تسجيل الدخولเมื่อร่างสูงออกจากห้องของนางบำเรอ จากนั้นเขาก็ลงไปชั้นล่างแล้วเดินไปเคาะประตูห้องนอนของเอรินทร์
ก๊อก! ก๊อก! "ค่ะคุณมิลเลอร์" เอรินทร์เปิดประตูออกมาพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ "ตกลงเธอจะนอนทั้งชุดนั้นเหรอ" เรียวปากหยักสวยเอ่ยถามพลางนัยน์ตาคมจดจ้องไปยังใบหน้าเรียวได้รูปที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาเห็นใจ "ค่ะ" "ใส่ชุดนั้นนอนไม่อึดอัดหรือไง" "ไม่อึดอัดค่ะ" "พรุ่งนี้ฉันจะให้เงินเธอไปซื้อของใช้ต่างๆกับเสื้อผ้าก็แล้วกัน" "ขอบคุณมากค่ะคุณมิลเลอร์" เอรินทร์พูดพร้อมกับยกมือไหว้ร่างสูงด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจที่เขาช่วยเหลือเธอไม่ต้องให้ตกนรกทั้งเป็น "งั้นเธอก็นอนเถอะ" พูดจบ ร่างสูงก็หันหลังทำท่าจะเดิน แต่เสียงหวานก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน "คุณมิลเลอร์คะ" "มีอะไร" ใบหน้าหล่อเหลาหันมาเลิกคิ้วแล้วเอ่ยถาม "คุณมิลเลอร์อยากให้ฉันทำอะไรก็บอกได้เลยนะคะ ฉันยินดีทำให้คุณทุกอย่างเลยค่ะ" "เธอไม่ต้องทำอะไรหรอก เพราะที่นี่มีคนใช้อยู่แล้ว" "อ๋อค่ะ" "เธอเรียนอยู่มหาลัยไหน" "มหาลัยxxxค่ะ" "ก็ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ นั่งรถไม่นานก็ถึง" "ค่ะ" "ปกติเธอเรียนอย่างเดียวหรือทำงานไปด้วย" "ฉันทำงานไปด้วยแล้วก็เรียนไปด้วยค่ะ ฉันทำงานส่งตัวเองเรียนตั้งแต่พ่อเสียแล้วค่ะ" หลังพ่อเสียเธอก็ไปสมัครเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่ง "พ่อเธอเสียมากี่ปีแล้ว" "สามปีกว่าแล้วค่ะ" "อืม" เขาพยักหน้ารับรู้แล้วเดินขึ้นชั้นสองไป วันต่อมา มิลเลอร์ที่อยู่ในชุดสูทหรูดูดีสีดำเพื่อจะออกไปทำงานเดินมาเคาะประตูห้องนอนของเอรินทร์ ก๊อก! ก๊อก! "ค่ะคุณมิลเลอร์" เอรินทร์เปิดประตูแล้วเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มบางๆ "เอาบัตรนี่ไป เธอจะซื้ออะไรก็ได้ตามที่เธอต้องการ" เขายื่นบัตรเอทีเอ็มพลางเอ่ยออกไป เอรินทร์รับไว้แล้วยกมือไหว้ขอบคุณอย่างนอบน้อมพร้อมรอยยิ้มซาบซึ้งใจที่เขาใจดีกับเธอ "ขอบคุณคุณมิลเลอร์มากนะคะ" "เอาโทรศัพท์ของเธอมา" ว่าแล้ว เอรินทร์ก็เดินไปหยิบโทรศัพท์ในห้องนอนแล้วเอามายื่นให้คนตัวสูงที่ยืนอยู่ เขาจัดการบันทึกเบอร์โทรศัพท์และไอดีไลน์ของเขาลงในเครื่องของเธอจนเสร็จสรรพและส่งโทรศัพท์ให้เธอ พร้อมกับพูดออกไป "ฉันส่งรหัสเอทีเอ็มไปในไลน์ของเธอแล้ว บัตรเอทีเอ็มเก็บไว้ที่เธอนั่นแหละไม่ต้องเอามาคืนฉัน เธอจะใช้จ่ายอะไรก็ได้" "ขอบคุณค่ะคุณมิลเลอร์" ว่าแล้ว คนตัวสูงก็สาวเท้าออกจากบ้านไปขึ้นรถหรูและมุ่งหน้าไปยังบริษัทของเขา เมื่อมิลเลอร์ออกจากบ้านไปได้ไม่นาน