LOGINบทที่ 5 คนขี้อายที่อยากอวด ภคินจ้องภาพถ่ายบนหน้าจอโทรศัพท์อยู่นานกว่าที่ควร หญิงสาวในภาพสวมบิกินี่สีเขียวมรกต ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย เส้นผมยาวปลิวตามแรงลม ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มสดใสอย่างที่เขาไม่ค่อยได้เห็นนัก แต่สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มนิ่งงันกลับไม่ใช่รอยยิ้มของเธอเพียงอย่างเดียว เนื้อผ้าชิ้นเล็กโอบประคองทรวงอกอิ่มจนดูคับแน่น เผยให้เห็นเอวคอดกิ่วและหน้าท้องแบนราบ ผิวขาวจัดอมชมพูของหญิงสาวยิ่งโดดเด่นเมื่ออยู่ท่ามกลางท้องทะเลสีคราม ภคินรู้สึกลำคอแห้งผาก เขาเคยเห็นผู้หญิงสวยสวมชุดว่ายน้ำมานับไม่ถ้วน บางคนยังแต่งตัวเปิดเผยกว่านี้เสียอีก แต่ไม่เคยมีภาพของใครทำให้เขาต้องเผลอกลั้นหายใจเช่นนี้ รตา...เด็กสาวที่ชอบสวมเสื้อเชิ้ตกับกระโปรงยาว เดินถือสมุดวาดภาพไปนั่งเล่นในสวน และมักหน้าแดงทุกครั้งเมื่อถูกเขาหยอกล้อ เขาไม่เคยรู้เลยว่าใต้เสื้อผ้าเรียบร้อยเหล่านั้น เธอจะมีเรือนร่างสะดุดตาถึงเพียงนี้ ปลายนิ้วเลื่อนภาพถัดไปโดยไม่รู้ตัว คราวนี้เป็นภาพหมู่บนเรือ รตายืนอยู่ท่ามกลางชายหนุ่มหน้าตาดีสามคน หนึ่งในนั้นวางมือบนไหล่เธออย่างสนิทสนม ขณะที่เจ้าตัวกำลังหัวเราะจนดวงตาหยีโค้ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที ข้อความจากเพื่อนสนิทเด้งขึ้นมาอีกครั้ง สวยฉิบหายเลยว่ะ แกไม่เคยบอกว่าหลานแกสวยขนาดนี้ มีแฟนหรือยังวะ ภคินเม้มริมฝีปาก ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ อย่ายุ่ง เมื่อส่งข้อความเสร็จ เขากลับกดเปิดภาพแรกขึ้นมาดูอีกครั้ง ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวอยู่ในอก ทั้งร้อนรุ่ม หงุดหงิด และกระวนกระวายอย่างไม่มีเหตุผล ก่อนเดินทาง รตาบอกเพียงว่าจะไปเที่ยวทะเลกับแพรวพรรณ เขาจึงนึกภาพว่าเธอคงนั่งวาดรูปริมชายหาด ถ่ายภาพทิวทัศน์ หรือไม่ก็นอนอ่านหนังสืออยู่ในห้องพักเหมือนที่เคยทำ ใครจะคิดว่าเธอจะไปดำน้ำกับผู้ชายแปลกหน้าถึงสามคน! ภคินวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างแรง แต่ไม่ถึงนาที เขาก็หยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง คืนนั้น รตากลับถึงโรงแรมพร้อมความเหนื่อยล้าที่แสนสุข ผิวกายยังมีกลิ่นอายของทะเลติดอยู่จาง ๆ แม้จะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วก็ตาม เธอกับแพรวพรรณตั้งใจจะลงไปรับประทานอาหารเย็นที่ห้องอาหารริมชายหาด ก่อนกลับขึ้นมาพักผ่อน เพราะวันรุ่งขึ้นยังมีเวลาเที่ยวอีกเกือบทั้งวัน รตาเลือกสวมเดรสสีครีมเรียบง่าย ปล่อยผมยาวสยายตามธรรมชาติ แต่ทันทีที่เดินเข้าไปในห้องอาหาร สายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งกำลังลุกขึ้นจากโต๊ะ รูปร่างสูงโปร่งอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนถึงข้อศอก ใบหน้าหล่อสะอาดสะอ้านมีแว่นตากรอบบางประดับอยู่ เขายิ้มทันทีที่เห็นเธอ “พี่ธีร์!” รตาร้องออกมาอย่างดีใจ ก่อนรีบเดินเข้าไปหา ธีร์ยังไม่ทันกล่าวทักทาย มือเล็กของเธอก็คว้ามือเขาเอาไว้เสียก่อน “กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ไหนบอกว่าต้องอยู่ต่างประเทศอีกตั้งหลายวัน” ชายหนุ่มก้มมองมือที่ถูกจับ ก่อนเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มเขิน ๆ “งานเสร็จเร็วกว่ากำหนดครับ” ธีร์เป็นน้องชายแท้ ๆ ของภคิน แต่หากมองเพียงบุคลิกภายนอก คงไม่มีใครคิดว่าทั้งสองเติบโตมาจากครอบครัวเดียวกัน ภคินเป็นผู้ชายมั่นใจในตัวเอง พูดจาตรงไปตรงมา และมีเสน่ห์แบบคนที่คุ้นเคยกับการเป็นจุดสนใจ ส่วนธีร์กลับสุภาพ เรียบร้อย และค่อนข้างเก็บตัว เขาชอบหนังสือ เทคโนโลยี และการทำงานมากกว่างานสังสรรค์ ต้องเดินทางไปต่างประเทศอยู่เสมอเพื่อดูแลโครงการลงทุนของครอบครัว บางครั้งหายหน้าไปครั้งละหลายสัปดาห์ ธีร์ไม่ใช่คนพูดเก่ง โดยเฉพาะเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิง แต่กับรตา เขากลับสนิทสนมเป็นพิเศษ ทั้งสองมักพูดคุยเรื่องหนังสือ ภาพวาด และสถานที่ท่องเที่ยวต่างประเทศ ธีร์ชอบซื้อของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ กลับมาให้เธอ ไม่ว่าจะเป็นดินสอวาดภาพ สมุดสเก็ตช์ หรือหนังสือภาพจากพิพิธภัณฑ์ที่เขาแวะไปชมระหว่างทำงาน รตาจึงไม่เคยรู้สึกเกร็งเมื่ออยู่กับเขา “แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่ได้คะ” “เห็นรูปที่แพรวลงครับ เลยรู้ว่ารตาอยู่แถวนี้” คำตอบเรียบง่ายนั้นทำให้แพรวพรรณซึ่งเดินตามมาทีหลังยิ้มอย่างรู้ทัน เธอรู้จักธีร์มานานพอสมควร และรู้ด้วยว่าเขาไม่ใช่คนประเภทที่จะเปลี่ยนแผนการเดินทางเพียงเพราะอยากเที่ยวทะเล แต่หญิงสาวไม่ได้พูดอะไร เพียงยิ้มกว้างแล้วชวนชายหนุ่มร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน คืนนั้นบรรยากาศเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย ธีร์เล่าเรื่องการเดินทางครั้งล่าสุดให้ฟังบ้าง รตาเล่าเรื่องดำน้ำให้เขาฟังบ้าง ส่วนแพรวพรรณก็คอยเติมสีสันให้บทสนทนาไม่เงียบเหงา รตาหัวเราะบ่อยเสียจนธีร์เผลอมองอยู่หลายครั้ง เขารู้ว่าเธอสวยมาก แต่ไม่ค่อยได้เห็นเธอมีความสุขและเป็นตัวของตัวเองถึงเพียงนี้ เมื่อหญิงสาวหันมาสบตา เขากลับรีบหลุบสายตาลงมองแก้วน้ำตามนิสัย แพรวพรรณเห็นทุกอย่าง และตัดสินใจเงียบเอาไว้ด้วยความขบขัน เช้าวันสุดท้ายของทริป รตาตื่นขึ้นมาพร้อมแสงแดดที่ลอดผ่านม่านสีขาว วันนี้แพรวพรรณเตรียมชุดว่ายน้ำอีกชุดไว้ให้ เป็นบิกินี่สีขาวสะอาดตา ออกแบบอย่างเรียบหรู มีสายเส้นเล็กผูกบริเวณต้นคอและแผ่นหลัง เมื่อสวมลงบนเรือนร่างของรตา สีขาวยิ่งขับผิวอมชมพูให้ดูผุดผ่อง ช่วงเอวคอดรับกับส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างเป็นธรรมชาติ แพรวพรรณมองผลงานของตัวเองแล้วแทบอยากปรบมือ “วันนี้สวยกว่าเมื่อวานอีก!” รตาส่ายหน้าขำ ๆ หลังผ่านการสวมบิกินี่มาแล้วหนึ่งวัน ความเขินอายของเธอก็ลดลงมาก เธอไม่ได้รู้สึกว่าต้องรีบดึงผ้าคลุมมาปิดตัวเองตลอดเวลาอีกแล้ว ทั้งสองลงไปยังชายหาดส่วนตัวของโรงแรม ซึ่งมีธีร์นั่งรออยู่ใต้ร่มไม้ ชายหนุ่มกำลังอ่านอะไรบางอย่างในแท็บเล็ต เมื่อได้ยินเสียงเรียกจึงเงยหน้าขึ้น แล้วนิ่งไปทันที รตาเดินเข้ามาหาในบิกินี่สีขาว เส้นผมยาวถูกรวบไว้หลวม ๆ เผยให้เห็นลำคอระหงและหัวไหล่ขาวเนียน “พี่ธีร์ รอนานไหมคะ” “มะ...ไม่นานครับ” ใบหูของชายหนุ่มเริ่มแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด รตาไม่ได้สังเกต เธอนั่งลงข้างเขาอย่างสนิทใจ ก่อนชวนให้ไปเดินเล่นริมทะเลด้วยกัน ธีร์เก็บแท็บเล็ตแทบไม่ทัน แพรวพรรณซึ่งยืนมองอยู่ห่าง ๆ ถึงกับหัวเราะออกมาเบา ๆ คนอะไร แค่ผู้หญิงชวนเดินเล่นก็หน้าแดงเสียแล้ว! ช่วงสายผ่านไปอย่างรื่นรมย์ ทั้งสามเดินเล่นริมชายหาด เล่นน้ำตื้น ๆ และแวะถ่ายภาพตามมุมต่าง ๆ ของรีสอร์ต ธีร์ไม่ได้พยายามแสดงตัวโดดเด่นกว่าใคร เขาเพียงเดินอยู่ข้างรตา คอยรับของจากมือเธอ และช่วยพยุงเมื่อหญิงสาวเดินผ่านโขดหินที่เปียกลื่น บางครั้งรตาก็เป็นฝ่ายคว้ามือเขาเอง เพราะคุ้นเคยกันมานาน เธอจึงไม่ได้รู้สึกว่าการกระทำเหล่านี้มีความหมายพิเศษอะไร แต่สำหรับธีร์ ทุกครั้งที่มือเล็กสอดเข้ามาจับมือเขา หัวใจก็มักเต้นผิดจังหวะ เขาเป็นคนเก็บความรู้สึกเก่ง เก่งจนบางครั้งแม้แต่คนในครอบครัวยังไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร ทว่ามีอยู่เรื่องหนึ่งที่เขาไม่เคยจัดการกับมันได้ดีนัก นั่นคือความรู้สึกที่มีต่อรตา ช่วงใกล้เที่ยง แพรวพรรณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเรียกทั้งคู่ให้ไปยืนถ่ายภาพริมชายหาดท้องฟ้าวันนี้เป็นสีฟ้าสด น้ำทะเลใสราวกระจก แสงแดดตกกระทบผืนทรายจนดูระยิบระยับ รตายืนเคียงข้างธีร์อย่างอารมณ์ดี ตอนแรกทั้งคู่เพียงยิ้มให้กล้องตามปกติ แต่แพรวพรรณกลับไม่พอใจ “ใกล้กันอีกหน่อยสิ จะยืนห่างทำไม” รตาหัวเราะ ก่อนขยับเข้าไปชิดชายหนุ่ม ธีร์เกร็งขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อแพรวพรรณบอกให้เอียงหน้าเข้าหากัน