LOGINบทที่ 6 คนที่บอกว่าไม่ต้องรอ “อยู่กับรตาครับ” คำตอบจากปลายสายทำให้ภคินนิ่งไปชั่วขณะ เขามองภาพถ่ายบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งเปิดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้หนังด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ธีร์เป็นน้องชายที่เขาภูมิใจมาตลอด อีกฝ่ายเรียนเก่ง ทำงานเก่ง มีความรับผิดชอบสูง และแทบไม่เคยสร้างเรื่องให้คนในครอบครัวต้องปวดหัว โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง ตั้งแต่โตเป็นหนุ่ม ภคินยังไม่เคยเห็นน้องชายพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านด้วยซ้ำ แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น! “แกไปทำอะไรที่นั่น” “มาเที่ยวครับ” “แกเพิ่งกลับจากต่างประเทศไม่ใช่หรือไง” “ครับ” “แล้วไม่เหนื่อย?” “ไม่เท่าไรครับ” ภคินกัดกระพุ้งแก้มด้านใน เขาไม่เคยรู้สึกว่าการสนทนากับน้องชายเป็นเรื่องยากมาก่อน แต่วันนี้คำตอบสั้น ๆ สุภาพเรียบร้อยของธีร์กลับทำให้เขาหงุดหงิดอย่างประหลาด “แล้วรูปที่แกลงนั่น...” “รูปไหนครับ” ภคินเกือบหลุดคำสบถ รูปไหนอย่างนั้นหรือ! มันลงรูปผู้หญิงทั้งกอดทั้งแนบชิดกันขนาดนั้น ยังจะมีหน้ามาถามอีกว่ารูปไหน! ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ “รูปที่แกถ่ายกับรตา” “อ๋อครับ” “แกไม่คิดว่ามันดูสนิทสนมเกินไปหน่อยหรือ” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ธีร์ก้มมองหญิงสาวที่กำลังนั่งวาดภาพอยู่ใต้ร่มไม้ไม่ไกลนัก ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ผมขออนุญาตรตาแล้วครับ” คำตอบนั้นทำให้ภคินขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม ขออนุญาตแล้วอย่างนั้นหรือ แล้วทำไมเด็กคนนั้นถึงยอมให้กอด! ทั้งที่ปกติเขาเพียงเดินเข้าใกล้ เธอยังชอบก้มหน้าหลบสายตาเสียด้วยซ้ำ “พี่ธีร์!” เสียงเรียกสดใสของรตาดังแทรกเข้ามาในโทรศัพท์ “มาดูนี่หน่อยสิคะ รตาวาดตรงนี้ไม่สวยเลย” ภคินได้ยินชัดทุกคำ โดยเฉพาะน้ำเสียงออดอ้อนที่ฟังเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง “เดี๋ยวพี่ไปครับ” ธีร์ตอบหญิงสาว ก่อนหันกลับมาสนทนากับพี่ชาย “พี่คินมีอะไรอีกไหมครับ” ภคินเงียบ เขามีเรื่องอยากถามมากมาย แต่กลับไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน จะถามว่ารตาสวมชุดว่ายน้ำแบบนั้นทั้งวันหรือเปล่า? หรือถามว่านอกจากกอดกันถ่ายภาพแล้ว มีอะไรเกิดขึ้นอีกไหม? คำถามเหล่านั้นดูไม่เหมาะสมที่จะออกจากปากผู้ปกครองที่มีหน้าที่เพียงดูแลหญิงสาวตามพินัยกรรม สุดท้ายเขาจึงพูดได้เพียงว่า “ดูแลรตาด้วย” “ครับ” ธีร์รับคำทันที “ผมดูแลอยู่แล้วครับ” ภคินรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระแทกเข้ากลางอก ประโยคนั้นฟังสุภาพตามปกติ ไม่มีน้ำเสียงท้าทายหรืออวดดีแม้แต่น้อย แต่ทำไมเขาถึงฟังแล้วไม่ชอบใจนัก! ธีร์วางโทรศัพท์ลง ก่อนเดินกลับไปหารตาที่นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ริมชายหาด หญิงสาวกำลังใช้ดินสอร่างภาพท้องทะเลลงบนสมุดเล่มเล็กซึ่งเขาซื้อมาฝากจากต่างประเทศ แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ตกกระทบแก้มขาวนวลและปลายจมูกโด่งสวย ผมยาวถูกรวบขึ้นอย่างลวก ๆ มีปอยผมบางส่วนตกลงมาข้างใบหน้า ธีร์ชะลอฝีเท้า เขาเคยเดินทางไปหลายประเทศ พบผู้หญิงสวยมากมาย และเคยถูกเพื่อนร่วมงานแนะนำให้รู้จักสาว ๆ อยู่บ่อยครั้ง แต่ไม่เคยมีใครทำให้เขาอยากหยุดมองเพียงเพราะอีกฝ่ายกำลังนั่งวาดภาพอย่างเงียบ ๆเหมือนรตา “ใครโทรมาคะ” เธอเงยหน้าถามเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา “พี่คินครับ” มือที่ถือดินสอชะงักไปเล็กน้อย “คุณอาเหรอคะ” “ครับ เห็นรูปที่ผมลง” รตาก้มมองสมุดวาดภาพอีกครั้ง หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล ตั้งแต่เดินทางมาทะเล เธอแทบไม่ได้ติดต่อภคินเลย เขาเองก็ไม่ได้โทรมาหา ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเธอเคยเป็นฝ่ายส่งข้อความถามอยู่เสมอว่าเขารับประทานอาหารหรือยัง จะกลับบ้านกี่โมง และต้องการให้เตรียมอะไรไว้ให้หรือไม่ แต่ครั้งนี้เธอตั้งใจจะไม่รบกวนเขา ในเมื่อเขาบอกเองว่าไม่จำเป็นต้องรอ เธอก็ควรลองใช้เวลาของตัวเองให้เต็มที่บ้าง “คุณอาว่าอะไรหรือเปล่าคะ” ธีร์ส่ายหน้า “ไม่ได้ว่าครับ แค่ถามว่าอยู่กับใคร” รตาพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนหัวเราะเบา ๆ “คุณอาคงแปลกใจที่พี่ธีร์มาเที่ยวทะเล” ธีร์ยิ้มตาม เขาไม่ได้บอกว่าพี่ชายถามเรื่องรูปถ่ายด้วย เพราะไม่เห็นว่าจำเป็น รตาไม่ได้ทำอะไรผิด และรูปเหล่านั้นก็ได้รับอนุญาตจากเธอแล้ว ชายหนุ่มนั่งลงข้าง ๆ ก่อนก้มมองภาพวาดในสมุด “สวยแล้วนี่ครับ” “ยังไม่สวยค่ะ รตาวาดคลื่นไม่เก่ง” “แต่พี่ชอบ” คำชมเรียบง่ายทำให้หญิงสาวยิ้มกว้าง เธอขยับสมุดเข้ามาใกล้เขาอีกนิด แล้วเริ่มอธิบายว่าตัวเองอยากวาดเงาของแสงแดดบนผิวน้ำให้ดูสมจริงกว่านี้ ธีร์ฟังอย่างตั้งใจ แม้จะไม่เข้าใจเรื่องศิลปะทั้งหมด แต่เขาชอบเวลารตาพูดถึงสิ่งที่ตัวเองรักโดยเฉพาะเวลาที่ดวงตาของเธอเป็นประกายอย่างนี้ แพรวพรรณกลับมาจากศาลาพักพร้อมเครื่องดื่มเย็นสองแก้ว เธอเห็นเพื่อนสาวกับธีร์นั่งเคียงกันอยู่ใต้ร่มไม้ คนหนึ่งกำลังวาดภาพ อีกคนก้มหน้าดูอย่างสนใจ ภาพตรงหน้าน่ามองจนเธออดยิ้มไม่ได้ ธีร์เป็นผู้ชายหน้าตาดี มีการศึกษา ฐานะดี และนิสัยสุภาพมาก แต่สิ่งที่แพรวพรรณชอบที่สุดคือเขาไม่เคยทำให้รตารู้สึกว่าต้องพยายามเอาใจต่างจากผู้ชายอีกคนที่เพื่อนสาวของเธอเฝ้ารอมาหลายปี แพรวพรรณไม่ได้คิดจะบังคับให้รตาเปลี่ยนใจไปรักธีร์ เธอรู้ดีว่าความรักไม่ใช่เรื่องที่จะจับใครมาวางคู่กันแล้วเกิดขึ้นได้ทันที แต่หากรตาจะเริ่มมองเห็นว่าตัวเองมีทางเลือกอื่นบ้าง ก็คงไม่ใช่เรื่องเสียหาย “นี่สองคน จะนั่งหวานกันอีกนานไหมจ๊ะ” รตาเงยหน้าขึ้นทันที “หวานอะไรของแก!” ธีร์กลับเป็นฝ่ายหน้าแดงเสียเอง แพรวพรรณหัวเราะชอบใจ ก่อนชวนทั้งคู่ไปเดินเล่นที่สะพานไม้ทอดยาวออกไปกลางทะเล รตารีบเก็บสมุดวาดภาพ เมื่อเดินลงบันไดจากศาลา เธอยื่นมือไปจับมือธีร์ตามความเคยชินชายหนุ่มก้มมองมือเล็กที่สอดเข้ามาในมือของตน ก่อนกระชับไว้เบา