แค่คนในความลับ

เสียงปลายนิ้วกระทบแป้นพิมพ์ดังก้องในห้องทำงานฝ่ายบัญชี เปมิกาไล่สายตาอ่านตัวเลขตรงหน้าพลางขมวดคิ้ว 

สลับกับจิบกาแฟที่เริ่มเย็นชืด เธอทำงานที่นี่มาหลายปีแล้ว และเธอรู้ดีว่าไม่มีข้อผิดพลาดในรายงานของเธอ 

แต่วันนี้ ทุกอย่างกลับดูผิดที่ผิดทางไปหมด

“เปมิกา”

เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เธอสะดุ้งเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง 

หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า คือ ทิวาเจ้าของบริษัท และชายที่เธอเคยมีความสัมพันธ์ลับๆ

 ด้วยเมื่อคืนก่อน

เขาอยู่ในชุดสูทเรียบหรูเหมือนเคย แววตาคมกริบจ้องมองเธออย่างอ่านไม่ออก 

เปมิการีบปิดจอคอมพิวเตอร์เพื่อซ่อนอาการประหม่า แต่ไม่อาจซ่อนความสั่นไหวในดวงตาของตัวเองได้

“คะ คุณธีร์ มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ราบเรียบที่สุด

“ตามฉันมาที่ห้องทำงานฉันเดี๋ยวนี้”

ไม่มีคำอธิบายใดๆ เพิ่มเติม มีเพียงคำสั่งที่เย็นชาแต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน 

เปมิกากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินตามเขาไป รู้ดีว่า บทสนทนานี้คงไม่ใช่เรื่องงานแน่ๆ

ภายในห้องทำงานของทิวา บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน เปมิกายืนชิดประตู 

ไม่กล้าก้าวไปไหน ส่วนชายหนุ่มกลับเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของเขา ก่อนจะทอดสายตามองเธอด้วยแววตานิ่งลึก

“เมื่อคืนก่อน.” เขาเริ่มพูด ทว่ากลับหยุดไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขามืดครึ้ม “เธอคิดจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นเหรอ?หึ”

เปมิกาเม้มริมฝีปากแน่น มือที่กำอยู่ข้างลำตัวเริ่มสั่น “เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอคะ ว่าจะไม่พูดถึงมันอีก คุณเองก็ไม่ได้ตั้งใจนี่คะ”

ทิวายกยิ้มมุมปาก คล้ายจะพอใจกับคำตอบของเธอ “ดี ฉันชอบคนที่รักษาสัญญา”

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามควบคุมหัวใจที่กำลังเต้นระรัว “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หวานขอตัวกลับไปทำงานค่ะ”

เธอหมุนตัวจะเดินออกไป แต่เสียงทุ้มกลับดังขึ้นขัดก่อน

“น้ำหวาน”

เธอหยุดชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าเดิมเมื่อเขาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่เธออ่านไม่ออก

“ฉันมีข้อเสนอให้เธอ”

น้ำหวานนิ่งเงียบ ไม่กล้าหันกลับไปมองเขา

“เป็นผู้หญิงของฉัน” เขากล่าวเสียงเรียบ “ไม่มีสถานะ ไม่มีข้อผูกมัด แต่ฉันจะดูแลเธอทุกอย่าง”

เธอกำมือแน่น คำพูดของเขาช่างชัดเจนและตรงไปตรงมาเกินไป

“ทำไมต้องเป็นหวานด้วยล่ะค่ะ” เธอถามเสียงเบา

ทิวาเดินเข้ามาใกล้ กระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “เพราะฉันต้องการเธอ”

หัวใจของน้ำหวานเต้นกระหน่ำ เธอรู้ว่าควรปฏิเสธ แต่ความรู้สึกที่มีต่อเขาทำให้เธอขยับตัวไม่ได้

สุดท้ายเธอก็พยักหน้ารับ

เขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ และเขาเองก็รู้ดี

คืนนั้นเป็นคืนที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง

ทิวามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา และยังมีบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น 

เปมิการู้สึกได้ถึงความอบอุ่นแฝงอยู่ในความเย็นชาของเขา

 มือหนาเอื้อมมาประคองใบหน้าของเธอ ปลายนิ้วเกลี่ยไล้แผ่วเบาราวกับกำลังสัมผัสสิ่งล้ำค่า

“แน่ใจแล้วใช่ไหม” เสียงของเขาแผ่วต่ำ แต่มันทำให้หัวใจของเธอสั่นสะท้าน

เปมิกาสบตาเขา ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น แม้หัวใจของเธอจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา แต่เธอก็รู้ดีว่าตัวเองต้องการอะไร

“อืม” เธอพยักหน้าเบาๆ

เพียงเท่านั้น ทิวาก็ไม่ปล่อยให้เธอมีเวลาคิดทบทวนอีกต่อไป 

เขาดึงเธอเข้ามาใกล้จนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ลมหายใจของเขาแตะอยู่ที่ผิวแก้มของเธอ ก่อนที่ริมฝีปากอุ่นจะกดลงมาอย่างแนบแน่น

เปมิกาหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองดำดิ่งไปกับสัมผัสของเขา

เสียงกุญแจหมุนอยู่หน้าประตู ทำให้เปมิกาที่นั่งอยู่บนโซฟาสะดุ้งจากห้วงความคิดหันไปมองโดยอัตโนมัติ

 หัวใจของเธอเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่เธอรู้ดีว่าคนที่เข้ามาคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเขา

ทิวาก้าวเข้ามาในห้อง สูทสีเข้มยังคงอยู่บนตัวเขาอย่างเนี้ยบกริบ

 แม้ว่าจะเป็นเวลาดึกมากแล้วก็ตาม ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างของเธอ ก่อนจะปิดประตูลงช้าๆ