มินนี่กับเทียร่าที่ลงชั้นล่างมาก็เดินมาหาเอรินทร์ที่กำลังจะเดินออกไปจากบ้านพร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าปกติ "นั่นเธอจะไปไหนเหรอ" มินนี่ถาม "ฉันจะออกไปซื้อเสื้อผ้าและของใช้น่ะ" เธอตอบออกไปด้วยสีหน้าปกติ ก่อนเทียร่าจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าปกติเช่นกัน "เธอชื่ออะไรน่ะ" "ฉันชื่อเอรินทร์ แล้วพวกเธอชื่ออะไรกันบ้างล่ะ" เอรินทร์ตอบแล้วถามกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็นกันเอง ก่อนมินนี่กับเทียร่าจะบอกชื่อของตัวเอง "ฉันชื่อมินนี่" "ฉันชื่อเทียร่า" "ยินดีที่ได้รู้จักนะมินนี่เทียร่า" เอรินทร์เอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง "เธออายุเท่าไหร่ล่ะ" เทียร่าถาม "ยี่สิบเอ็ดปี" เอรินทร์ตอบ "เธออ่อนกว่าพวกฉันสี่ปี" มินนี่เอ่ย ก่อนที่เทียร่าจะเอ่ยถามเอรินทร์ออกไป "คุณมิลเลอร์จ้างให้เธอมาเป็นนางบำเรออีกคนของเขาเหรอ" "เปล่าหรอก" "อ้าว แล้วเธอมาอยู่กับคุณมิลเลอร์ในฐานะอะไรล่ะ" "แม่บ้านน่ะ" บอกว่าเป็นแม่บ้านดีกว่าบอกว่าตัวเองจะถูกพาไปขายแล้วมาขอความช่วยเหลือจากเขา เอรินทร์คิดในใจ "อ๋อ" มินนี่กับเทียร่าพยักหน้ารับรู้แล้วพากันเดินออกจากบ้านไป ก่อนที่เอรินทร์จะเดินออกไปจากบ้านและขึ้นรถประจำทางเพื่อมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งบ้านมิลเลอร์ 23.35 น.ร่างสูงเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนที่ยังเปิดไฟสว่างจ้า สายตาคมจ้องมองไปยังเตียงนอนที่ร่างเล็กซึ่งอยู่ในชุดนอนกระโปรงนอนตะแคงอยู่เอรินทร์ที่ยังไม่หลับเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาจึงหันไปมองปลายเตียง เมื่อเห็นร่างสูงยืนอยู่ใบหน้าใสจึงระบายยิ้มดีใจเมื่อเห็นเขากลับมา เธอมัวแต่รอเขาจึงนอนไม่หลับ"ดึกป่านนี้แล้วยังไม่นอนอีกเหรอ" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางคลี่ยิ้มอ่อนๆพร้อมกับก้าวมาหย่อนตัวนั่งลงข้างเธอ"เอรินทร์ยังไม่ง่วงค่ะ""ที่ไม่ง่วงเพราะพี่ไม่ได้กอดใช่ไหม""..." เธอชะงักไปกับสรรพนามที่เขาใช้แทนตัวเองว่าพี่ แล้วเธอก็รู้สึกชอบมากเลย"ที่ยังไม่นอนเพราะนอนคิดถึงพี่อยู่ใช่ไหม" เสียงทุ้มเอ่ยพลางฝ่ามือหนาลูบไปบนศีรษะของเธออย่างนุ่มนวล"..." เธอเม้มปากเข้าหากันพลางดวงตากลมโตจ้องมองไปยังใบหน้าหล่อเหลานิ่งอยู่อย่างนั้นพอนึกไปถึงตอนที่เขาออกไปกับแฟนเก่าจึงทำให้เธอรู้สึกยังข้องใจไม่หาย อยากถามแต่ก็ไม่กล้าถาม"ช่วงบ่ายพี่ออกไปกินข้าวกับลูกค้าคนสำคัญแล้วก็คุยธุระกันไปจนถึงหกโมงเย็น พอแยกย้ายกับลูกค้าเพื่อนพี่ก็โทรมาชวนไปดื่มน่ะ"แล้วเอรินทร์ก็เอ่ยขึ้น"วันนี้ช่วงบ่ายเอ
