Home / โรแมนติก / ทาสรักคุณอาจำเป็น / บทที่ 6 คนที่บอกว่าไม่ต้องรอ

Share

บทที่ 6 คนที่บอกว่าไม่ต้องรอ

last update publish date: 2026-11-12 06:06:24

 

บทที่ 6 คนที่บอกว่าไม่ต้องรอ

 

“อยู่กับรตาครับ”

คำตอบจากปลายสายทำให้ภคินนิ่งไปชั่วขณะ เขามองภาพถ่ายบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งเปิดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้หนังด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ธีร์เป็นน้องชายที่เขาภูมิใจมาตลอด อีกฝ่ายเรียนเก่ง ทำงานเก่ง มีความรับผิดชอบสูง และแทบไม่เคยสร้างเรื่องให้คนในครอบครัวต้องปวดหัว โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง

ตั้งแต่โตเป็นหนุ่ม ภคินยังไม่เคยเห็นน้องชายพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านด้วยซ้ำ แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น!

“แกไปทำอะไรที่นั่น”

“มาเที่ยวครับ”

“แกเพิ่งกลับจากต่างประเทศไม่ใช่หรือไง”

“ครับ”

“แล้วไม่เหนื่อย?”

“ไม่เท่าไรครับ”

ภคินกัดกระพุ้งแก้มด้านใน เขาไม่เคยรู้สึกว่าการสนทนากับน้องชายเป็นเรื่องยากมาก่อน แต่วันนี้คำตอบสั้น ๆ สุภาพเรียบร้อยของธีร์กลับทำให้เขาหงุดหงิดอย่างประหลาด

“แล้วรูปที่แกลงนั่น...”

“รูปไหนครับ”

ภคินเกือบหลุดคำสบถ รูปไหนอย่างนั้นหรือ! มันลงรูปผู้หญิงทั้งกอดทั้งแนบชิดกันขนาดนั้น ยังจะมีหน้ามาถามอีกว่ารูปไหน! ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ

“รูปที่แกถ่ายกับรตา”

“อ๋อครับ”

“แกไม่คิดว่ามันดูสนิทสนมเกินไปหน่อยหรือ”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ธีร์ก้มมองหญิงสาวที่กำลังนั่งวาดภาพอยู่ใต้ร่มไม้ไม่ไกลนัก ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ผมขออนุญาตรตาแล้วครับ”

คำตอบนั้นทำให้ภคินขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

ขออนุญาตแล้วอย่างนั้นหรือ แล้วทำไมเด็กคนนั้นถึงยอมให้กอด! ทั้งที่ปกติเขาเพียงเดินเข้าใกล้ เธอยังชอบก้มหน้าหลบสายตาเสียด้วยซ้ำ

“พี่ธีร์!”

เสียงเรียกสดใสของรตาดังแทรกเข้ามาในโทรศัพท์

“มาดูนี่หน่อยสิคะ รตาวาดตรงนี้ไม่สวยเลย”

ภคินได้ยินชัดทุกคำ โดยเฉพาะน้ำเสียงออดอ้อนที่ฟังเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

“เดี๋ยวพี่ไปครับ”

ธีร์ตอบหญิงสาว ก่อนหันกลับมาสนทนากับพี่ชาย

“พี่คินมีอะไรอีกไหมครับ”

ภคินเงียบ เขามีเรื่องอยากถามมากมาย แต่กลับไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน จะถามว่ารตาสวมชุดว่ายน้ำแบบนั้นทั้งวันหรือเปล่า? หรือถามว่านอกจากกอดกันถ่ายภาพแล้ว มีอะไรเกิดขึ้นอีกไหม?