รตาก็ทำตามอย่างว่าง่าย ศีรษะของทั้งสองเอนเข้าหากันจนแตะกันเบา ๆ เสียงชัตเตอร์ดังต่อเนื่อง ภาพที่ได้ทำให้แพรวพรรณยิ้มกว้าง ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวยืนข้างหญิงสาวในบิกินี่สีเดียวกัน ทั้งคู่ยิ้มสดใสโดยมีท้องทะเลเป็นฉากหลัง แม้ธีร์จะดูเขินอยู่บ้าง แต่แววตาขณะมองรตากลับอ่อนโยนอย่างปิดไม่มิด จากนั้นแพรวพรรณก็ขอถ่ายภาพอีกหลายมุม มีภาพหนึ่งที่รตายืนหันหน้าออกไปทางทะเล ขณะที่ธีร์ยืนอยู่ด้านหลัง “ธีร์ กอดน้องหน่อยสิ ภาพจะได้สวย” ชายหนุ่มชะงัก “เอ่อ...” รตาหันมายิ้มให้ “ถ่ายรูปค่ะพี่ธีร์ ไม่เป็นไรหรอก” เมื่อได้รับคำอนุญาต เขาจึงค่อย ๆ ยื่นแขนไปโอบรอบเอวเธอจากด้านหลังอย่างระมัดระวัง รตาหัวเราะเมื่อแพรวพรรณแซวว่าทั้งคู่ดูเกร็งเกินไป ก่อนวางมือทับแขนของเขาแล้วเอนหลังพิงเบา ๆ ท่าทางของเธอเป็นธรรมชาติจนธีร์แทบไม่กล้าขยับ กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมของหญิงสาวลอยมาแตะจมูก เขาก้มมองใบหน้าด้านข้างของเธอเพียงครู่เดียว ก่อนเงยหน้าขึ้นมองกล้อง แต่แพรวพรรณกดชัตเตอร์เสียแล้ว ภาพนั้นจึงบันทึกสายตาที่เขามองรตาเอาไว้อย่างชัดเจน หลังรับประทานอาหารกลางวัน ธีร์ได้รับภาพถ่ายทั้งหมดจากแพรวพรรณ เขานั่งเลื่อนดูอยู่เงียบ ๆ ส่วนใหญ่เป็นภาพวิวทะเล ภาพอาหาร และภาพหมู่ของทุกคนแต่มีหลายภาพที่เขาหยุดมองนานเป็นพิเศษ ภาพที่รตาเอียงศีรษะมาชนศีรษะเขา ภาพที่เธอยืนหัวเราะอยู่ข้างกาย และภาพที่เขาโอบกอดเธอจากด้านหลัง ธีร์ไม่ใช่คนชอบเปิดเผยชีวิตส่วนตัวบนสื่อสังคมออนไลน์ บัญชี I*******m ของเขามีแต่ภาพอาคารต่างประเทศ หนังสือ กาแฟ และภาพวิวที่ถ่ายระหว่างเดินทางทำงาน แทบไม่มีรูปผู้หญิงปรากฏอยู่เลย แต่วันนี้เขากลับอยากลงภาพเหล่านี้ อยากเก็บมันไว้ และอยากให้คนอื่นได้เห็นด้วย ชายหนุ่มเลือกภาพอยู่หลายนาที ก่อนเงยหน้าขึ้นถามรตาซึ่งกำลังนั่งจิบน้ำผลไม้อยู่ข้าง ๆ “พี่ขอลงรูปคู่ได้ไหมครับ” หญิงสาวหันมายิ้ม “ได้สิคะ รูปสวยออก” คำอนุญาตง่าย ๆ ทำให้ธีร์ยิ้มออกมา เขาก้มลงจัดเรียงภาพอีกครั้ง ก่อนกดเผยแพร่ แคปชันมีเพียงข้อความสั้น ๆ Finally, a good day. 🤍 ไม่นานนัก รูปถ่ายชุดนั้นก็ปรากฏบน I*******m ของเขา ภาพแรกเป็นรตากับธีร์ยืนเอียงศีรษะชนกันริมทะเล ภาพถัดมาเป็นรตาในบิกินี่สีขาว กำลังหัวเราะขณะที่ธีร์ยืนมองอยู่ใกล้ ๆและภาพสุดท้าย...