง” “งั้นรับประทานพร้อมรตาไหมคะ” เขาเกือบตอบตกลง แต่เมื่อนึกถึงภาพถ่ายริมทะเล และแขนของน้องชายที่โอบรอบเอวเธอ ความหงุดหงิดก็กลับมาอีกครั้ง “ไม่หิว” ภคินตอบ ก่อนเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่หันกลับมามอง รตามองตามอย่างงุนงง เธอเพิ่งกลับมาถึงบ้าน ยังไม่ทันได้เล่าเรื่องสนุก ๆ ระหว่างเดินทางให้ฟังเลยด้วยซ้ำ แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่ต้องการสนทนา หญิงสาวจึงไม่ได้รบกวน เธอฝากแม่บ้านนำกระเป๋าขึ้นไปเก็บ ก่อนเดินไปยังห้องอาหาร ภายในห้องนอนกว้างขวาง ภคินปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตด้วยความหงุดหงิด เขาไม่เข้าใจตัวเองนัก ก่อนหน้านี้เพียงรตาเดินเข้ามาทัก ยิ้มให้ และถามเรื่องอาหาร เขาก็พอใจแล้ว แต่วันนี้กลับรู้สึกว่ายังไม่เพียงพอ เขาต้องการให้เธอสนใจมากกว่านั้น อยากให้เธอถามว่าเขาเหนื่อยหรือไม่ อยากให้เธอขึ้นมานั่งพูดคุยเหมือนทุกครั้งก่อนเดินทาง และที่สำคัญ...อยากให้เธอเลิกพูดถึงธีร์เสียที! ชายหนุ่มเดินเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำอุ่นลงในอ่างขนาดใหญ่ ก่อนเอนกายลงไปแช่ ความร้อนของน้ำช่วยให้กล้ามเนื้อผ่อนคลายลงเล็กน้อยระหว่างนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นโทรศัพท์ที่วางอยู่ใกล้มือ หน้าจอยังคงแสดงภาพถ่ายจาก I*******m ของน้องชาย ภคินขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าใครเป็นคนคิดท่าถ่ายภาพให้ แต่ดูเหมือนธีร์จะเต็มใจทำตามเสียเหลือเกิน คนขี้อายอย่างมันเนี่ยนะ! ชายหนุ่มถอนหายใจ ก่อนวางโทรศัพท์ลง ขณะนั้นเอง ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว รตาเป็นคนขี้เป็นห่วง เขารู้จักนิสัยนี้ของเธอดี เพียงเขากลับบ้านดึก เธอก็เตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ หากเห็นว่าเขาเหนื่อยก็จะถามว่าต้องการอะไรหรือไม่ แล้วถ้าเขาป่วยล่ะ...ภคินมองผิวน้ำอุ่นที่กำลังมีไอจาง ๆ ลอยขึ้นมา มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น เกือบหนึ่งชั่วโมงต่อมา รตากำลังจะลงมือรับประทานอาหารเย็น เมื่อแม่บ้านเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเป็นกังวล “คุณรตาคะ คุณผู้ชายดูเหมือนจะไม่สบายค่ะ” หญิงสาวเงยหน้าทันที “ไม่สบายหรือคะ” “ค่ะ ป้าขึ้นไปถามเรื่องอาหาร เห็นคุณผู้ชายนอนอยู่บนเตียง พอเอามือแตะหน้าผากก็ตัวร้อนเชียวค่ะ แต่พอจะให้รับประทานยาก็ไม่ยอม” รตาวางช้อนลงโดยไม่ลังเล “เดี๋ยวรตาขึ้นไปดูเองค่ะ” เธอลุกจากเก้าอี้ทันที ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางเมื่อครู่ราวกับหายไปหมด ภคินไม่ใช่คนเจ็บป่วยบ่อยนัก