คำถามเหล่านั้นดูไม่เหมาะสมที่จะออกจากปากผู้ปกครองที่มีหน้าที่เพียงดูแลหญิงสาวตามพินัยกรรม สุดท้ายเขาจึงพูดได้เพียงว่า

“ดูแลรตาด้วย”

“ครับ”

ธีร์รับคำทันที

“ผมดูแลอยู่แล้วครับ”

ภคินรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกระแทกเข้ากลางอก ประโยคนั้นฟังสุภาพตามปกติ ไม่มีน้ำเสียงท้าทายหรืออวดดีแม้แต่น้อย แต่ทำไมเขาถึงฟังแล้วไม่ชอบใจนัก!

ธีร์วางโทรศัพท์ลง ก่อนเดินกลับไปหารตาที่นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ริมชายหาด หญิงสาวกำลังใช้ดินสอร่างภาพท้องทะเลลงบนสมุดเล่มเล็กซึ่งเขาซื้อมาฝากจากต่างประเทศ

แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ตกกระทบแก้มขาวนวลและปลายจมูกโด่งสวย ผมยาวถูกรวบขึ้นอย่างลวก ๆ มีปอยผมบางส่วนตกลงมาข้างใบหน้า

ธีร์ชะลอฝีเท้า เขาเคยเดินทางไปหลายประเทศ พบผู้หญิงสวยมากมาย และเคยถูกเพื่อนร่วมงานแนะนำให้รู้จักสาว ๆ อยู่บ่อยครั้ง

แต่ไม่เคยมีใครทำให้เขาอยากหยุดมองเพียงเพราะอีกฝ่ายกำลังนั่งวาดภาพอย่างเงียบ ๆเหมือนรตา

“ใครโทรมาคะ”

เธอเงยหน้าถามเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา

“พี่คินครับ”

มือที่ถือดินสอชะงักไปเล็กน้อย

“คุณอาเหรอคะ”

“ครับ เห็นรูปที่ผมลง”

รตาก้มมองสมุดวาดภาพอีกครั้ง หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล ตั้งแต่เดินทางมาทะเล เธอแทบไม่ได้ติดต่อภคินเลย เขาเองก็ไม่ได้โทรมาหา

ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเธอเคยเป็นฝ่ายส่งข้อความถามอยู่เสมอว่าเขารับประทานอาหารหรือยัง จะกลับบ้านกี่โมง และต้องการให้เตรียมอะไรไว้ให้หรือไม่ แต่ครั้งนี้เธอตั้งใจจะไม่รบกวนเขา ในเมื่อเขาบอกเองว่าไม่จำเป็นต้องรอ เธอก็ควรลองใช้เวลาของตัวเองให้เต็มที่บ้าง

“คุณอาว่าอะไรหรือเปล่าคะ”

ธีร์ส่ายหน้า

“ไม่ได้ว่าครับ แค่ถามว่าอยู่กับใคร”

รตาพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“คุณอาคงแปลกใจที่พี่ธีร์มาเที่ยวทะเล”

ธีร์ยิ้มตาม เขาไม่ได้บอกว่าพี่ชายถามเรื่องรูปถ่ายด้วย เพราะไม่เห็นว่าจำเป็น รตาไม่ได้ทำอะไรผิด และรูปเหล่านั้นก็ได้รับอนุญาตจากเธอแล้ว

ชายหนุ่มนั่งลงข้าง ๆ ก่อนก้มมองภาพวาดในสมุด

“สวยแล้วนี่ครับ”

“ยังไม่สวยค่ะ รตาวาดคลื่นไม่เก่ง”

“แต่พี่ชอบ”

คำชมเรียบง่ายทำให้หญิงสาวยิ้มกว้าง เธอขยับสมุดเข้ามาใกล้เขาอีกนิด แล้วเริ่มอธิบายว่าตัวเองอยากวาดเงาของแสงแดดบนผิวน้ำให้ดูสมจริงกว่านี้ ธีร์ฟังอย่างตั้งใจ แม้จะไม่เข้าใจเรื่องศิลปะทั้งหมด แต่เขาชอบเวลารตาพูดถึงสิ่งที่ตัวเองรักโดยเฉพาะเวลาที่ดวงตาของเธอเป็นประกายอย่างนี้ 