ชายหนุ่มยืนโอบเอวหญิงสาวจากด้านหลัง ใบหน้าของเขาก้มลงมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน ขณะที่รตายกมือทับแขนของเขาเอาไว้ ธีร์มองภาพนั้นแล้วเผลอยิ้ม ก่อนวางโทรศัพท์ลงอย่างคนที่เพิ่งทำเรื่องกล้าหาญที่สุดในรอบหลายปี เกือบบ่ายสองโมง ภคินนั่งอยู่ในห้องทำงาน เขากำลังตรวจเอกสารกองหนึ่งเมื่อโทรศัพท์สั่นขึ้น การแจ้งเตือนจาก I*******m ปรากฏบนหน้าจอ บัญชีของธีร์ซึ่งแทบไม่เคยอัปเดตอะไรนอกจากภาพการเดินทาง เพิ่งลงโพสต์ใหม่ ภคินไม่ได้สนใจนักในตอนแรกใแต่เมื่อเหลือบเห็นภาพตัวอย่าง เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที คิ้วเข้มขมวดมุ่น ธีร์? น้องชายของเขาไม่ได้อยู่ต่างประเทศหรอกหรือ แล้วทำไมถึงไปอยู่กับรตาได้! ภคินกดเปิดโพสต์ ภาพแรกทำให้เขานิ่งไป รตาในบิกินี่สีขาวกำลังยิ้มสดใส ศีรษะของเธอเอนแนบกับศีรษะน้องชายเขาอย่างสนิทสนม สีขาวของชุดว่ายน้ำยิ่งขับผิวกายให้ดูผ่องจนแทบสะท้อนแสงแดดใภคินมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ความปรารถนาที่เพิ่งค้นพบเมื่อคืนก่อนกลับมาเล่นงานอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้จัดการกับอารมณ์ตัวเอง ปลายนิ้วก็เลื่อนไปยังภาพถัดไปเสียแล้ว และเมื่อถึงภาพสุดท้าย...ชายหนุ่มถึงกับนั่งตัวตรง ธีร์ยืนอยู่ด้านหลังรตา แขนทั้งสองข้างโอบอยู่รอบเอวคอดของเธออย่างแนบชิด ส่วนรตากลับยิ้มอย่างสบายใจ มือเล็กวางทับแขนน้องชายเขาโดยไม่มีท่าทีขัดเขินแม้แต่น้อย ภคินจ้องภาพนั้นนิ่ง เขารู้จักธีร์ดี น้องชายของเขาเป็นผู้ชายสุภาพ ขี้อาย ไม่ชอบการเข้าสังคม และไม่เคยสนใจอวดความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนไหน ต่อให้มีคนสวยเข้ามาหา ธีร์ก็มักยิ้มสุภาพแล้วขอตัวไปทำงาน แต่คราวนี้...มันกลับเป็นฝ่ายลงภาพกอดผู้หญิงเสียเอง! ภคินเลื่อนกลับไปดูภาพแรกอีกครั้ง แล้วภาพสุดท้ายอีกครั้ง สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดไม่ใช่เพียงมือของธีร์ที่โอบเอวรตา แต่เป็นสายตาของน้องชาย สายตาที่กำลังมองหญิงสาวในอ้อมแขนเขาเป็นผู้ชายเหมือนกัน ทำไมจะมองไม่ออก! ภคินกดออกจาก I*******m ก่อนเปิดรายชื่อผู้ติดต่อ นิ้วเรียวยาวหยุดอยู่บนชื่อของน้องชาย เขาลังเลเพียงครู่เดียว ก่อนกดโทรออก เสียงสัญญาณดังอยู่หลายครั้ง กระทั่งปลายสายรับด้วยน้ำเสียงสุภาพตามปกติ “ครับ พี่คิน” ภคินหลับตาลงชั่วขณะ พยายามรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด “แกกลับมาเมืองไทยตั้งแต่เมื่อไหร่” “เมื่อคืนครับ” “แล้วตอนนี้อยู่ไหน” “อยู่ทะเลครับ” “กับใคร” ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย ก่อนธีร์จะตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมีความสุขกว่าทุกครั้ง “อยู่กับรตาครับ” ภคินกำโทรศัพท์แน่นขึ้น ทั้งที่เป็นคำตอบธรรมดา แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่ามันน่าโมโหนัก!