ยิ่งการที่เขาปฏิเสธอาหารเย็นและขึ้นห้องเร็วเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้เธอกังวล หญิงสาวรีบเดินขึ้นบันได ก่อนเคาะประตูห้องนอนสองสามครั้ง “คุณอาคะ” ไม่มีเสียงตอบ เธอจึงเปิดประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง ภายในห้องเปิดไฟหัวเตียงไว้เพียงดวงเดียว ร่างสูงนอนเอนกายอยู่ใต้ผ้าห่มสีเทาเข้ม ดวงตาปิดสนิท ใบหน้าหล่อเหลามีสีแดงเรื่อผิดจากปกติ รตารีบเดินเข้าไปหา “คุณอา” ภคินลืมตาขึ้นช้า ๆ “มีอะไร” น้ำเสียงทุ้มฟังดูอ่อนล้ากว่าทุกครั้ง “ป้าบอกว่าคุณอาไม่สบาย เป็นไข้หรือคะ” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบทันที เพียงขยับตัวเล็กน้อยแล้วหลับตาลงอีกครั้ง รตายิ่งเป็นห่วง เธอนั่งลงบนขอบเตียง ก่อนยกมือแตะหน้าผากเขาอย่างแผ่วเบา แล้วก็ต้องตกใจ “ตัวร้อนจริง ๆ ด้วย!” ภคินแทบหลุดยิ้มมก่อนหน้านี้เขาตั้งใจแช่น้ำอุ่นอยู่นานจนผิวกายร้อนผ่าว แล้วรีบสวมชุดนอนกลับมาซุกตัวใต้ผ้าห่มหนา เพียงเท่านี้ก็ทำให้แม่บ้านเข้าใจว่าเขากำลังมีไข้ และตอนนี้...รตาก็มานั่งอยู่ข้างเตียงตามที่หวัง “ไม่เป็นไร” เขาพึมพำ “นอนพักเดี๋ยวก็หาย” “ไม่ได้สิคะ ต้องวัดไข้ก่อน” คำพูดนั้นทำให้ภคินลืมตาขึ้นทันที “ไม่ต้อง” “ทำไมล่ะคะ” “ฉันไม่ชอบ” รตาขมวดคิ้ว คนอะไร โตจนป่านนี้แล้วยังดื้อเรื่องวัดไข้เสียอีก! แต่เมื่อเห็นสีหน้าอ่อนล้าของเขา เธอก็ไม่อยากขัดใจมากนัก “งั้นรตาเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้นะคะ แล้วค่อยวัดไข้กัน” ภคินไม่ได้ปฏิเสธ เพียงมองตามหญิงสาวที่เดินเข้าห้องน้ำไปด้วยสายตาพึงพอใจ ไม่นานนัก รตาก็กลับมาพร้อมอ่างน้ำใบเล็กและผ้าสะอาด เธอวางทุกอย่างลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนค่อย ๆ เช็ดใบหน้าและลำคอของชายหนุ่มอย่างเบามือ สัมผัสเย็นสบายทำให้ภคินผ่อนลมหายใจออกมา แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกดีไม่ใช่เพียงผ้าชุบน้ำ หากเป็นกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวหญิงสาวที่โน้มเข้ามาใกล้ กลิ่นเดียวกับที่เขาจำได้จากคืนที่เผลอจูบเธอ ภคินมองใบหน้าหวานละมุนตรงหน้า รตากำลังตั้งใจดูแลเขาเสียจนไม่ได้สังเกตสายตาคู่นั้น “คุณอาคะ” “หืม” “คราวหลังถ้าไม่สบายต้องบอกนะคะ อย่าฝืนทำงาน” “อืม” “แล้วก็อย่าดื้อเรื่องกินยา” ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก “เธอนี่บ่นเก่งขึ้นทุกวัน” รตาเงยหน้ามองทันที “ก็คุณอาดื้อนี่คะ” ภคินหัวเราะเบา ๆ นั่นเป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่รตาได้เห็นเขายิ้มอย่างผ่อนคลาย หัวใจของเธอพลันอ่อนยวบลงอย่างง่ายดาย ไม่ว่าเธอจะพยายามเข้มแข็งเพียงใด