แพรวพรรณกลับมาจากศาลาพักพร้อมเครื่องดื่มเย็นสองแก้ว เธอเห็นเพื่อนสาวกับธีร์นั่งเคียงกันอยู่ใต้ร่มไม้ คนหนึ่งกำลังวาดภาพ อีกคนก้มหน้าดูอย่างสนใจ ภาพตรงหน้าน่ามองจนเธออดยิ้มไม่ได้

ธีร์เป็นผู้ชายหน้าตาดี มีการศึกษา ฐานะดี และนิสัยสุภาพมาก แต่สิ่งที่แพรวพรรณชอบที่สุดคือเขาไม่เคยทำให้รตารู้สึกว่าต้องพยายามเอาใจต่างจากผู้ชายอีกคนที่เพื่อนสาวของเธอเฝ้ารอมาหลายปี

แพรวพรรณไม่ได้คิดจะบังคับให้รตาเปลี่ยนใจไปรักธีร์ เธอรู้ดีว่าความรักไม่ใช่เรื่องที่จะจับใครมาวางคู่กันแล้วเกิดขึ้นได้ทันที แต่หากรตาจะเริ่มมองเห็นว่าตัวเองมีทางเลือกอื่นบ้าง ก็คงไม่ใช่เรื่องเสียหาย

“นี่สองคน จะนั่งหวานกันอีกนานไหมจ๊ะ”

รตาเงยหน้าขึ้นทันที

“หวานอะไรของแก!”

ธีร์กลับเป็นฝ่ายหน้าแดงเสียเอง แพรวพรรณหัวเราะชอบใจ ก่อนชวนทั้งคู่ไปเดินเล่นที่สะพานไม้ทอดยาวออกไปกลางทะเล

รตารีบเก็บสมุดวาดภาพ เมื่อเดินลงบันไดจากศาลา เธอยื่นมือไปจับมือธีร์ตามความเคยชินชายหนุ่มก้มมองมือเล็กที่สอดเข้ามาในมือของตน ก่อนกระชับไว้เบา ๆ แพรวพรรณเห็นแล้วได้แต่แอบยิ้ม คนขี้อายนี่ก็ใช่ย่อยเหมือนกัน! 

ขณะเดียวกัน ภคินกำลังนั่งมองเอกสารในห้องทำงานโดยไม่ได้อ่านเนื้อหาแม้แต่บรรทัดเดียวภาพสุดท้ายจาก I*******m ของธีร์ยังคงติดอยู่ในความคิด

สองแขนของน้องชายโอบเอวรตา ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กัน และรอยยิ้มของเธอ...

ภคินยกมือขึ้นลูบใบหน้าอย่างหงุดหงิดเขาควรดีใจไม่ใช่หรือที่รตาออกไปเที่ยวกับเพื่อนแล้วมีความสุข เธออายุยี่สิบสองปีแล้ว ไม่ใช่เด็กหญิงที่ต้องให้ใครคอยจูงมือไปไหนมาไหน ยิ่งคนที่อยู่ด้วยเป็นธีร์ เขาก็ยิ่งไม่ควรกังวล เพราะน้องชายของเขาเป็นคนไว้ใจได้ที่สุดคนหนึ่ง 

แต่ปัญหาก็คือ...เขารู้จักสายตาของผู้ชายดีเกินไป โดยเฉพาะสายตาที่ธีร์ใช้มองรตาในภาพนั้น ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขาเปิดหน้าสนทนากับรตา ข้อความล่าสุดยังเป็นข้อความที่เธอส่งมาเมื่อสองวันก่อน

รตาไปแล้วนะคะคุณอา อย่าลืมรับประทานอาหารเช้าด้วยค่ะ ตอนนั้นเขาตอบกลับไปเพียงคำเดียว

อืม

ภคินจ้องข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนเริ่มพิมพ์ข้อความใหม่ เที่ยวสนุกไหม เขามองอยู่ครู่หนึ่งแล้วลบทิ้ง เปลี่ยนเป็น จะกลับกี่โมง คราวนี้ดูเหมือนมีเหตุผลกว่า

