ตอบแทนบุญคุณ

เสียงสายฝนเทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว กระทบหลังคาสังกะสีผุพังจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว คล้ายเสียงกรีดร้องของคนจนตรอกที่แข่งกับเสียงฟ้าผ่า

ภายในห้องเช่าเท่ารูหนู กลิ่นอับชื้นของเชื้อราผสมกับกลิ่นน้ำขังโชยแตะจมูก มินตรา นั่งขดตัวอยู่บนฟูกเก่าที่มีรอยด่างดวง แสงไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องลงบนเหรียญและธนบัตรใบย่อยที่เธอกำลังนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“สามร้อย... สี่ร้อยห้าสิบ... โธ่เว้ย! ยังขาดอีกตั้งเยอะ”

หญิงสาวสบถเบาๆ ด้วยความอัดอั้น ใบหน้าสวยหวานที่มักจะซ่อนความทุกข์ไว้ใต้รอยยิ้มบัดนี้หมองหม่นจนน่าใจหาย เธอรวบผมยาวสลวยขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นลำคอระหงที่ขาวผ่องตัดกับผนังห้องซอมซ่อ ดวงตากลมโตจ้องมองปฏิทินแขวนผนังที่มีกากบาทสีแดงตัวใหญ่ทับวันที่สิ้นเดือน... วันเส้นตาย

พรุ่งนี้คือวันครบกำหนดจ่ายดอกเบี้ยเงินกู้นอกระบบก้อนโตที่พ่อของเธอไปก่อไว้... อีกแล้ว

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงทุบประตูไม้แทบพังทำให้มินตราสะดุ้งสุดตัว เหรียญในมือร่วงกราวลงพื้นกลิ้งระเนระนาด

“มิน! เปิดประตู! มิน... ช่วยพ่อด้วย!”

ทันทีที่ปลดกลอน ร่างท้วมของชัย ก็ถลาเข้ามาล้มลงแทบเท้า เลือดสดๆ ไหลอาบหน้าผากผสมกับน้ำฝน กลิ่นเหล้าหึ่งจนมินตราต้องเบือนหน้าหนี

“ถ้าคืนนี้พ่อไม่มีเงินไปคืน เสี่ยคินน์ พ่อตายแน่... มันขู่ว่าจะเอาพ่อไปโยนบ่อจระเข้! มันเอาจริงนะมิน!”

“เสี่ยคินน์...”

มินตราทวนชื่อนั้นด้วยริมฝีปากที่สั่นระริก ชื่อของเจ้าพ่อมาเฟียผู้คุมอาณาจักร Devil's Den ชื่อที่เปรียบเสมือนมัจจุราชของคนในสลัมแห่งนี้

“แต่พ่อจ๊ะ... ไหนพ่อบอกว่าพ่อเคลียร์จบไปแล้วไง!”

มินตราตะโกนใส่พ่อเป็นครั้งแรก ความอดทนที่สั่งสมมาถึงขีดสุด

“เงินก้อนนั้น... เงินที่มินยืนขาแข็งเป็นพริตตี้งานมอเตอร์โชว์ทั้งอาทิตย์ มินเทให้พ่อหมดหน้าตักแล้ว พ่อบอกว่ามันจบแล้วไม่ใช่เหรอ”

ชัยหลบสายตาตัดพ้อของลูกสาว แสร้งทำเป็นบีบน้ำตาฟูมฟายหนักกว่าเดิม มือหยาบกร้านคว้าข้อเท้าลูกสาวไว้แน่น

“โธ่เอ๊ย! มินไม่รู้อะไร... เงินแค่นั้นมันแค่เศษเงินค่าดอกเบี้ยรายวันของพวกมัน!”

ชัยโกหกหน้าตายเพื่อเอาตัวรอด

“เงินต้นมันยังอยู่ครบ แถมดอกเบี้ยมันวิ่งเร็วยิ่งกว่าจรวด... ตอนนี้พวกมันยื่นคำขาดแล้ว... มันจะฆ่าพ่อคืนนี้”

“แล้วจะให้มินทำยังไง... มินไม่มีแล้ว... ไม่เหลืออะไรให้ขายแล้วนะพ่อ!”