สุดท้ายก็ยังแพ้ผู้ชายคนนี้อยู่ดี เมื่อเช็ดหน้าเสร็จ รตาจึงขยับตัวจะลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันพ้นขอบเตียง ข้อมือก็ถูกมือใหญ่จับเอาไว้เสียก่อน “จะไปไหน” “ไปเอาปรอทวัดไข้ค่ะ” ภคินนิ่งไปเล็กน้อย “ไม่ต้องหรอก” “คุณอาคะ” น้ำเสียงของเธอเริ่มจริงจัง ชายหนุ่มจึงเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน “เที่ยวสนุกไหม” รตาชะงัก ไม่คิดว่าเขาจะถามเรื่องนี้ในเวลาที่กำลังไม่สบาย “สนุกค่ะ” “เห็นแล้ว” คำตอบสั้น ๆ ทำให้หญิงสาวเลิกคิ้ว ภคินปรายตามองเธอ “รูปที่แพรวลง” แก้มของรตาร้อนขึ้นเล็กน้อย “อ๋อ...” “แล้วธีร์ล่ะ” คราวนี้รตายิ้มออกมา “พี่ธีร์น่ารักมากเลยค่ะ อุตส่าห์บินตามมาเที่ยวด้วย ทั้งที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศ” ภคินรู้สึกอาการบางอย่างกำเริบขึ้นทันที ไม่ใช่ไข้ แต่เป็นความหงุดหงิดที่เพิ่งสงบไป! “สนิทกันมากหรือ” “ก็สนิทกันมาตั้งนานแล้วนี่คะ” รตาตอบอย่างไม่คิดอะไร “พี่ธีร์ใจดี ชอบซื้อของฝากมาให้รตาด้วย” ภคินเงียบไป เขารู้ดี รู้มาตลอดว่าน้องชายชอบซื้อของฝากให้รตา แต่เมื่อก่อนเขาไม่เคยสนใจเลยสักนิด วันนี้กลับรู้สึกว่าของฝากพวกนั้นช่างมากมายเกินจำเป็น ชายหนุ่มปล่อยข้อมือเธอ ก่อนพลิกตัวหันหน้าไปอีกทาง “ฉันง่วงแล้ว” รตามองแผ่นหลังกว้างอย่างงุนงง เมื่อครู่ยังถามเรื่องเที่ยวอยู่ดี ๆ เหตุใดจู่ ๆ ถึงไม่อยากคุยแล้ว แต่เมื่อนึกว่าเขากำลังป่วย เธอจึงไม่ได้ถือสา หญิงสาวลุกขึ้นจัดผ้าห่มให้เรียบร้อย ก่อนเอื้อมมือไปปิดไฟหัวเตียงบางส่วน “งั้นคุณอานอนพักนะคะ รตาจะไปเอาเครื่องวัดไข้มาให้” “รตา” เสียงเรียกทุ้มต่ำทำให้เธอหยุดเดิน “คะ” ภคินหันกลับมา สายตาของเขามองใบหน้าหวานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “คืนนี้...นอนหลับข้างฉันได้ไหม” รตานิ่งไป หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ภคินไม่ใช่คนชอบเรียกร้องให้ใครอยู่เป็นเพื่อน โดยเฉพาะเวลาพักผ่อน เขามักต้องการความเป็นส่วนตัวเสมอ แต่คืนนี้เขากลับเป็นฝ่ายขอให้เธออยู่ หญิงสาวค่อย ๆ ยิ้มออกมา “ค่ะ รตาจะอยู่เป็นเพื่อน” ภคินมองรอยยิ้มนั้น ก่อนหลับตาลงอย่างพึงพอใจ ดูเหมือนแผนการของเขาจะได้ผลดีกว่าที่คาดไว้บทที่ 10 คนที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้“หนูรตาใช่ไหมคะ”น้ำเสียงหวานดังขึ้นทันทีที่รตาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะอาหาร ลลินลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มงดงาม ก่อนยื่นมือมาตรงหน้า“ได้ยินเรื่องของหนูมานานแล้ว เพิ่งมีโอกาสได้พบกันเสียที”รตายิ้มตอบอย่างสุภาพ“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณลลิน”หญิงสาวทั้งสองจับมือกันเพียงครู่เดียวแต่ช่วงเวลาสั้น