ขุมนรกที่ไม่มีทางหนี

"เลขาฉันคงลืมบอกไปข้อนึง"                 

คินน์แสยะยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ขนแขนเธอลุกชัน                                                        

"ว่าข้อตกลงของเราไม่ใช่การประนอมหนี้... แต่เป็นการ ชำระหนี้ด้วยทรัพย์สินที่มีมูลค่าเทียบเท่าต่างหาก"

"ทรัพย์สิน?"                                    

มินตราทวนคำอย่างงุนงง                              

"แต่บ้านของเราติดจำนอง... รถพ่อก็ขายไปแล้ว เราไม่มี..."

"มีสิ"

เสียงห้าวห้วนทรงพลังดังแทรกขึ้นจากมุมมืดด้านหลังห้อง มินตราสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของ 'เบลซ' เดินออกมาจากเงามืด รอยสักรูปเปลวไฟที่โผล่พ้นคอเสื้อเชิ้ตและกล้ามเนื้อที่อัดแน่นภายใต้เสื้อผ้าทำให้เขาดูอันตรายเหมือนสัตว์ป่าที่หลุดจากกรง

"ทรัพย์สินที่ว่า... ก็นั่งตัวสั่นงันงกอยู่ตรงนี้ไง"      

เบลซหัวเราะในลำคอ สายตาโลมเลียกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเปิดเผย                          

"สวย สมราคาคุยจริงๆ"

"คุณหมายความว่ายังไงคะ?"                         

มินตราถอยกรูดจนหลังพิงพนักเก้าอี้

"เปิดอ่านดูสิครับ... จะได้หายโง่สักที"

เสียงที่สามดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของ โซล ที่เดินออกมาจากห้องย่อยด้านข้าง ในมือถือมีดผ่าตัดเล่มเล็กที่เขาใช้หมุนเล่นระหว่างนิ้วอย่างคล่องแคล่ว ท่าทีเย็นชาและสายตาที่มองเธอเหมือนมอง ตัวอย่างทดลอง ทำให้มินตรารู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก

คินน์เลื่อนซองเอกสารกลับไปตรงหน้าเธอช้าๆ

"อ่านสิมินตรา... อ่านให้เต็มตาว่าพ่อที่แสนดีของเธอ ขาย เธอให้พวกฉันในราคาเท่าไหร่"

มินตรามือสั่นระริกขณะหยิบซองขึ้นมาเปิด หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อดึงกระดาษแผ่นนั้นออกมา... ตัวหนังสือสีดำคมชัดก็กระแทกเข้าตาเธอเต็มๆ

...สัญญาโอนกรรมสิทธิ์... ข้าพเจ้า นายชัย ยินยอมมอบบุตรสาว นางสาวมินตรา ให้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของกลุ่มเดวิลส์เดน เพื่อชำระหนี้สินจำนวน 50 ล้านบาท โดยไม่มีเงื่อนไขและข้อโต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น... ลงชื่อ นายชัย (ผู้ขาย)

โลกทั้งใบของมินตราหมุนคว้าง เหมือนพื้นห้องถล่มลงไปต่อหน้าต่อตา กระดาษแผ่นบางร่วงหลุดจากมือปลิวลงพื้นเหมือนใบไม้แห้ง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาทันที

"ไม่จริง... พ่อไม่ทำแบบนี้... ฮึก... พ่อรักมิน..."

"รักเหรอ?"                                              

เบลซแค่นหัวเราะ เดินอ้อมมายืนซ้อนหลังเก้าอี้เธอ ก้มลงกระซิบที่ข้างหูจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ                                                                     

"ถ้ามันรักเธอจริง มันคงไม่ส่งเนื้อสดๆ มาเข้าปากเสือถึงที่นี่หรอกสาวน้อย มันขายเธอทิ้งแล้ว... ขายขาดซะด้วย"

"ไม่! ฉันจะกลับบ้าน"

สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้เธอหนี มินตราลุกพรวดขึ้นเพื่อจะวิ่งไปที่ประตู แต่เบลซไวกว่าหลายเท่า มือหนาเหมือนคีมเหล็กคว้าเข้าที่ต้นแขนบอบบางแล้วกระชากกลับมาอย่างแรง จนตัวเธอลอยหวือไปกระแทกกับอกกว้างอันแข็งแกร่งของเขา

"จะรีบไปไหน"                                  

เบลซตะคอกใส่หน้า แรงบีบที่ต้นแขนทำให้เธอเจ็บจนหน้าเบ้                                            

"งานของมึงยังไม่ทันเริ่มเลยนะ!"