บทที่ 10 คนที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้“หนูรตาใช่ไหมคะ”น้ำเสียงหวานดังขึ้นทันทีที่รตาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะอาหาร ลลินลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มงดงาม ก่อนยื่นมือมาตรงหน้า“ได้ยินเรื่องของหนูมานานแล้ว เพิ่งมีโอกาสได้พบกันเสียที”รตายิ้มตอบอย่างสุภาพ“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณลลิน”หญิงสาวทั้งสองจับมือกันเพียงครู่เดียวแต่ช่วงเวลาสั้น ๆ นั้นกลับเพียงพอให้ลลินพิจารณาใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างละเอียด รตาสวยกว่าที่เธอคาดไว้มากไม่ใช่ความสวยฉูดฉาด หากเป็นความงามอ่อนหวานที่มีเสน่ห์ชวนมอง ผิวขาวอมชมพู ดวงตาคู่สวย และรูปร่างได้สัดส่วนภายใต้ชุดเดรสเรียบหรูลลินเคยได้ยินว่าภคินดูแลเด็กสาวคนหนึ่งอยู่ในคฤหาสน์มาเกือบปี เธอเข้าใจมาตลอดว่าอีกฝ่ายคงเป็นเพียงเด็กเรียบร้อยที่ยังต้องพึ่งพาผู้ใหญ่แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับเติบโตงดงามเกินกว่าจะมองข้ามได้ และผู้หญิงด้วยกันย่อมรู้ดีว่า ความงามเช่นนี้สามารถทำให้ผู้ชายหวั่นไหวได้มากเพียงใดลลินยังคงยิ้ม“เรียกพี่ลลินก็ได้ค่ะ อีกหน่อยเราคงได้พบกันบ่อยขึ้น”รตาพยักหน้า ก่อนเดินไปยังเก้าอี้ที่พนักงานจัดไว้ให้“รตา”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านข้าง ธีร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีเมื่อเห็นเธอ เขาสวมส
รตาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของความเงียบแสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีเทาเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวาง หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าพื้นที่ข้างกายว่างเปล่าภคินไม่อยู่แล้ว เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มองหมอนอีกใบที่ยังมีรอยยุบจาง ๆ บนผ้าปูที่นอนเมื่อคืนเธอนอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขาจำได้ว่าเขากอดเธอแนบอก จำได้ถึงกลิ่นกายอบอุ่นและน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ขอให้เธออยู่เป็นเพื่อน ความทรงจำเหล่านั้นทำให้พวงแก้มค่อย ๆ ร้อนขึ้นแต่เมื่อมองนาฬิกาแล้วพบว่าเกือบเจ็ดโมงเช้า รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางลง เขาคงออกไปทำงานแล้ว รตาพับผ้าห่มให้เรียบร้อย ก่อนกลับไปยังห้องนอนของตัวเองระหว่างเดินลงมารับประทานอาหารเช้า เธอพบแม่บ้านกำลังจัดโต๊ะอยู่พอดี“คุณอาลงมาหรือยังคะ”“คุณผู้ชายออกไปตั้งแต่ตีห้าแล้วค่ะ”หญิงสาวชะงัก“แล้วอาการไข้ล่ะคะ”“เห็นแต่งตัวไปทำงานตามปกตินะคะ ไม่ได้บ่นว่าไม่สบายเลย”รตาพยักหน้าอย่างโล่งใจ อย่างน้อยเขาก็หายป่วยแล้ว แต่ความรู้สึกว่างเปล่าเล็ก ๆ กลับก่อตัวขึ้นในอก นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ภคินทำเหมือนความใกล้ชิดระหว่างทั้งคู่ไม่เคยเกิดขึ้นครั้งแรกหลังจากจูบเธอ และครั้งนี้ หลังจากขอให้เธอนอนอยู่ข้างกายตลอด