ๆ นั้นกลับเพียงพอให้ลลินพิจารณาใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างละเอียด รตาสวยกว่าที่เธอคาดไว้มากไม่ใช่ความสวยฉูดฉาด หากเป็นความงามอ่อนหวานที่มีเสน่ห์ชวนมอง ผิวขาวอมชมพู ดวงตาคู่สวย และรูปร่างได้สัดส่วนภายใต้ชุดเดรสเรียบหรูลลินเคยได้ยินว่าภคินดูแลเด็กสาวคนหนึ่งอยู่ในคฤหาสน์มาเกือบปี เธอเข้าใจมาตลอดว่าอีกฝ่ายคงเป็นเพียงเด็กเรียบร้อยที่ยังต้องพึ่งพาผู้ใหญ่แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับเติบโตงดงามเกินกว่าจะมองข้ามได้ และผู้หญิงด้วยกันย่อมรู้ดีว่า ความงามเช่นนี้สามารถทำให้ผู้ชายหวั่นไหวได้มากเพียงใดลลินยังคงยิ้ม“เรียกพี่ลลินก็ได้ค่ะ อีกหน่อยเราคงได้พบกันบ่อยขึ้น”รตาพยักหน้า ก่อนเดินไปยังเก้าอี้ที่พนักงานจัดไว้ให้“รตา”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านข้าง ธีร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีเมื่อเห็นเธอ เขาสวมส
รตาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของความเงียบแสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีเทาเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวาง หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าพื้นที่ข้างกายว่างเปล่าภคินไม่อยู่แล้ว เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มองหมอนอีกใบที่ยังมีรอยยุบจาง ๆ บนผ้าปูที่นอนเมื่อคืนเธอนอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขาจำได้ว่าเขากอดเธอแนบอก จำได้ถึงกลิ่นกายอบอุ่นและน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ขอให้เธออยู่เป็นเพื่อน ความทรงจำเหล่านั้นทำให้พวงแก้มค่อย ๆ ร้อนขึ้นแต่เมื่อมองนาฬิกาแล้วพบว่าเกือบเจ็ดโมงเช้า รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางลง เขาคงออกไปทำงานแล้ว รตาพับผ้าห่มให้เรียบร้อย ก่อนกลับไปยังห้องนอนของตัวเองระหว่างเดินลงมารับประทานอาหารเช้า เธอพบแม่บ้านกำลังจัดโต๊ะอยู่พอดี“คุณอาลงมาหรือยังคะ”“คุณผู้ชายออกไปตั้งแต่ตีห้าแล้วค่ะ”หญิงสาวชะงัก“แล้วอาการไข้ล่ะคะ”“เห็นแต่งตัวไปทำงานตามปกตินะคะ ไม่ได้บ่นว่าไม่สบายเลย”รตาพยักหน้าอย่างโล่งใจ อย่างน้อยเขาก็หายป่วยแล้ว แต่ความรู้สึกว่างเปล่าเล็ก ๆ กลับก่อตัวขึ้นในอก นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ภคินทำเหมือนความใกล้ชิดระหว่างทั้งคู่ไม่เคยเกิดขึ้นครั้งแรกหลังจากจูบเธอ และครั้งนี้ หลังจากขอให้เธอนอนอยู่ข้างกายตลอด