บ้านมิลเลอร์วันต่อมาหลังจากที่เมื่อวานมิลเลอร์กับเอรินทร์ได้พูดคุยกันจนเข้าใจทุกอย่างแล้ว วันนี้เขาก็พาเธอกลับมาอยู่ที่บ้านทันทีห้องนอนมิลเลอร์เมื่อมิลเลอร์ช่วยเอาเสื้อผ้าของเอรินทร์เข้าตู้เรียบร้อยแล้ว จากนั้นทั้งสองก็พากันลงชั้นล่างไป มิลเลอร์พาเอรินทร์ไปนั่งในห้องนั่งเล่นแล้วหันบอกกับเธอที่นั่งอยู่ข้างกัน"วันนี้ตอนเย็นฉันจะพาเธอไปเปิดตัวกับพ่อและแม่ว่าเธอเป็นเมียของฉัน" เขาเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาที่จ้องมองเธอนั้นสะท้อนความจริงใจออกมาอย่างชัดเจน"ตอนที่คุณพาเอรินทร์ไปครั้งก่อน คุณยังบอกคุณป้าอยู่เลยว่ายังไม่รีบมีแฟนไงคะ" เจ้าของใบหน้าสวยเอ่ยด้วยรอยยิ้มแซว ก่อนเจ้าของเสียงทุ้มมีเสน่ห์จะพูดแซวกลับไป"ไม่ได้อยากมีแฟน แต่อยากมีเมียมากกว่า...""ตอนนั้นเธอยังเรียนไม่จบก็เลยต้องพูดแบบนั้น แต่พอเรียนจบก็จับทำเมียทันที ฉันอยากได้เธอมาเป็นเมียนานแล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมเป็นเมียฉันสักทีนี่" มุมปากหยักยกยิ้มหยอกล้อจนทำเอาเอรินทร์เขินจนหน้าแดง ทุกครั้งที่เขาพูดคำว่าผัวเมีย เธอจะรู้สึกเขินทุกครั้งเพราะเธอยังไม่รู้สึกชินกับคำนั้นสักที ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามแก้เก้อเพื่อกลบเกลื่อนความอาย"ว
"ที่นอนเธอเล็กแค่นี้แล้วจะนอนพอเหรอ" คนที่เคยนอนแต่เฉพาะที่นอนขนาดคิงไซส์เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นที่นอนขนาดสามฟุตของเธอ"เอรินทร์นอนคนเดียวมันก็พออยู่แล้วค่ะ""แต่ฉันจะนอนกับเธอด้วย ที่นอนเล็กแบบนั้นคงนอนไม่พอหรอก""ถ้าคุณอยากนอนที่นอนกว้างๆ งั้นคุณก็กลับบ้านไปนอนบ้านของคุณดีกว่านะคะ""ฉันบอกจะนอนที่นี่ก็จะนอนที่นี่ งั้นเดี๋ยวฉันจะโทรสั่งทางร้านให้เอาเตียงกับที่นอนมาส่งก็แล้วกัน แล้วก็สั่งแอร์มาติดด้วย""ไม่ต้องติดแอร์หรอกค่ะคุณมิลเลอร์""เธอไม่ร้อนหรือไงเปิดแต่พัดลมน่ะ""ไม่ร้อนค่ะ เพราะเอรินทร์นอนตากพัดลมมาจนชินแล้ว""แต่ฉันไม่ชิน" พูดจบเขาก็จัดการโทรไปหาร้านเฟอร์นิเจอร์แล้วบอกให้เอาเตียงและที่นอนขนาดหกฟุตมาส่งที่นี่ จากนั้นก็โทรไปหาร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าบอกให้พนักงานเอาแอร์เข้ามาติดตั้งวันนี้เลยหลายชั่วโมงผ่านไปตอนเย็นหลังจากที่พนักงานร้านเฟอร์นิเจอร์และพนักงานติดตั้งแอร์กลับไปแล้ว มิลเลอร์ก็เข้ามาในห้องนอนแล้วบอกคนตัวเล็กที่กำลังจะเข้าห้องน้ำ"เดี๋ยวเราออกไปกินข้าวข้างนอกกันนะ""ค่ะ" ว่าแล้วเอรินทร์ก็เข้าห้องน้ำไป จากนั้นร่างสูงก็ออกไปข้างนอกจึงเห็นหญิงวัยกลางคนยืนอยู่หน้าบ้าน มิลเลอร