บทที่ 8 คืนที่หมาป่านอนไม่หลับรตายืนมองชายหนุ่มบนเตียงด้วยความรู้สึกทั้งประหลาดใจและเป็นห่วง“คืนนี้...นอนหลับข้างฉันได้ไหม”คำขอร้องนั้นยังคงก้องอยู่ในหู ภคินไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบแสดงความอ่อนแอ ไม่ว่าจะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหรือมีปัญหาหนักหนาเพียงใด เขาก็มักจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองเสมอตลอดเวลาที่อยู่ร่วมบ้านกัน รตาแทบไม่เคยได้ยินเขาบ่นเรื่องงานด้วยซ้ำ การที่ผู้ชายอย่างภคินเอ่ยปากขอให้เธอนอนเป็นเพื่อน จึงทำให้หญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจกำลังเผชิญปัญหาบางอย่างที่ไม่อยากบอกใครบางทีอาการป่วยคืนนี้อาจเกิดจากความเครียดสะสมก็เป็นได้“คุณอามีเรื่องไม่สบายใจหรือคะ”ภคินมองดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนพยักหน้าช้า ๆ“อืม มีเรื่องให้คิดหนักนิดหน่อย”เขาไม่ได้โกหกเสียทีเดียว เพียงแต่เรื่องที่ทำให้คิดหนักไม่ได้เกี่ยวข้องกับธุรกิจหลายพันล้าน หรือโครงการลงทุนที่กำลังดำเนินอยู่แม้แต่น้อย มันเกี่ยวกับผู้หญิงตรงหน้าต่างหาก! โดยเฉพาะภาพบิกินี่สีขาวกับแขนของน้องชายที่โอบรอบเอวเธอ แค่นึกถึงก็หงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว“ถ้าอย่างนั้นคุณอาพักผ่อนก่อนนะคะ รตาขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่”ภคินคลายม
บทที่ 7 คนป่วยจำเป็นภคินยืนมองน้องชายช่วยรตายกกระเป๋าเดินทางเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้ในใจจะหงุดหงิดจนแทบอยากเดินเข้าไปแยกทั้งคู่ออกจากกันก็ตาม“คุณอา กลับมาแล้วเหรอคะ”รตาเป็นฝ่ายทักก่อน รอยยิ้มสดใสยังคงประดับอยู่บนใบหน้า“อืม”ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ สายตาเหลือบมองกระเป๋าเดินทางในมือธีร์ ก่อนเลื่อนขึ้นไปสบตาน้องชาย“แกไม่กลับบ้านหรือไง”ธีร์ชะงักเล็กน้อย“กำลังจะกลับครับ แค่ช่วยรตายกของเข้ามาก่อน”ภคินพยักหน้ารับราวกับไม่ได้สนใจ แต่เมื่อเห็นรตาหันไปขอบคุณน้องชายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ความรู้สึกขุ่นมัวในอกก็เพิ่มขึ้นอีกระดับตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาแทบไม่ได้รับข้อความจากเธอเลย เด็กสาวที่เคยถามทุกวันว่าเขาจะกลับบ้านเมื่อไร กลับหายเงียบไป แต่พอกลับมา เธอกลับมีเรื่องพูดคุยกับธีร์ไม่หยุด“พี่ธีร์ ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาบอกด้วยนะคะ”“ครับ”“แล้วอย่าลืมรูปที่เหลือด้วย”“ไม่ลืมครับ”ภคินมองทั้งสองสลับกันดูเหมือนน้องชายของเขาจะมีเรื่องให้ติดต่อกับรตาอีกมากทีเดียว หลังธีร์กลับไปแล้ว รตาจึงหันมาหาชายหนุ่มอีกครั้ง“คุณอารับประทานอาหารเย็นหรือยังคะ”คำถามคุ้นเคยทำให้ภคินรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยอย่า