แต่เมื่อกำลังจะกดส่ง เขากลับนึกขึ้นได้ว่ารตาบอกกำหนดการกลับเอาไว้แล้วตั้งแต่ก่อนเดินทาง ภคินถอนหายใจ นี่เขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่ในที่สุดชายหนุ่มก็วางโทรศัพท์ลงอีกครั้ง ทว่าเพียงไม่กี่นาทีต่อมา เขากลับหยิบมันขึ้นมาใหม่

ช่วงเย็น รตากับแพรวพรรณเดินทางออกจากรีสอร์ตพร้อมธีร์ สามวันที่ผ่านมาเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ อาหารอร่อย ท้องทะเลสวยงาม และความทรงจำมากมาย

รตานั่งมองภาพถ่ายในโทรศัพท์ระหว่างทางไปสนามบิน เธอไม่เคยคิดว่าการตัดสินใจออกมาเที่ยวครั้งนี้จะทำให้รู้สึกดีถึงเพียงนี้มที่สำคัญ เธอเพิ่งค้นพบว่าตัวเองไม่ได้จำเป็นต้องใช้เวลาทุกนาทีไปกับการคิดถึงใครคนหนึ่ง

ความรู้สึกที่มีต่อภคินยังคงอยู่ แต่โลกของเธอไม่ได้มีเพียงเขา หญิงสาวเงยหน้ามองแพรวพรรณที่กำลังนั่งหลับอยู่ข้าง ๆ ก่อนยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เธอดีใจที่ตอบตกลงมาเที่ยวครั้งนี้ และตั้งใจว่าหากมีโอกาส จะออกไปเห็นโลกกว้างให้มากขึ้น

ธีร์ซึ่งนั่งอยู่อีกฝั่งเหลือบมองรอยยิ้มนั้น

“คราวหน้าถ้าอยากไปไหน บอกพี่ได้นะครับ”

รตาหันมาทันที

“จริงเหรอคะ”

“ครับ ถ้าพี่ไม่ติดงาน”

“งั้นรตาจะเก็บไว้เป็นตัวเลือกแรกเลยค่ะ”

คำตอบของเธอทำให้ธีร์ยิ้มกว้างกว่าทุกครั้ง ชายหนุ่มไม่ได้รู้เลยว่าเพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ พี่ชายของเขาเกือบโทรกลับมาอีกหลายรอบ

คืนนั้น คฤหาสน์หลังใหญ่ของภคินสว่างไสวตามปกติ เจ้าของบ้านกลับมาถึงเร็วกว่าทุกวัน เขานั่งอยู่ในห้องรับแขกพร้อมหนังสือเล่มหนึ่งในมือ แต่เปิดค้างไว้หน้าเดิมเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว

แม่บ้านเดินผ่านมาพบจึงถามว่าจะให้เตรียมอาหารเย็นหรือไม่ ภคินบอกว่ายังไม่หิว จากนั้นเขาก็มองนาฬิกาอีกครั้ง แล้วอีกครั้ง

จนกระทั่งเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาภายในบริเวณบ้านดังขึ้น รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว แต่เพียงครู่เดียวก็จางหาย เมื่อเขาเห็นคนที่ลงจากรถตามรตาลงมา ธีร์...

น้องชายตัวดีของเขากำลังช่วยหญิงสาวยกกระเป๋าเดินทาง ส่วนรตาก็ยืนพูดอะไรบางอย่างพร้อมหัวเราะอย่างสดใส ภคินวางหนังสือลงบนโต๊ะ สีหน้าเรียบเฉยกลับมาอีกครั้ง

ก่อนเจ้าตัวจะเดินออกไปยังโถงทางเข้า และนั่นเป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่รตากลับถึงบ้านแล้วพบว่า...คนที่นั่งรออยู่กลับไม่ใช่เธอ

 

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 10 คนที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้

