สินค้ามีชีวิต

ปัจจุบัน

"เชิญครับคุณผู้หญิง"

เสียงการ์ดเปิดประตูพร้อมกับร่างบางของมินตราที่ก้าวเข้ามา ดึงคินน์กลับมาจากภวังค์

เขาวางแก้วไวน์ลง แล้วเงยหน้ามองเหยื่อที่เขาเฝ้าดูมาตลอดหนึ่งเดือนเต็ม... วันนี้เธอกำลังเดินเข้ามาในกรงขังของเขาด้วยขาของตัวเอง ตามแผนที่เขาวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ

คินน์เหยียดยิ้มเย็น... แววตาวาวโรจน์ด้วยความสะใจ

ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งความจริงนะ คุณหนูหยาง

"เชิญนั่งสิ"

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูอย่างประหลาดดังขึ้นทำลายความเงียบ มินตราที่กำลังก้มหน้าด้วยความประหม่าค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง... และวินาทีนั้น ลมหายใจของเธอก็สะดุดกึก

เบื้องหลังโต๊ะทำงานไม้สักทองขนาดใหญ่... ชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำสนิทกำลังนั่งไขว่ห้างหมุนแก้วไวน์ในมือด้วยท่วงท่าทรงอำนาจ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับรูปสลัก นัยน์ตาสีรัตติกาลที่ลึกล้ำดุจหลุมดำกำลังจ้องมองเธออยู่

"คุณ..."

 มินตราอุทานเสียงแผ่ว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ภาพความทรงจำในร้านสะดวกซื้อกะดึกไหลย้อนกลับมาฉายชัดในหัวราวกับม้วนฟิล์ม...

...ผู้ชายคนนี้ ผู้ชายที่ชอบมาซื้อบุหรี่ตอนตีสองเกือบทุกคืน... ...ลูกค้าหน้านิ่งที่ไม่เคยพูดอะไร นอกจากมองเธอจัดของด้วยสายตาแปลกๆ

เสียงวี๊ดว้ายกระตู้วู้ของเพื่อนร่วมกะดังแว่วเข้ามาในความทรงจำ

 "แกๆ! มาแล้วๆ ลูกค้าหล่อเทพบุตรของฉันมาแล้ว!"

เสียงเพื่อนสาวพนักงานเซเว่นสะกิดแขนเธอรัวๆ ด้วยความตื่นเต้น แย่งกันชะโงกหน้ามองผ่านชั้นวางขนม

"ฉันจองนะเว้ย คืนนี้ฉันจะไปคิดเงินเอง"

 "ไม่ได้ๆ คืนนี้เวรฉัน แกอย่ามาแย่ง"

มินตราจำได้ว่าเพื่อนๆ ในร้านต่างพากันแย่งมาเข้ากะดึก เพียงเพื่อจะได้เจอหน้าลูกค้าปริศนาคนนี้ แต่สำหรับเธอ... เธอไม่เคยเข้าใจความคลั่งไคล้นั้นเลย

"หล่อตรงไหนแก..."

 มินตราในวันนั้นกระซิบแย้งเพื่อนพลางจัดขวดน้ำ

"หน้าซีดๆ นิ่งๆ แถมยังใส่ชุดดำทั้งตัว... น่ากลัวจะตายไป ยังกับพวกแวมไพร์ หรือแดร๊กคิวล่าอะไรพวกนั้น"

"ดูสายตาเขาสิ เย็นชาเหมือนคนตายเลยนะ"

แต่เพื่อนของเธอกลับหัวเราะคิกคัก พลางทำท่าเพ้อฝัน

 "โอ๊ย ยัยมิน! แกนี่มันตาต่ำจริงๆ"

เพื่อนสาวบิดตัวไปมาด้วยความขัดเขิน

"ถ้าหล่อวัวตายความล้มขนาดนี้นะ... ต่อให้เป็นแวมไพร์ ฉันก็ยอมถวายคอให้กัดเลยย่ะ! ต่อให้เขาดูดเลือดจนหมดตัวก็ย๊อมมม!"

วูบ...

ภาพอดีตตัดจบลง กลับมาสู่ปัจจุบันที่แสนโหดร้าย มินตรามองชายตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวจนเลือดในกายเย็นเฉียบ... คำพูดเล่นๆ ของเพื่อนในวันนั้น กลายเป็นลางบอกเหตุที่แม่นยำจนน่าขนลุก

เขาเหมือน แวมไพร์ จริงๆ อย่างที่เธอเคยพูด หน้านิ่ง เย็นชา และกำลังจ้องมองเธอราวกับกระหายเลือด ผิดกันตรงที่... เธอไม่ได้ เต็มใจ ให้เขาดูดเลือดเหมือนที่เพื่อนเธอเคยพูดเล่นไว้

"จะมองหน้าฉันอีกนานไหม?"