ๆ แพรวพรรณเห็นแล้วได้แต่แอบยิ้ม คนขี้อายนี่ก็ใช่ย่อยเหมือนกัน! ขณะเดียวกัน ภคินกำลังนั่งมองเอกสารในห้องทำงานโดยไม่ได้อ่านเนื้อหาแม้แต่บรรทัดเดียวภาพสุดท้ายจาก I*******m ของธีร์ยังคงติดอยู่ในความคิด สองแขนของน้องชายโอบเอวรตา ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กัน และรอยยิ้มของเธอ... ภคินยกมือขึ้นลูบใบหน้าอย่างหงุดหงิดเขาควรดีใจไม่ใช่หรือที่รตาออกไปเที่ยวกับเพื่อนแล้วมีความสุข เธออายุยี่สิบสองปีแล้ว ไม่ใช่เด็กหญิงที่ต้องให้ใครคอยจูงมือไปไหนมาไหน ยิ่งคนที่อยู่ด้วยเป็นธีร์ เขาก็ยิ่งไม่ควรกังวล เพราะน้องชายของเขาเป็นคนไว้ใจได้ที่สุดคนหนึ่ง แต่ปัญหาก็คือ...เขารู้จักสายตาของผู้ชายดีเกินไป โดยเฉพาะสายตาที่ธีร์ใช้มองรตาในภาพนั้น ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขาเปิดหน้าสนทนากับรตา ข้อความล่าสุดยังเป็นข้อความที่เธอส่งมาเมื่อสองวันก่อน รตาไปแล้วนะคะคุณอา อย่าลืมรับประทานอาหารเช้าด้วยค่ะ ตอนนั้นเขาตอบกลับไปเพียงคำเดียว อืม ภคินจ้องข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนเริ่มพิมพ์ข้อความใหม่ เที่ยวสนุกไหม เขามองอยู่ครู่หนึ่งแล้วลบทิ้ง เปลี่ยนเป็น จะกลับกี่โมง คราวนี้ดูเหมือนมีเหตุผลกว่า แต่เมื่อกำลังจะกดส่ง เขากลับนึกขึ้นได้ว่ารตาบอกกำหนดการกลับเอาไว้แล้วตั้งแต่ก่อนเดินทาง ภคินถอนหายใจ นี่เขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่ในที่สุดชายหนุ่มก็วางโทรศัพท์ลงอีกครั้ง ทว่าเพียงไม่กี่นาทีต่อมา เขากลับหยิบมันขึ้นมาใหม่ ช่วงเย็น รตากับแพรวพรรณเดินทางออกจากรีสอร์ตพร้อมธีร์ สามวันที่ผ่านมาเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ อาหารอร่อย ท้องทะเลสวยงาม และความทรงจำมากมาย รตานั่งมองภาพถ่ายในโทรศัพท์ระหว่างทางไปสนามบิน เธอไม่เคยคิดว่าการตัดสินใจออกมาเที่ยวครั้งนี้จะทำให้รู้สึกดีถึงเพียงนี้มที่สำคัญ เธอเพิ่งค้นพบว่าตัวเองไม่ได้จำเป็นต้องใช้เวลาทุกนาทีไปกับการคิดถึงใครคนหนึ่ง ความรู้สึกที่มีต่อภคินยังคงอยู่ แต่โลกของเธอไม่ได้มีเพียงเขา หญิงสาวเงยหน้ามองแพรวพรรณที่กำลังนั่งหลับอยู่ข้าง ๆ ก่อนยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เธอดีใจที่ตอบตกลงมาเที่ยวครั้งนี้ และตั้งใจว่าหากมีโอกาส จะออกไปเห็นโลกกว้างให้มากขึ้น ธีร์ซึ่งนั่งอยู่อีกฝั่งเหลือบมองรอยยิ้มนั้น “คราวหน้าถ้าอยากไปไหน บอกพี่ได้นะครับ” รตาหันมาทันที “จริงเหรอคะ” “ครับ ถ้าพี่ไม่ติดงาน” “งั้นรตาจะเก็บไว้เป็นตัวเลือกแรกเลยค่ะ” คำตอบของเธอทำให้ธีร์ยิ้มกว้างกว่าทุกครั้ง ชายหนุ่มไม่ได้รู้เลยว่าเพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ พี่ชายของเขาเกือบโทรกลับมาอีกหลายรอบ คืนนั้น คฤหาสน์หลังใหญ่ของภคินสว่างไสวตามปกติ เจ้าของบ้านกลับมาถึงเร็วกว่าทุกวัน เขานั่งอยู่ในห้องรับแขกพร้อมหนังสือเล่มหนึ่งในมือ แต่เปิดค้างไว้หน้าเดิมเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว แม่บ้านเดินผ่านมาพบจึงถามว่าจะให้เตรียมอาหารเย็นหรือไม่ ภคินบอกว่ายังไม่หิว