"เธออยากกินอะไรไหม เดี๋ยวฉันสั่งของกินจากทางโรงแรมมาให้ อาหารที่นี่รสชาติอร่อยมากเลยนะ" เจ้าของใบหน้าหล่อไร้ที่ติหันถามยังร่างบอบบางที่นั่งอยู่ด้านข้างของตัวเองด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน"คุณเคยมากินใช่ไหมคะถึงได้รู้ว่าอร่อย" เรียวปากสวยเอ่ยถามพร้อมคลี่ยิ้มอ่อนๆ"ฉันมากินบ่อย เพราะโรงแรมนี้เป็นของเพื่อนฉัน""อ๋อค่ะ""ตกลงจะกินไหม เดี๋ยวฉันสั่งให้""กินค่ะ""ดีแล้วแหละที่กิน เพราะคืนนี้เธอยังต้องโดนอีกหลายน้ำ" เขายกยิ้มส่งสายตาเจ้าชู้ จนทำเอาเอรินทร์แก้มร้อนผ่าวและรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัวเมื่อเห็นแววตาคมที่สะท้อนออกมาแบบนั้นมิลเลอร์ลุกไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงแล้วจัดการโทรสั่งอาหารมาสองที่ ก่อนจะเดินกลับมาหย่อนกายนั่งลงข้างร่างเล็ก ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเขาก็มีสายโทรเข้ามาจากออมRrrr!'ว่าไงออม'เอรินทร์ที่ได้ยินว่าผู้หญิงที่เขากำลังจะแต่งงานด้วยโทรเข้ามาก็ถึงกับหัวใจวูบไหว'มิลเลอร์อยู่ไหน มืดแล้วทำไมถึงยังไม่กลับบ้านล่ะ''คืนนี้ฉันไม่ได้กลับนะออม''แล้วตอนนี้มิลเลอร์อยู่ไหน''ฉันอยู่โรงแรมน่ะ''มิลเลอร์พาสาวเข้าโรงแรมเหรอ''อืม''ใครเหรอ' ออมถามพลางรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีเมื่อคิดว่ามิ
เมื่อมิลเลอร์ลิ้มเลียดอกบัวตูมคู่สวยจนรู้สึกพึงพอใจแล้ว จากนั้นจึงผละออกมาแล้วไล้เลียไปตามหน้าท้องแบนราบและรอบสะดือ ก่อนจะเลื่อนลงไปยังเนินสวาทขาวเนียน ฝ่ามือหนาดันขาเรียวแยกออกกว้างพร้อมก้มลงไปตวัดลิ้นเลียในร่องกลีบสีหวานอย่างนุ่มนวลแผล่บ แผล่บ"ซี้ด อ๊า" เธอส่งเสียงครางหวานออกมาพลางแอ่นเนินรักตามจังหวะที่เขาสะบัดลิ้นละเลียดเลียในร่องรักของเธอริมฝีปากหยักงับติ่งสวาทพร้อมดูดเลียเน้นๆอยู่หลายครั้งจนทำเอาร่างบางยกสะโพกขึ้นสูงเพราะความเสียวซ่านแทบขาดใจ"อ๊า อื้อ" ลิ้นร้อนลากเลียลงมาจนถึงด้านล่างแล้วสะบัดขึ้นบนไปสัมผัสกับติ่งเสียวหลายต่อหลายครั้ง จึงส่งผลให้น้ำหล่อลื่นของเธอหลั่งไหลออกมาในจำนวนมากมาย นั่นมันจึงทำให้ความเฉอะแฉะกระทบกับลิ้นสากจนมีเสียงดังออกมาอย่างชัดเจนแจ๊ะ แจ๊ะ"อื้อ เสียวมากเลย" เสียงหวานครางออกมาอย่างลืมอายพลางกายเล็กบิดเร่าเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะไปถึงฝั่งฝันมิลเลอร์ที่รู้ว่าคนตัวเล็กกำลังจะถึงจุดสุดยอดก็หยัดตัวขึ้นมองหน้าเธอที่แสดงออกถึงความสงสัยว่าทำไมเขาถึงหยุด มิลเลอร์ที่รู้ว่าเธอจะพูดอะไรจึงเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มบางๆ"เธอเสร็จด้วยลิ้นของฉันมาหลายครั้งแล้ว วันนี
บ้านเอรินทร์เมื่อมาถึงบ้านเอรินทร์ก็จัดการกวาดบ้านและถูบ้านจนสะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อย จากนั้นเธอก็ออกไปนั่งบนเก้าอี้หินอ่อนหน้าบ้านพลางคิดในใจว่าป่านนี้เขากับคนรักคงจะมีความสุขกันไม่น้อยเมื่อคิดไปถึงเขาที่เป็นผู้มีพระคุณของเธอ ทันใดนั้นหยาดน้ำสีใสก็ไหลลงมาอาบพวงแก้มขาวอมชมพู เอรินทร์ปล่อยหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจให้ไหลลงมาอยู่อย่างนั้น กระทั่งผ่านไปหลายนาทีมือเรียวก็ยกขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มขาวเนียนแล้วเข้าบ้านไปอาบน้ำ19.45 น.