บทที่ 8 คืนที่หมาป่านอนไม่หลับรตายืนมองชายหนุ่มบนเตียงด้วยความรู้สึกทั้งประหลาดใจและเป็นห่วง“คืนนี้...นอนหลับข้างฉันได้ไหม”คำขอร้องนั้นยังคงก้องอยู่ในหู ภคินไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบแสดงความอ่อนแอ ไม่ว่าจะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหรือมีปัญหาหนักหนาเพียงใด เขาก็มักจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองเสมอตลอดเวลาที่อยู่ร่วมบ้านกัน รตาแทบไม่เคยได้ยินเขาบ่นเรื่องงานด้วยซ้ำ การที่ผู้ชายอย่างภคินเอ่ยปากขอให้เธอนอนเป็นเพื่อน จึงทำให้หญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจกำลังเผชิญปัญหาบางอย่างที่ไม่อยากบอกใครบางทีอาการป่วยคืนนี้อาจเกิดจากความเครียดสะสมก็เป็นได้“คุณอามีเรื่องไม่สบายใจหรือคะ”ภคินมองดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนพยักหน้าช้า ๆ“อืม มีเรื่องให้คิดหนักนิดหน่อย”เขาไม่ได้โกหกเสียทีเดียว เพียงแต่เรื่องที่ทำให้คิดหนักไม่ได้เกี่ยวข้องกับธุรกิจหลายพันล้าน หรือโครงการลงทุนที่กำลังดำเนินอยู่แม้แต่น้อย มันเกี่ยวกับผู้หญิงตรงหน้าต่างหาก! โดยเฉพาะภาพบิกินี่สีขาวกับแขนของน้องชายที่โอบรอบเอวเธอ แค่นึกถึงก็หงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว“ถ้าอย่างนั้นคุณอาพักผ่อนก่อนนะคะ รตาขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่”ภคินคลายม
บทที่ 7 คนป่วยจำเป็นภคินยืนมองน้องชายช่วยรตายกกระเป๋าเดินทางเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้ในใจจะหงุดหงิดจนแทบอยากเดินเข้าไปแยกทั้งคู่ออกจากกันก็ตาม“คุณอา กลับมาแล้วเหรอคะ”รตาเป็นฝ่ายทักก่อน รอยยิ้มสดใสยังคงประดับอยู่บนใบหน้า“อืม”ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ สายตาเหลือบมองกระเป๋าเดินทางในมือธีร์ ก่อนเลื่อนขึ้นไปสบตาน้องชาย“แกไม่กลับบ้านหรือไง”ธีร์ชะงักเล็กน้อย“กำลังจะกลับครับ แค่ช่วยรตายกของเข้ามาก่อน”ภคินพยักหน้ารับราวกับไม่ได้สนใจ แต่เมื่อเห็นรตาหันไปขอบคุณน้องชายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ความรู้สึกขุ่นมัวในอกก็เพิ่มขึ้นอีกระดับตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาแทบไม่ได้รับข้อความจากเธอเลย เด็กสาวที่เคยถามทุกวันว่าเขาจะกลับบ้านเมื่อไร กลับหายเงียบไป แต่พอกลับมา เธอกลับมีเรื่องพูดคุยกับธีร์ไม่หยุด“พี่ธีร์ ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาบอกด้วยนะคะ”“ครับ”“แล้วอย่าลืมรูปที่เหลือด้วย”“ไม่ลืมครับ”ภคินมองทั้งสองสลับกันดูเหมือนน้องชายของเขาจะมีเรื่องให้ติดต่อกับรตาอีกมากทีเดียว หลังธีร์กลับไปแล้ว รตาจึงหันมาหาชายหนุ่มอีกครั้ง“คุณอารับประทานอาหารเย็นหรือยังคะ”คำถามคุ้นเคยทำให้ภคินรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยอย่า