    บทที่ 10 คนที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้“หนูรตาใช่ไหมคะ”น้ำเสียงหวานดังขึ้นทันทีที่รตาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะอาหาร ลลินลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มงดงาม ก่อนยื่นมือมาตรงหน้า“ได้ยินเรื่องของหนูมานานแล้ว เพิ่งมีโอกาสได้พบกันเสียที”รตายิ้มตอบอย่างสุภาพ“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณลลิน”หญิงสาวทั้งสองจับมือกันเพียงครู่เดียวแต่ช่วงเวลาสั้น ๆ นั้นกลับเพียงพอให้ลลินพิจารณาใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างละเอียด รตาสวยกว่าที่เธอคาดไว้มากไม่ใช่ความสวยฉูดฉาด หากเป็นความงามอ่อนหวานที่มีเสน่ห์ชวนมอง ผิวขาวอมชมพู ดวงตาคู่สวย และรูปร่างได้สัดส่วนภายใต้ชุดเดรสเรียบหรูลลินเคยได้ยินว่าภคินดูแลเด็กสาวคนหนึ่งอยู่ในคฤหาสน์มาเกือบปี เธอเข้าใจมาตลอดว่าอีกฝ่ายคงเป็นเพียงเด็กเรียบร้อยที่ยังต้องพึ่งพาผู้ใหญ่แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับเติบโตงดงามเกินกว่าจะมองข้ามได้ และผู้หญิงด้วยกันย่อมรู้ดีว่า ความงามเช่นนี้สามารถทำให้ผู้ชายหวั่นไหวได้มากเพียงใดลลินยังคงยิ้ม“เรียกพี่ลลินก็ได้ค่ะ อีกหน่อยเราคงได้พบกันบ่อยขึ้น”รตาพยักหน้า ก่อนเดินไปยังเก้าอี้ที่พนักงานจัดไว้ให้“รตา”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านข้าง ธีร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีเมื่อเห็นเธอ เขาสวมส

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 9 เช้าวันที่เขาจากไป

    รตาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของความเงียบแสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีเทาเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวาง หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าพื้นที่ข้างกายว่างเปล่าภคินไม่อยู่แล้ว เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มองหมอนอีกใบที่ยังมีรอยยุบจาง ๆ บนผ้าปูที่นอนเมื่อคืนเธอนอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขาจำได้ว่าเขากอดเธอแนบอก จำได้ถึงกลิ่นกายอบอุ่นและน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ขอให้เธออยู่เป็นเพื่อน ความทรงจำเหล่านั้นทำให้พวงแก้มค่อย ๆ ร้อนขึ้นแต่เมื่อมองนาฬิกาแล้วพบว่าเกือบเจ็ดโมงเช้า รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางลง เขาคงออกไปทำงานแล้ว รตาพับผ้าห่มให้เรียบร้อย ก่อนกลับไปยังห้องนอนของตัวเองระหว่างเดินลงมารับประทานอาหารเช้า เธอพบแม่บ้านกำลังจัดโต๊ะอยู่พอดี“คุณอาลงมาหรือยังคะ”“คุณผู้ชายออกไปตั้งแต่ตีห้าแล้วค่ะ”หญิงสาวชะงัก“แล้วอาการไข้ล่ะคะ”“เห็นแต่งตัวไปทำงานตามปกตินะคะ ไม่ได้บ่นว่าไม่สบายเลย”รตาพยักหน้าอย่างโล่งใจ อย่างน้อยเขาก็หายป่วยแล้ว แต่ความรู้สึกว่างเปล่าเล็ก ๆ กลับก่อตัวขึ้นในอก นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ภคินทำเหมือนความใกล้ชิดระหว่างทั้งคู่ไม่เคยเกิดขึ้นครั้งแรกหลังจากจูบเธอ และครั้งนี้ หลังจากขอให้เธอนอนอยู่ข้างกายตลอด