"ปล่อยนะ! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!"             

มินตราดิ้นรนสุดชีวิต เล็บคมข่วนไปสะเปะสะปะโดนแขนเบลซจนเกิดรอยแดง แต่เขากลับไม่สะทกสะท้าน ยิ่งเธอดิ้น เขายิ่งรัดแน่นขึ้น

เบลซจ้องมองมินตราในอ้อมแขนด้วยสายตาที่อ่านยาก เขาไล่มองผิวพรรณที่ขาวผ่องไร้รอยขีดข่วน แขนขาที่ครบสมบูรณ์ทุกประการ ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดซ้อนทับขึ้นมา... ภาพ เด็กชายตัวเล็กๆ ที่ร่างกายบิดเบี้ยว ขาข้างซ้ายลีบงอจนเดินไม่ได้ ต้องคลานไปกับพื้นสกปรกๆ

เบลซขบกรามแน่น ความอิจฉาริษยาและความแค้นพุ่งขึ้นมาจุกอก

"สมบูรณ์แบบ..."

เขาพึมพำเสียงเหี้ยม ไล่นิ้วโป้งหยาบกร้านไปตามเรียวแขนของเธออย่างรุนแรงจนเกิดรอยแดง

"แขนขาครบ... เดินเหินได้ปกติ... ผิวพรรณผู้ดีไม่มีรอยแผลเป็นแม้แต่นิดเดียว"

มินตราตัวสั่นเทาด้วยความกลัว เธอไม่เข้าใจความหมายในแววตาอาฆาตมาดร้ายคู่นั้น

"ในขณะที่ คนอื่น ต้องเกิดมาเป็นขยะ... ถูกโยนทิ้งเพราะแค่ร่างกายบิดเบี้ยว..."

เบลซกดเสียงต่ำ ดวงตาแดงก่ำ

"แต่ตระกูลเธอ... กลับได้เสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทองที่แลกมาด้วยเลือดเนื้อของพวกมัน"

"คะ... คุณพูดเรื่องอะไร..."

มินตราถามเสียงสั่น

"หุบปาก!"

เบลซตะคอก กระชากแขนเธอแรงขึ้นอีก

"เก็บเสียงไว้ร้องตอนชดใช้กรรมเถอะ"

"ใช่เก็บเสียงไว้ร้องทีหลังดีกว่ามั้งครับ"              

โซลเดินเข้ามาใกล้ ใช้นิ้วเรียวเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตา                                    

"โครงหน้าสวย... ผิวพรรณดีมาก ไม่มีตำหนิเลยยกเว้น..."

โซลชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นไรผมที่ปกปิดต้นคออยู่ เขาทำท่าจะเอื้อมมือไปแหวกผมดู รอยตรา นั้นให้ชัดกับตา แต่คินน์กระแอมไอขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

"พอได้แล้ว"

คินน์ลุกขึ้นยืน เดินอ้อมโต๊ะทำงานมายืนตรงหน้ามินตราที่กำลังตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนของเบลซ เขามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา... มันคือความเกลียดชังที่ผสมปนเปไปกับความต้องการครอบครอง

"พาตัวไปที่ห้องรับรอง... ให้แม่บ้านจัดการให้เรียบร้อย"

คินน์ออกคำสั่งเสียงเข้มดุจประกาศิต                 

"คืนนี้ฉันจะ ตรวจรับ สินค้าด้วยตัวเอง"

"รับทราบครับบอส"                                    

เบลซยิ้มเหี้ยม ก่อนจะรวบตัวมินตราขึ้นพาดบ่าเหมือนแบกกระสอบทรายอย่างง่ายดาย

"กรี๊ดดด! ปล่อยนะ! ปล่อยฉัน! ฮืออออ พ่อจ๋าช่วยมินด้วย!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนของมินตราค่อยๆ ห่างออกไปพร้อมกับประตูห้องที่ปิดลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันในห้องทำงานหรู

คินน์เดินกลับไปหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มจนหมดแก้วในรวดเดียว นัยน์ตาคมกริบมองไปยังเก้าอี้ว่างเปล่าที่เธอเพิ่งนั่งเมื่อครู่

"ร้องเรียกพ่อไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกมินตรา..."    

เขาพึมพำกับความว่างเปล่า แววตาฉายแววอำมหิต                                                       

"เพราะต่อให้ปู่ของเธอขนคนมาทั้งกองทัพ... ก็ไม่มีทางพาเธอกลับออกไปจากนรกขุมนี้ได้"