จากนั้นเขาก็มองนาฬิกาอีกครั้ง แล้วอีกครั้ง จนกระทั่งเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาภายในบริเวณบ้านดังขึ้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว แต่เพียงครู่เดียวก็จางหาย เมื่อเขาเห็นคนที่ลงจากรถตามรตาลงมา ธีร์... น้องชายตัวดีของเขากำลังช่วยหญิงสาวยกกระเป๋าเดินทาง ส่วนรตาก็ยืนพูดอะไรบางอย่างพร้อมหัวเราะอย่างสดใส ภคินวางหนังสือลงบนโต๊ะ สีหน้าเรียบเฉยกลับมาอีกครั้ง ก่อนเจ้าตัวจะเดินออกไปยังโถงทางเข้า และนั่นเป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่รตากลับถึงบ้านแล้วพบว่า...คนที่นั่งรออยู่กลับไม่ใช่เธอ
บทที่ 10 คนที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้“หนูรตาใช่ไหมคะ”น้ำเสียงหวานดังขึ้นทันทีที่รตาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะอาหาร ลลินลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มงดงาม ก่อนยื่นมือมาตรงหน้า“ได้ยินเรื่องของหนูมานานแล้ว เพิ่งมีโอกาสได้พบกันเสียที”รตายิ้มตอบอย่างสุภาพ“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณลลิน”หญิงสาวทั้งสองจับมือกันเพียงครู่เดียวแต่ช่วงเวลาสั้น ๆ นั้นกลับเพียงพอให้ลลินพิจารณาใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างละเอียด รตาสวยกว่าที่เธอคาดไว้มากไม่ใช่ความสวยฉูดฉาด หากเป็นความงามอ่อนหวานที่มีเสน่ห์ชวนมอง ผิวขาวอมชมพู ดวงตาคู่สวย และรูปร่างได้สัดส่วนภายใต้ชุดเดรสเรียบหรูลลินเคยได้ยินว่าภคินดูแลเด็กสาวคนหนึ่งอยู่ในคฤหาสน์มาเกือบปี เธอเข้าใจมาตลอดว่าอีกฝ่ายคงเป็นเพียงเด็กเรียบร้อยที่ยังต้องพึ่งพาผู้ใหญ่แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับเติบโตงดงามเกินกว่าจะมองข้ามได้ และผู้หญิงด้วยกันย่อมรู้ดีว่า ความงามเช่นนี้สามารถทำให้ผู้ชายหวั่นไหวได้มากเพียงใดลลินยังคงยิ้ม“เรียกพี่ลลินก็ได้ค่ะ อีกหน่อยเราคงได้พบกันบ่อยขึ้น”รตาพยักหน้า ก่อนเดินไปยังเก้าอี้ที่พนักงานจัดไว้ให้“รตา”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านข้าง ธีร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีเมื่อเห็นเธอ เขาสวมส
รตาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของความเงียบแสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีเทาเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวาง หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าพื้นที่ข้างกายว่างเปล่าภคินไม่อยู่แล้ว เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มองหมอนอีกใบที่ยังมีรอยยุบจาง ๆ บนผ้าปูที่นอนเมื่อคืนเธอนอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขาจำได้ว่าเขากอดเธอแนบอก จำได้ถึงกลิ่นกายอบอุ่นและน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ขอให้เธออยู่เป็นเพื่อน ความทรงจำเหล่านั้นทำให้พวงแก้มค่อย ๆ ร้อนขึ้นแต่เมื่อมองนาฬิกาแล้วพบว่าเกือบเจ็ดโมงเช้า รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางลง เขาคงออกไปทำงานแล้ว