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 8 คืนที่หมาป่านอนไม่หลับ

    บทที่ 8 คืนที่หมาป่านอนไม่หลับรตายืนมองชายหนุ่มบนเตียงด้วยความรู้สึกทั้งประหลาดใจและเป็นห่วง“คืนนี้...นอนหลับข้างฉันได้ไหม”คำขอร้องนั้นยังคงก้องอยู่ในหู ภคินไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบแสดงความอ่อนแอ ไม่ว่าจะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหรือมีปัญหาหนักหนาเพียงใด เขาก็มักจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองเสมอตลอดเวลาที่อยู่ร่วมบ้านกัน รตาแทบไม่เคยได้ยินเขาบ่นเรื่องงานด้วยซ้ำ การที่ผู้ชายอย่างภคินเอ่ยปากขอให้เธอนอนเป็นเพื่อน จึงทำให้หญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจกำลังเผชิญปัญหาบางอย่างที่ไม่อยากบอกใครบางทีอาการป่วยคืนนี้อาจเกิดจากความเครียดสะสมก็เป็นได้“คุณอามีเรื่องไม่สบายใจหรือคะ”ภคินมองดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนพยักหน้าช้า ๆ“อืม มีเรื่องให้คิดหนักนิดหน่อย”เขาไม่ได้โกหกเสียทีเดียว เพียงแต่เรื่องที่ทำให้คิดหนักไม่ได้เกี่ยวข้องกับธุรกิจหลายพันล้าน หรือโครงการลงทุนที่กำลังดำเนินอยู่แม้แต่น้อย มันเกี่ยวกับผู้หญิงตรงหน้าต่างหาก! โดยเฉพาะภาพบิกินี่สีขาวกับแขนของน้องชายที่โอบรอบเอวเธอ แค่นึกถึงก็หงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว“ถ้าอย่างนั้นคุณอาพักผ่อนก่อนนะคะ รตาขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่”ภคินคลายม

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 7 คนป่วยจำเป็น

    บทที่ 7 คนป่วยจำเป็นภคินยืนมองน้องชายช่วยรตายกกระเป๋าเดินทางเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้ในใจจะหงุดหงิดจนแทบอยากเดินเข้าไปแยกทั้งคู่ออกจากกันก็ตาม“คุณอา กลับมาแล้วเหรอคะ”รตาเป็นฝ่ายทักก่อน รอยยิ้มสดใสยังคงประดับอยู่บนใบหน้า“อืม”ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ สายตาเหลือบมองกระเป๋าเดินทางในมือธีร์ ก่อนเลื่อนขึ้นไปสบตาน้องชาย“แกไม่กลับบ้านหรือไง”ธีร์ชะงักเล็กน้อย“กำลังจะกลับครับ แค่ช่วยรตายกของเข้ามาก่อน”ภคินพยักหน้ารับราวกับไม่ได้สนใจ แต่เมื่อเห็นรตาหันไปขอบคุณน้องชายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ความรู้สึกขุ่นมัวในอกก็เพิ่มขึ้นอีกระดับตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาแทบไม่ได้รับข้อความจากเธอเลย เด็กสาวที่เคยถามทุกวันว่าเขาจะกลับบ้านเมื่อไร กลับหายเงียบไป แต่พอกลับมา เธอกลับมีเรื่องพูดคุยกับธีร์ไม่หยุด“พี่ธีร์ ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาบอกด้วยนะคะ”“ครับ”“แล้วอย่าลืมรูปที่เหลือด้วย”“ไม่ลืมครับ”ภคินมองทั้งสองสลับกันดูเหมือนน้องชายของเขาจะมีเรื่องให้ติดต่อกับรตาอีกมากทีเดียว หลังธีร์กลับไปแล้ว รตาจึงหันมาหาชายหนุ่มอีกครั้ง“คุณอารับประทานอาหารเย็นหรือยังคะ”คำถามคุ้นเคยทำให้ภคินรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยอย่า