คินน์เอ่ยถามเสียงเรียบ ปลุกมินตราให้ตื่นจากภวังค์ เขายกยิ้มมุมปาก ราวกับอ่านความคิดของเธอออก

"ทะ... ทำไม..."

มินตราพูดไม่ออก สมองสับสนไปหมด

"คุณคือ... ลูกค้าคนนั้น?"

คินน์แสยะยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ต่างจากตอนเจอกันที่ร้านสะดวกซื้อโดยสิ้นเชิง... มันไม่ใช่รอยยิ้มของลูกค้าผู้สุภาพ แต่เป็นรอยยิ้มของ นักล่า ที่ต้อนเหยื่อจนมุม

"ความจำดีนี่... น้องมิน"

เขาเรียกชื่อเล่นของเธอ... ชื่อเดียวกับที่ติดอยู่บนป้ายชื่อพนักงานร้านสะดวกซื้อ

"โลกกลมดีนะว่าไหม? เมื่อวานเธอยังคิดเงินค่าไฟแช็กฉันอยู่เลย... แต่วันนี้เธอกลับมายืนสั่นเป็นลูกนกอยู่ที่นี่"

"คุณ... คุณเป็นเจ้าหนี้ของพ่อเหรอคะ?"

มินตราถามเสียงสั่น ความกลัวเริ่มเข้าเกาะกุมหัวใจเมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวได้ แสดงว่าที่ผ่านมา... เขาไม่ได้แค่บังเอิญไปซื้อของ แต่เขา จงใจ ไปดูว่าเธอทำงานที่ไหนงั้นเหรอ?

"นั่งลงก่อนสิ"

คินน์ผายมือไปที่เก้าอี้หนังฝั่งตรงข้าม แต่แววตากลับออกคำสั่งชัดเจน

"เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว... เกี่ยวกับ พ่อ ของเธอ"

"ข... ขอบคุณค่ะ"

เธอนั่งลงที่ขอบเก้าอี้อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว สองมือกอดซองเอกสารสีน้ำตาลไว้แน่นราวกับมันเป็นเกราะป้องกันตัวเพียงชิ้นเดียว

เธอพยายามหลบสายตาเขา แต่กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ลอยมาจากตัวเขา กลิ่นเดียวกับที่ติดตัวลูกค้าปริศนาคนนั้น... ยิ่งตอกย้ำความจริงที่น่าหวาดหวั่น เธอไม่เคยลืมกลิ่นนี้เลย

"คุณชัย... พ่อของเธอสบายดีไหม?"

คินน์ถามด้วยการเริ่มบทสนทนา แต่คราวนี้มินตรารู้สึกได้ถึงนัยยะที่เย้ยหยันมากกว่าเดิม

         เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบ สายตาคมกริบไล่มองใบหน้าสวยหวานอย่างจาบจ้วง เขาพิจารณาตั้งแต่ดวงตากลมโตที่สั่นระริก จมูกรั้นเชิดนิดๆ ไปจนถึงริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อ... ทุกอย่างบนใบหน้าเธอช่างดูไร้เดียงสาจนเขานึกสมเพชในใจ

'ถ้าคนตระกูลหยางรู้ว่าแก้วตาดวงใจมาตายน้ำตื้นที่นี่จะเป็นอย่างไร'

"คะ... ค่ะ เอ้ย ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ค่ะ"             

มินตราแก้คำพูดตัวเองด้วยความประหม่า เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามไรผม                                           

"พ่อเครียดเรื่อง... เรื่องหนี้สินมาก ท่านเลยให้ดิฉันนำเอกสารนี้มาให้คุณคินน์พิจารณาค่ะ"

เธอยื่นซองเอกสารให้เขาด้วยมือที่สั่นเทา

คินน์รับซองนั้นไปวางบนโต๊ะกระจกตรงหน้า แต่เขากลับไม่ได้เปิดมันดูทันที นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้าซองเป็นจังหวะช้าๆ...

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

เสียงนั้นดังก้องในความเงียบ กดดันหัวใจคนฟังจนแทบหยุดเต้น

"เธอรู้ไหมมินตรา... ว่าในโลกธุรกิจ ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ"                                              

คินน์เอ่ยเสียงเรียบ โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อยจนมินตราได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ   "หนี้ห้าสิบล้าน... แลกกับลายเซ็นแกร๊กเดียว มันดูง่ายไปหน่อยไหม?"

"ตะ...แต่คุณพ่อบอกว่าคุยกับเลขาของคุณแล้ว..."                                                      

ใบหน้าหวานเริ่มซีดเผือด                              

"ท่านบอกว่าทางคุณยอมประนอมหนี้..."