รตาพับผ้าห่มให้เรียบร้อย ก่อนกลับไปยังห้องนอนของตัวเองระหว่างเดินลงมารับประทานอาหารเช้า เธอพบแม่บ้านกำลังจัดโต๊ะอยู่พอดี“คุณอาลงมาหรือยังคะ”“คุณผู้ชายออกไปตั้งแต่ตีห้าแล้วค่ะ”หญิงสาวชะงัก“แล้วอาการไข้ล่ะคะ”“เห็นแต่งตัวไปทำงานตามปกตินะคะ ไม่ได้บ่นว่าไม่สบายเลย”รตาพยักหน้าอย่างโล่งใจ อย่างน้อยเขาก็หายป่วยแล้ว แต่ความรู้สึกว่างเปล่าเล็ก ๆ กลับก่อตัวขึ้นในอก นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ภคินทำเหมือนความใกล้ชิดระหว่างทั้งคู่ไม่เคยเกิดขึ้นครั้งแรกหลังจากจูบเธอ และครั้งนี้ หลังจากขอให้เธอนอนอยู่ข้างกายตลอด
บทที่ 8 คืนที่หมาป่านอนไม่หลับรตายืนมองชายหนุ่มบนเตียงด้วยความรู้สึกทั้งประหลาดใจและเป็นห่วง“คืนนี้...นอนหลับข้างฉันได้ไหม”คำขอร้องนั้นยังคงก้องอยู่ในหู ภคินไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบแสดงความอ่อนแอ ไม่ว่าจะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหรือมีปัญหาหนักหนาเพียงใด เขาก็มักจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองเสมอตลอดเวลาที่อยู่ร่วมบ้านกัน รตาแทบไม่เคยได้ยินเขาบ่นเรื่องงานด้วยซ้ำ การที่ผู้ชายอย่างภคินเอ่ยปากขอให้เธอนอนเป็นเพื่อน จึงทำให้หญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจกำลังเผชิญปัญหาบางอย่างที่ไม่อยากบอกใครบางทีอาการป่วยคืนนี้อาจเกิดจากความเครียดสะสมก็เป็นได้“คุณอามีเรื่องไม่สบายใจหรือคะ”ภคินมองดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนพยักหน้าช้า ๆ“อืม มีเรื่องให้คิดหนักนิดหน่อย”เขาไม่ได้โกหกเสียทีเดียว เพียงแต่เรื่องที่ทำให้คิดหนักไม่ได้เกี่ยวข้องกับธุรกิจหลายพันล้าน หรือโครงการลงทุนที่กำลังดำเนินอยู่แม้แต่น้อย มันเกี่ยวกับผู้หญิงตรงหน้าต่างหาก! โดยเฉพาะภาพบิกินี่สีขาวกับแขนของน้องชายที่โอบรอบเอวเธอ แค่นึกถึงก็หงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว“ถ้าอย่างนั้นคุณอาพักผ่อนก่อนนะคะ รตาขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่”ภคินคลายม
บทที่ 7 คนป่วยจำเป็นภคินยืนมองน้องชายช่วยรตายกกระเป๋าเดินทางเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้ในใจจะหงุดหงิดจนแทบอยากเดินเข้าไปแยกทั้งคู่ออกจากกันก็ตาม“คุณอา กลับมาแล้วเหรอคะ”รตาเป็นฝ่ายทักก่อน รอยยิ้มสดใสยังคงประดับอยู่บนใบหน้า“อืม”ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ สายตาเหลือบมองกระเป๋าเดินทางในมือธีร์ ก่อนเลื่อนขึ้นไปสบตาน้องชาย“แกไม่กลับบ้านหรือไง”ธีร์ชะงักเล็กน้อย“กำลังจะกลับครับ แค่ช่วยรตายกของเข้ามาก่อน”ภคินพยักหน้ารับราวกับไม่ได้สนใจ แต่เมื่อเห็นรตาหันไปขอบคุณน้องชายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ความรู้สึกขุ่นมัวในอกก็เพิ่มขึ้นอีกระดับตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาแทบไม่ได้รับข้อความจากเธอเลย เด็กสาวที่เคยถามทุกวันว่าเขาจะกลับบ้านเมื่อไร กลับหายเงียบไป แต่พอกลับมา เธอกลับมีเรื่องพูดคุยกับธีร์ไม่หยุด“พี่ธีร์ ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาบอกด้วยนะคะ”“ครับ”“แล้วอย่าลืมรูปที่เหลือด้วย”“ไม่ลืมครับ”ภคินมองทั้งสองสลับกันดูเหมือนน้องชายของเขาจะมีเรื่องให้ติดต่อกับรตาอีกมากทีเดียว หลังธีร์กลับไปแล้ว รตาจึงหันมาหาชายหนุ่มอีกครั้ง“คุณอารับประทานอาหารเย็นหรือยังคะ”คำถามคุ้นเคยทำให้ภคินรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยอย่า