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 6 คนที่บอกว่าไม่ต้องรอ

    บทที่ 6 คนที่บอกว่าไม่ต้องรอ“อยู่กับรตาครับ”คำตอบจากปลายสายทำให้ภคินนิ่งไปชั่วขณะ เขามองภาพถ่ายบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งเปิดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้หนังด้วยสีหน้าเคร่งขรึมธีร์เป็นน้องชายที่เขาภูมิใจมาตลอด อีกฝ่ายเรียนเก่ง ทำงานเก่ง มีความรับผิดชอบสูง และแทบไม่เคยสร้างเรื่องให้คนในครอบครัวต้องปวดหัว โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงตั้งแต่โตเป็นหนุ่ม ภคินยังไม่เคยเห็นน้องชายพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านด้วยซ้ำ แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น!“แกไปทำอะไรที่นั่น”“มาเที่ยวครับ”“แกเพิ่งกลับจากต่างประเทศไม่ใช่หรือไง”“ครับ”“แล้วไม่เหนื่อย?”“ไม่เท่าไรครับ”ภคินกัดกระพุ้งแก้มด้านใน เขาไม่เคยรู้สึกว่าการสนทนากับน้องชายเป็นเรื่องยากมาก่อน แต่วันนี้คำตอบสั้น ๆ สุภาพเรียบร้อยของธีร์กลับทำให้เขาหงุดหงิดอย่างประหลาด“แล้วรูปที่แกลงนั่น...”“รูปไหนครับ”ภคินเกือบหลุดคำสบถ รูปไหนอย่างนั้นหรือ! มันลงรูปผู้หญิงทั้งกอดทั้งแนบชิดกันขนาดนั้น ยังจะมีหน้ามาถามอีกว่ารูปไหน! ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ“รูปที่แกถ่ายกับรตา”“อ๋อครับ”“แกไม่คิดว่ามันดูสนิทสนมเกินไปหน่อยหรือ”ปลายสายเงียบไ

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 5 คนขี้อายที่อยากอวด

    บทที่ 5 คนขี้อายที่อยากอวดภคินจ้องภาพถ่ายบนหน้าจอโทรศัพท์อยู่นานกว่าที่ควร หญิงสาวในภาพสวมบิกินี่สีเขียวมรกต ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย เส้นผมยาวปลิวตามแรงลม ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มสดใสอย่างที่เขาไม่ค่อยได้เห็นนักแต่สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มนิ่งงันกลับไม่ใช่รอยยิ้มของเธอเพียงอย่างเดียว เนื้อผ้าชิ้นเล็กโอบประคองทรวงอกอิ่มจนดูคับแน่น เผยให้เห็นเอวคอดกิ่วและหน้าท้องแบนราบ ผิวขาวจัดอมชมพูของหญิงสาวยิ่งโดดเด่นเมื่ออยู่ท่ามกลางท้องทะเลสีครามภคินรู้สึกลำคอแห้งผาก เขาเคยเห็นผู้หญิงสวยสวมชุดว่ายน้ำมานับไม่ถ้วน บางคนยังแต่งตัวเปิดเผยกว่านี้เสียอีก แต่ไม่เคยมีภาพของใครทำให้เขาต้องเผลอกลั้นหายใจเช่นนี้รตา...เด็กสาวที่ชอบสวมเสื้อเชิ้ตกับกระโปรงยาว เดินถือสมุดวาดภาพไปนั่งเล่นในสวน และมักหน้าแดงทุกครั้งเมื่อถูกเขาหยอกล้อเขาไม่เคยรู้เลยว่าใต้เสื้อผ้าเรียบร้อยเหล่านั้น เธอจะมีเรือนร่างสะดุดตาถึงเพียงนี้ ปลายนิ้วเลื่อนภาพถัดไปโดยไม่รู้ตัว คราวนี้เป็นภาพหมู่บนเรือ รตายืนอยู่ท่ามกลางชายหนุ่มหน้าตาดีสามคน หนึ่งในนั้นวางมือบนไหล่เธออย่างสนิทสนม ขณะที่เจ้าตัวกำลังหัวเราะจนดวงตาหยีโค้งคิ้วเข้มขมว

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status