“ยังไม่นอน?อีกเหรอ” น้ำเสียงเรียบนิ่งของเขาทำให้เปมิกาหลุบตาลงเล็กน้อย

“ยังค่ะ” เธอตอบเบาๆ

เขาไม่พูดอะไรต่อ แต่เดินเข้ามาใกล้ มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกทีละเม็ดโดยไม่ละสายตาจากเธอ

เปมิการู้ดีว่านี่หมายถึงอะไร คืนนี้เขาต้องการเธอและก็เหมือน

ทุกครั้งที่เขามา เธอก็เป็นของเขาอย่างเต็มใจ แต่ทุกครั้งที่เขาไป เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงที่ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวในห้องนี้

ทิวาโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน “เธอรู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันมา”

เปมิกากัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ก่อนพยักหน้า

เธอรู้ดี และเธอก็ยอมรับมัน

คืนนี้ก็เหมือนกับทุกคืนที่ผ่านมา ร้อนแรง ลึกซึ้ง แต่เย็นชาเหมือนเดิม

หลังจากทุกอย่างจบลง ทิวาก็พลิกตัวนอนหันหลังให้เธอ 

ราวกับว่าอ้อมแขนที่โอบกอดกันเมื่อครู่ไม่เคยมีอยู่จริง เปมิกามองแผ่นหลังกว้างของเขา แววตาสั่นไหว

“คุณเคยคิดไหมคะ ว่าสักวันหนึ่งหวานอาจจะไม่อยู่ตรงนี้อีก?”

ทิวาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“อย่าคิดมาก สิหวาน”

คำพูดของเขาเหมือนกระจกใสที่กั้นระหว่างเธอกับเขา ไม่มีวันข้ามไปถึงกันได้

และเธอก็เริ่มสงสัย ว่าเธอจะทนอยู่ในเงาของเขาได้นานแค่ไหน

เช้าวันต่อมา เปมิกาตื่นขึ้นมาในห้องกว้างขวางของคอนโดสุดหรู ทิวาไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว

 เขาไปตั้งแต่เมื่อไหร่เธอเองก็ไม่รู้ ร่องรอยของเขามีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวเก่าที่ทิ้งไว้บนเก้าอี้ และกลิ่นหอมจางๆ ที่ยังติดอยู่บนผ้าปูที่นอน

เธอมองไปรอบห้อง มันยังคงเป็นสถานที่เดิมที่เธอใช้ชีวิตอยู่ทุกวัน แต่กลับรู้สึกว่างเปล่าจนน่ากลัว

“หวานเป็นอะไรสำหรับคุณกันแน่”

เปมิกาหัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ คำตอบนั้นเธอรู้ดีอยู่แล้ว

คู่นอนลับๆ เท่านั้นเธอเดินไปที่โต๊ะรับแขก ซองสีน้ำตาลใบหนึ่งถูกวางไว้อย่างเรียบร้อย พอหยิบขึ้นมาเปิดดู 

ธนบัตรเป็นปึกเรียงกันอยู่ภายใน มันมากพอที่จะทำให้เธออยู่ได้อย่างสบายโดยไม่ต้องเดือดร้อน

นี่คือสิ่งที่เธอตกลงไว้ เงินจำนวนนี้คือค่าตอบแทนสำหรับคืนที่ผ่านมา

เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเก็บซองนั้นเข้าลิ้นชัก เธอไม่ได้ต้องการมัน 

แต่เธอก็ไม่ปฏิเสธมันเช่นกัน เพราะนี่เป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเธอมีตัวตนอยู่ในชีวิตของเขาจริงๆ เธอยอมขายศักดิ์ศรีแค่เพื่อได้อยู่ใกล้เขา

ที่บริษัทเปมิกากลับเข้าสู่โหมดพนักงานบัญชีสาวเงียบๆ ของบริษัท เธอทำงานของตัวเองอย่างตั้งใจ 

ไม่แสดงพิรุธใดๆ ให้ใครสงสัย แม้ว่าผู้ชายที่เป็นเจ้าของบริษัทแห่งนี้จะเพิ่งครอบครองเธอเมื่อคืน

เธอคิดว่าเธอทำได้ดีจนกระทั่งเธอเดินสวนกับเขาที่หน้าห้องประชุม

ทิวายังคงดูสงบนิ่งเหมือนเคย สูทสีเข้มเข้ารูปดูสมบูรณ์แบบไม่ต่างจากภาพลักษณ์ที่เขาเป็นมาตลอด

 เปมิกาพยายามหลบตา ไม่ให้ตัวเองเผยอะไรออกมา แต่เขากลับไม่ปล่อยให้เธอหนี

“เปมิกา”

เสียงทุ้มต่ำเรียกชื่อเธอ ทำให้เธอหยุดชะงัก แม้คนอื่นจะมองว่าเป็นเพียงเจ้านายที่เรียกลูกน้อง แต่เธอรู้ดีว่าไม่ใช่แค่นั้น

“ค่ะ” เธอหันกลับไปตอบ น้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

ทิวาเดินเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกริบของเขามองเธอราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง “คืนนี้ ว่างไหม”

คำถามเรียบง่าย แต่ความหมายของมัน เธอเข้าใจดี

เปมิกากำมือแน่น สูดลมหายใจลึก ก่อนจะตอบเบาๆ

“ค่ะ”

“ดี เจอกันที่คอนโด”

เขาพูดแค่นั้น ก่อนจะเดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

และเธอก็รู้ดีว่า คืนนี้ เธอจะกลายเป็นของเขาอีกครั้ง