บทที่ 6 คนที่บอกว่าไม่ต้องรอ“อยู่กับรตาครับ”คำตอบจากปลายสายทำให้ภคินนิ่งไปชั่วขณะ เขามองภาพถ่ายบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งเปิดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้หนังด้วยสีหน้าเคร่งขรึมธีร์เป็นน้องชายที่เขาภูมิใจมาตลอด อีกฝ่ายเรียนเก่ง ทำงานเก่ง มีความรับผิดชอบสูง และแทบไม่เคยสร้างเรื่องให้คนในครอบครัวต้องปวดหัว โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงตั้งแต่โตเป็นหนุ่ม ภคินยังไม่เคยเห็นน้องชายพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านด้วยซ้ำ แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น!“แกไปทำอะไรที่นั่น”“มาเที่ยวครับ”“แกเพิ่งกลับจากต่างประเทศไม่ใช่หรือไง”“ครับ”“แล้วไม่เหนื่อย?”“ไม่เท่าไรครับ”ภคินกัดกระพุ้งแก้มด้านใน เขาไม่เคยรู้สึกว่าการสนทนากับน้องชายเป็นเรื่องยากมาก่อน แต่วันนี้คำตอบสั้น ๆ สุภาพเรียบร้อยของธีร์กลับทำให้เขาหงุดหงิดอย่างประหลาด“แล้วรูปที่แกลงนั่น...”“รูปไหนครับ”ภคินเกือบหลุดคำสบถ รูปไหนอย่างนั้นหรือ! มันลงรูปผู้หญิงทั้งกอดทั้งแนบชิดกันขนาดนั้น ยังจะมีหน้ามาถามอีกว่ารูปไหน! ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ“รูปที่แกถ่ายกับรตา”“อ๋อครับ”“แกไม่คิดว่ามันดูสนิทสนมเกินไปหน่อยหรือ”ปลายสายเงียบไ
บทที่ 5 คนขี้อายที่อยากอวดภคินจ้องภาพถ่ายบนหน้าจอโทรศัพท์อยู่นานกว่าที่ควร หญิงสาวในภาพสวมบิกินี่สีเขียวมรกต ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย เส้นผมยาวปลิวตามแรงลม ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มสดใสอย่างที่เขาไม่ค่อยได้เห็นนักแต่สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มนิ่งงันกลับไม่ใช่รอยยิ้มของเธอเพียงอย่างเดียว เนื้อผ้าชิ้นเล็กโอบประคองทรวงอกอิ่มจนดูคับแน่น เผยให้เห็นเอวคอดกิ่วและหน้าท้องแบนราบ ผิวขาวจัดอมชมพูของหญิงสาวยิ่งโดดเด่นเมื่ออยู่ท่ามกลางท้องทะเลสีครามภคินรู้สึกลำคอแห้งผาก เขาเคยเห็นผู้หญิงสวยสวมชุดว่ายน้ำมานับไม่ถ้วน บางคนยังแต่งตัวเปิดเผยกว่านี้เสียอีก แต่ไม่เคยมีภาพของใครทำให้เขาต้องเผลอกลั้นหายใจเช่นนี้รตา...เด็กสาวที่ชอบสวมเสื้อเชิ้ตกับกระโปรงยาว เดินถือสมุดวาดภาพไปนั่งเล่นในสวน และมักหน้าแดงทุกครั้งเมื่อถูกเขาหยอกล้อเขาไม่เคยรู้เลยว่าใต้เสื้อผ้าเรียบร้อยเหล่านั้น เธอจะมีเรือนร่างสะดุดตาถึงเพียงนี้ ปลายนิ้วเลื่อนภาพถัดไปโดยไม่รู้ตัว คราวนี้เป็นภาพหมู่บนเรือ รตายืนอยู่ท่ามกลางชายหนุ่มหน้าตาดีสามคน หนึ่งในนั้นวางมือบนไหล่เธออย่างสนิทสนม ขณะที่เจ้าตัวกำลังหัวเราะจนดวงตาหยีโค้งคิ้วเข้มขมว