มินตราทรุดตัวลงนั่งร้องไห้ ความสิ้นหวังกัดกินหัวใจจนเย็นเฉียบ

“มีทาง... มีทางรอดทางเดียว”

ชัยรีบละล่ำละลักพูด

“พ่อไปกราบกรานเลขาหน้าห้องเขามาแล้ว เขาบอกว่าเสี่ยคินน์ยอม ประนอมหนี้ ให้... เห็นแก่ที่พ่อเป็นลูกค้าเก่าแก่ แต่พ่อต้องส่งคนไปเซ็นเอกสารค้ำประกันเพิ่ม”

ชัยรีบล้วงซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อออกมายื่นให้เธอ ตราประทับครั่งสีแดงรูปหัวกะโหลกไขว้บนซองดูน่าสะพรึงกลัว

“ลูกแค่เอาเอกสารนี้ไปยื่นให้เสี่ยคินน์ แล้วเซ็นชื่อเป็นพยานรับทราบการประนอมหนี้แทนพ่อ... แค่นั้นหนี้สินทั้งหมดก็จะจบลงจริงๆ”

มินตรามองซองเอกสารในมือสลับกับสภาพดูไม่ได้ของพ่อ ความลังเลฉายชัดในแววตา

“เปิดดูได้ไหมพ่อ?”

“ไม่ได้!”

ชัยตวาดเสียงหลง ก่อนจะรีบปรับเสียงให้อ่อนลงเมื่อเห็นลูกสาวชะงัก

“เอ่อ... คือ เลขาเขาสั่งมาว่าห้ามเปิดก่อนถึงมือเสี่ยคินน์เด็ดขาด เดี๋ยวมันจะหาว่าเราแอบแก้ไขสัญญา แล้วเรื่องจะบานปลาย... ลูกไม่อยากให้พ่อตายใช่ไหม?”

“แล้วทำไมพ่อไม่ไปเอง...”

“พวกการ์ดหน้าประตูมันจำหน้าพ่อได้ ขืนพ่อโผล่หัวไปอีกมันกระทืบพ่อตายคาตีนแน่... มิน... มินต้องไปแทนพ่อ... ถือว่าพ่อขอนะลูก ครั้งสุดท้ายจริงๆ”

คำว่า ครั้งสุดท้าย เป็นเหมือนคำสาปที่มินตราได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ภาพพ่อที่เลือดท่วมตัวทำให้กำแพงในใจเธอพังทลายลงอีกครั้ง... ด้วยความรักและความกตัญญูที่ค้ำคอ

“ก็ได้จ้ะ... มินจะไป”

ชัยลอบยิ้มมุมปาก รีบผลักไสลูกสาวไปที่ตู้เสื้อผ้า “ดีมากลูกรักของพ่อ... ไปแต่งตัวสวยๆ นะ ใส่ชุดเดรสสีขาวที่พ่อซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดปีที่แล้วน่ะ ชุดนั้นมินใส่แล้วสวยที่สุด... ผู้ใหญ่เขาเห็นจะได้เอ็นดู รีบไปเดี๋ยวนี้เลย”

มินตราพยักหน้าอย่างว่าง่าย เธอเดินเข้าไปในมุมห้องที่มีผ้าม่านกั้นเป็นตู้เสื้อผ้าชั่วคราว

มินตรายืนอยู่หน้ากระจกเงาเก่าๆ ที่มีรอยร้าวพาดผ่าน สะท้อนภาพหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ที่ขับเน้นผิวพรรณผุดผ่องราวกับไข่มุก

'ชุดนี้... พ่อให้ตอนวันเกิดปีที่แล้ว'

เธอหมุนตัวดูเงาของตัวเองอย่างเศร้าสร้อย นึกถึงวันที่พ่อยื่นกล่องของขวัญให้ด้วยรอยยิ้มที่หาได้ยาก วันนั้นพ่อบอกว่า

'ลูกสาวพ่อต้องสวยที่สุด'

มือบางยกขึ้นรวบผมยาวสลวยขึ้นเพื่อจะติดกิ๊บ แต่แล้วปลายนิ้วก็ชะงัก... เธอยกมือขึ้นลูบ ต้นคอ ตัวเองตามความเคยชิน... ตรงบริเวณที่มี ปานแดงรูปทรงประหลาด ที่ติดตัวมาตั้งแต่จำความได้ นิ้วเรียวลูบไล้ไปบนผิวที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย ลวดลายของมันดูวิจิตรบรรจงคล้ายตัวอักษรโบราณ หรือสัตว์ในตำนานบางชนิดที่ขดตัวอยู่

'ปานนี้... พ่อชัยบอกว่าเป็นของขวัญจากสวรรค์...'

ภาพความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมา... ทุกครั้งที่เธอพยายามจะมัดผมโชว์ท้ายทอย พ่อชัยจะรีบเข้ามาห้ามด้วยท่าทีตื่นตระหนก

'ห้ามให้ใครเห็นนะมิน... ห้ามบอกใครเด็ดขาดว่ามีมันอยู่'

พ่อเคยกำชับเสียงเครียด

'มันเป็นของสำคัญ... ถ้าใครเห็น เขาจะมาแย่งตัวมินไปจากพ่อ'