บทที่ 4 เจ้าลูกหมาขี้หวง (ต่อ)

ณ.หมู่บ้านสุดหรู

รถเก๋งคันสีดำหรูได้เลี้ยวเข้าไปจอดในบ้านหลังที่ใหญ่ที่สุดของหมู่บ้านหรู เด็กน้อยที่นั่งคู่กับคนขับรถมาที่เบาะด้านหน้า มีสีหน้าแววตาตื่นเต้นอยู่ตลอดเวลา แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการซุกซนตามวัยเหมือนเด็กทั่วไป เด็กน้อยนั่งนิ่งเหมือนตุ๊กตาที่ถูกจับวางไว้ไม่มีผิด ทิชาไม่เคยได้นั่งรถเก๋งคันหรูติดแอร์เย็นฉ่ำขนาดนี้ เพราะปกติก็จะอาศัยรถโดยสารประจำทาง มีอยู่หนึ่งครั้งที่เด็กน้อยจำได้ ครั้งที่ทิชาป่วย ทัดดาวผู้เป็นแม่ได้พาทิชาขึ้นแท็กซี่คันเก่าของลุงข้างบ้านไปหาหมอที่โรงพยาบาลตอนดึก นั่นคือความทรงจำที่ทิชาจำได้

“ถึงแล้วครับ”

“นี่บ้านลุงหรือครับ ทำไมใหญ่เหมือนวังเลย”

“ทิชารู้จักวังด้วยเหรอ”

“ทิชาเคยดูในโทรทัศน์ครับ”

วิทวัสเอื้อมมือมาปลดล็อคเซฟตี้เบล์ให้เด็กน้อย แล้วเดินออกจากรถมาเปิดประตูอีกฝั่งอุ้มทิชาลงมา วิทวัสยังคงอุ้มทิชาเดินเข้ามาในบ้าน ทันใดนั้นก็มีสายตาของเด็กผู้ชายอีกคนจ้องมาที่เขา ด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“พ่อนี่ใคร ทำไมพ่อต้องอุ้มเขาด้วย”

วิทวัสวางทิชาลงแต่ยังคงจูงมือทิชาอยู่ แล้วพากันเดินเข้าไปหาลูกชาย

“ฉัตร นี่ทิชานะลูก ทิชาจะมาอยู่กับเราสักพักนึงนะครับ”

“สวัสดี เราชื่อทิชา”

“ไม่ได้อยากรู้จัก”

ทั้งสีหน้าและแววตาของฉัตรก็พอจะบอกให้รู้ว่าไม่พอใจ ที่พ่อของตนจะพาเด็กอีกคนเข้ามาอยู่ นั่นทำให้ทิชาที่แจกยิ้มไปในตอนแรก ถึงกลับตกใจเดินไปแอบหลังวิทวัส

ก่อนที่สถานการณ์จะตึงเครียดไปกว่านี้ ป้าอุ่นแม่บ้านวัยห้าสิบปีก็เดินเข้ามา

“คุณท่านกลับมาแล้วหรือคะ ไหนชื่ออะไรคะ มาหาป้าอุ่นมา”

ทิชาเงยหน้ามองวิทวัส เห็นวิทวัสพยักหน้าและยิ้มให้ เด็กน้อยจึงเดินไปหาป้าอุ่น แล้วยกมือไหว้

“สวัสดีครับ ผมชื่อทิชาครับ”

“โอ๊ย.. น่ารักน่าเอ็นดู หน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนเด็กผู้หญิงเลยนะคะคุณท่าน”

“แต่ทิชาไม่ใช่ผู้หญิง ทิชาเป็นผู้ชายครับ”

“ป้าอุ่นแค่เปรียบเปรยจ้า”

แล้วป้าอุ่นก็คว้าตัวเด็กน้อยไปกอด แต่แล้วฉัตรก็เดินเข้าไปผลักทิชาจนล้มลง

“ว้ายตายแล้ว คุณหนูทำอะไรคะ ทำไมไปผลักน้องเขาแบบนั้น”

“ทำไมป้าอุ่นกับพ่อต้องไปกอดมันด้วย”

“อุ้ย .. คุณหนูขา ไม่เอาค่ะ ไม่พูดแบบนี้นะคะ อย่าเรียกน้องว่ามันสิคะ”

ทิชาที่รู้สึกเจ็บแต่ไม่กล้าร้องไห้ออกมา ได้แต่น้ำตาคลอเบ้า จนป้าอุ่นรีบไปคว้าตัวมากอด ส่วนวิทวัสก็รีบเดินไปคว้าตัวฉัตรเข้ามากอดไว้เช่นกัน แล้วพูดน้ำเสียงนุ่มว่า

“น้องฉัตรครับ ฟังพ่อนะลูก พ่อยังรักฉัตรเหมือนเดิมนะครับ เพียงแต่ว่าวันนี้พ่อขับรถไปชนแม่ของทิชาบาดเจ็บ ตอนนี้รักษาตัวที่โรงพยาบาลกับอาหมอ ทิชาไม่มีใคร จะให้ทิชาอยู่บ้านคนเดียวได้อย่างไร พ่อเลยต้องรับผิดชอบพาทิชามาอยู่กับเราก่อน น้องฉัตรเข้าใจพ่อนะครับ”

ฉัตรพยักหน้าแต่สายตายังจ้องหน้าทิชาเขม็ง

“งั้นป้าอุ่นพาน้องทิชาไปอาบน้ำก่อนนะคะ”

“ป้าอุ่นต้องพาฉัตรไปอาบน้ำก่อน”

ป้าอุ่นเห็นอาการของฉัตรก็อมยิ้ม

“คุณหนูคะ เดี๋ยวป้าอุ่นพาทิชาไปอาบน้ำที่ห้องป้าก่อนนะ เพราะน้องยังไม่รู้จักบ้านเรา แล้วป้าค่อยไปอาบน้ำให้คุณหนู เอ..แต่ทุกวันคุณหนูก็อาบน้ำเองนี่นา ทำไมวันนี้ถึงอยากให้ป้าอาบให้ละคะ”

“งั้นก็อาบพร้อมกัน ฉัตรจะไปอาบน้ำที่ห้องป้าอุ่น”

ป้าอุ่นเงยหน้าสบตาวิทวัสก็เห็นวิทวัสส่ายหน้าแล้วก็พยักหน้าบอกให้ป้าอุ่นตามใจฉัตร วิทวัสนึกถึงคำพูดหมอหนุ่มเพื่อนเขาที่ทำท่าเตือนเขาไว้ก่อนหน้านี้ ซึ่งดูเหมือนว่าเจ้าหมอจะรู้จักนิสัยของลูกชายเขาดีกว่าเขาเสียอีก

‘กลายเป็นเจ้าลูกหมาขี้หวงไปซะแล้วตาฉัตร’