บทที่ 6 คนที่บอกว่าไม่ต้องรอ“อยู่กับรตาครับ”คำตอบจากปลายสายทำให้ภคินนิ่งไปชั่วขณะ เขามองภาพถ่ายบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งเปิดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้หนังด้วยสีหน้าเคร่งขรึมธีร์เป็นน้องชายที่เขาภูมิใจมาตลอด อีกฝ่ายเรียนเก่ง ทำงานเก่ง มีความรับผิดชอบสูง และแทบไม่เคยสร้างเรื่องให้คนในครอบครัวต้องปวดหัว โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงตั้งแต่โตเป็นหนุ่ม ภคินยังไม่เคยเห็นน้องชายพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านด้วยซ้ำ แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น!“แกไปทำอะไรที่นั่น”“มาเที่ยวครับ”“แกเพิ่งกลับจากต่างประเทศไม่ใช่หรือไง”“ครับ”“แล้วไม่เหนื่อย?”“ไม่เท่าไรครับ”ภคินกัดกระพุ้งแก้มด้านใน เขาไม่เคยรู้สึกว่าการสนทนากับน้องชายเป็นเรื่องยากมาก่อน แต่วันนี้คำตอบสั้น ๆ สุภาพเรียบร้อยของธีร์กลับทำให้เขาหงุดหงิดอย่างประหลาด“แล้วรูปที่แกลงนั่น...”“รูปไหนครับ”ภคินเกือบหลุดคำสบถ รูปไหนอย่างนั้นหรือ! มันลงรูปผู้หญิงทั้งกอดทั้งแนบชิดกันขนาดนั้น ยังจะมีหน้ามาถามอีกว่ารูปไหน! ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ“รูปที่แกถ่ายกับรตา”“อ๋อครับ”“แกไม่คิดว่ามันดูสนิทสนมเกินไปหน่อยหรือ”ปลายสายเงียบไ
บทที่ 5 คนขี้อายที่อยากอวดภคินจ้องภาพถ่ายบนหน้าจอโทรศัพท์อยู่นานกว่าที่ควร หญิงสาวในภาพสวมบิกินี่สีเขียวมรกต ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย เส้นผมยาวปลิวตามแรงลม ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มสดใสอย่างที่เขาไม่ค่อยได้เห็นนักแต่สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มนิ่งงันกลับไม่ใช่รอยยิ้มของเธอเพียงอย่างเดียว เนื้อผ้าชิ้นเล็กโอบประคองทรวงอกอิ่มจนดูคับแน่น เผยให้เห็นเอวคอดกิ่วและหน้าท้องแบนราบ ผิวขาวจัดอมชมพูของหญิงสาวยิ่งโดดเด่นเมื่ออยู่ท่ามกลางท้องทะเลสีครามภคินรู้สึกลำคอแห้งผาก เขาเคยเห็นผู้หญิงสวยสวมชุดว่ายน้ำมานับไม่ถ้วน บางคนยังแต่งตัวเปิดเผยกว่านี้เสียอีก แต่ไม่เคยมีภาพของใครทำให้เขาต้องเผลอกลั้นหายใจเช่นนี้รตา...เด็กสาวที่ชอบสวมเสื้อเชิ้ตกับกระโปรงยาว เดินถือสมุดวาดภาพไปนั่งเล่นในสวน และมักหน้าแดงทุกครั้งเมื่อถูกเขาหยอกล้อเขาไม่เคยรู้เลยว่าใต้เสื้อผ้าเรียบร้อยเหล่านั้น เธอจะมีเรือนร่างสะดุดตาถึงเพียงนี้ ปลายนิ้วเลื่อนภาพถัดไปโดยไม่รู้ตัว คราวนี้เป็นภาพหมู่บนเรือ รตายืนอยู่ท่ามกลางชายหนุ่มหน้าตาดีสามคน หนึ่งในนั้นวางมือบนไหล่เธออย่างสนิทสนม ขณะที่เจ้าตัวกำลังหัวเราะจนดวงตาหยีโค้งคิ้วเข้มขมว