ในขณะที่เอรินทร์จะล้มตัวนอนบนเตียงขนาดสามฟุตครึ่ง ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเธอก็มีเสียงโทรเข้ามา หญิงสาวหยิบขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของเขา คิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากัน เธอรู้สึกสับสนและลังเลว่าจะรับดีหรือเปล่าจนสายตัดไปRrrr!เขาโทรเข้ามาใหม่ เอรินทร์มองหน้าจอโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่งแล้ววางลง เธอปล่อยให้เสียงของโทรศัพท์ดังอยู่อย่างนั้นจนสายตัดไปก่อนจะมีข้อความแจ้งเตือนเข้ามาทางไลน์มิลเลอร์ : เธออยู่ไหน ทำไมถึงยังไม่กลับบ้าน : ช่วยโทรกลับด้วยเธอดูข้อความที่เขาส่งมาแต่เธอไม่ได้กดเข้าไปอ่านเมื่อเห็นว่าเขาไม่ส่งข้อความใหม่เข้ามา เอรินทร์ก็ล้มตัวนอนพลางคิดใน
เมื่อเอรินทร์จัดการล้างแก้วกาแฟเสร็จก็ออกมานั่งยังโต๊ะทำงานที่ติดกับผึ้ง เธอไม่อยากเข้าไปในห้องทำงานของเขาเพราะอยากตีตัวออกห่างจากเขา นอกเสียจากว่าเขาจะขู่เหมือนเมื่อครู่"พี่ผึ้งมีอะไรให้เอรินทร์ช่วยก็บอกนะคะ""งั้นก็พอดีเลย เผอิญว่ามีเอกสารที่จะให้ท่านรองเซนน่ะ ถ้าอย่างนั้นน้องเอรินทร์ช่วยเอาเข้า
บริษัทมิลเลอร์ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาหน้าห้องทำงานของเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไม่สบอารมณ์ก็เห็นว่าคนเล็กนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานข้างๆโต๊ะเลขาของเขา เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาจึงหยุดยืนหน้าโต๊ะที่เธอนั่งพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเข้ม ดวงตาสีเทาที่จ้องมองเธอนั้นเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง"เข้าไปพบฉันในห้องเดี๋ยวนี
เมื่อเอรินทร์เข้ามาอยู่ในห้องได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก๊อก! ก๊อก!เอรินทร์ที่ได้ยินก็ชะงักพลางคิดในใจว่าเขาจะเข้ามาในห้องของเธอทำไมอีกก๊อก! ก๊อก!เมื่อสิ้นเสียงเคาะประตูครั้งที่สองร่างเล็กก็จำต้องลุกไปเปิดประตูพร้อมกับเอ่ยถามออกไป"คุณจะเข้ามา..." เธอจะเอ่ยปากถามเขาว่าจะเข้ามาทำไมอีกก็ต้อ
บ้านมิลเลอร์เมื่อมิลเลอร์กับเอรินทร์เข้ามาในบ้านต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไปเข้าห้องนอนของตัวเอง เมื่อเข้ามาในห้องนอนเอรินทร์ก็จัดการอาบน้ำสวมใส่ชุดนอนแล้วมานั่งทำการบ้านที่โต๊ะตัวเดิม กระทั่งผ่านไปสองชั่วโมงเธอก็ทำเสร็จ ในขณะที่เธอกำลังปิดโคมไฟเตรียมจะขึ้นเตียงนอน ประตูห้องก็มีเสียงเคาะดังขึ้นก๊อก!