บทที่ 6 คนที่บอกว่าไม่ต้องรอ“อยู่กับรตาครับ”คำตอบจากปลายสายทำให้ภคินนิ่งไปชั่วขณะ เขามองภาพถ่ายบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งเปิดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้หนังด้วยสีหน้าเคร่งขรึมธีร์เป็นน้องชายที่เขาภูมิใจมาตลอด อีกฝ่ายเรียนเก่ง ทำงานเก่ง มีความรับผิดชอบสูง และแทบไม่เคยสร้างเรื่องให้คนในครอบครัวต้องปวดหัว โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงตั้งแต่โตเป็นหนุ่ม ภคินยังไม่เคยเห็นน้องชายพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านด้วยซ้ำ แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น!“แกไปทำอะไรที่นั่น”“มาเที่ยวครับ”“แกเพิ่งกลับจากต่างประเทศไม่ใช่หรือไง”“ครับ”“แล้วไม่เหนื่อย?”“ไม่เท่าไรครับ”ภคินกัดกระพุ้งแก้มด้านใน เขาไม่เคยรู้สึกว่าการสนทนากับน้องชายเป็นเรื่องยากมาก่อน แต่วันนี้คำตอบสั้น ๆ สุภาพเรียบร้อยของธีร์กลับทำให้เขาหงุดหงิดอย่างประหลาด“แล้วรูปที่แกลงนั่น...”“รูปไหนครับ”ภคินเกือบหลุดคำสบถ รูปไหนอย่างนั้นหรือ! มันลงรูปผู้หญิงทั้งกอดทั้งแนบชิดกันขนาดนั้น ยังจะมีหน้ามาถามอีกว่ารูปไหน! ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ“รูปที่แกถ่ายกับรตา”“อ๋อครับ”“แกไม่คิดว่ามันดูสนิทสนมเกินไปหน่อยหรือ”ปลายสายเงียบไ
บทที่ 5 คนขี้อายที่อยากอวดภคินจ้องภาพถ่ายบนหน้าจอโทรศัพท์อยู่นานกว่าที่ควร หญิงสาวในภาพสวมบิกินี่สีเขียวมรกต ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย เส้นผมยาวปลิวตามแรงลม ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มสดใสอย่างที่เขาไม่ค่อยได้เห็นนักแต่สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มนิ่งงันกลับไม่ใช่รอยยิ้มของเธอเพียงอย่างเดียว เนื้อผ้าชิ้นเล็กโอบประคองทรวงอกอิ่มจนดูคับแน่น เผยให้เห็นเอวคอดกิ่วและหน้าท้องแบนราบ ผิวขาวจัดอมชมพูของหญิงสาวยิ่งโดดเด่นเมื่ออยู่ท่ามกลางท้องทะเลสีครามภคินรู้สึกลำคอแห้งผาก เขาเคยเห็นผู้หญิงสวยสวมชุดว่ายน้ำมานับไม่ถ้วน บางคนยังแต่งตัวเปิดเผยกว่านี้เสียอีก แต่ไม่เคยมีภาพของใครทำให้เขาต้องเผลอกลั้นหายใจเช่นนี้รตา...เด็กสาวที่ชอบสวมเสื้อเชิ้ตกับกระโปรงยาว เดินถือสมุดวาดภาพไปนั่งเล่นในสวน และมักหน้าแดงทุกครั้งเมื่อถูกเขาหยอกล้อเขาไม่เคยรู้เลยว่าใต้เสื้อผ้าเรียบร้อยเหล่านั้น เธอจะมีเรือนร่างสะดุดตาถึงเพียงนี้ ปลายนิ้วเลื่อนภาพถัดไปโดยไม่รู้ตัว คราวนี้เป็นภาพหมู่บนเรือ รตายืนอยู่ท่ามกลางชายหนุ่มหน้าตาดีสามคน หนึ่งในนั้นวางมือบนไหล่เธออย่างสนิทสนม ขณะที่เจ้าตัวกำลังหัวเราะจนดวงตาหยีโค้งคิ้วเข้มขมว







