ขอจบความสัมพันธ์

ด้านทิวาเสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นในขณะที่เขากำลังประชุมอยู่ ทิวาเหลือบมองหน้าจอ 

และเมื่อเห็นชื่อของเธอ เขาก็ตัดสินใจกดเปิดอ่านข้อความ

เพียงไม่กี่วินาทีที่สายตากวาดผ่านตัวอักษร หัวใจของเขาก็พลันกระตุก

ขอจบทุกอย่าง ย้ายออก มือที่กำโทรศัพท์แน่นขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกบางอย่างตีขึ้นมาอย่างรุนแรง

เขาพยายามกดโทรหาเธอทันที แต่กลับพบว่าสายถูกตัด และเมื่อโทรซ้ำอีกครั้ง 

มันกลับเป็นเพียงเสียงแจ้งเตือนว่า “หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”

“ยัยบ้าเอ้ย!” ทิวาขบกรามแน่น ความรู้สึกไม่พอใจและหงุดหงิดเริ่มก่อตัวขึ้น

เธอคิดว่าเธอจะหนีไปจากเขาได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอคนอย่างเธอจะไปไหนได้เปมิกา

เปมิกานั่งอยู่บนรถแท็กซี่ มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาว่างเปล่า กรุงเทพฯ 

ยังคงวุ่นวายเหมือนเคย แต่ในใจของเธอกลับเงียบเหงาอย่างน่ากลัว

เธอคิดถูกแล้วใช่ไหม ที่เลือกเดินออกมาจากเขา ออกมาจากความสัมพันธ์ ที่ไม่มีสถานะ

แม้จะเจ็บปวด แต่เธอไม่อาจทนอยู่ในเงามืดของเขาได้อีกต่อไป

เธอขอไปพักใจที่ทะเลหัวหิน สักพักเงินที่ทิวาให้เธอตลอดสองปีที่ผ่านมาทำให้เธออยู่ได้แบบสบายๆ

เปมิกามองออกไปนอกหน้าต่างรถไฟ ฟ้าสีครามและทิวมะพร้าวที่เรียงรายอยู่ไกลๆ บ่งบอกว่าเธอกำลังเข้าใกล้ปลายทางของตัวเอง

หัวหินเมืองตากอากาศที่เธอเคยฝันอยากมาใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย เงียบสงบ ไร้ความวุ่นวาย และไร้เงาของเขา

เธอลงจากรถไฟพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเล็ก เช็คอินเข้าที่พักริมชายหาด

 เป็นบ้านพักหลังเล็กๆ ที่ไม่หรูหรา แต่ก็อบอุ่นพอจะทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย

เธอเลือกห้องที่มีระเบียงหันออกทะเล ลมพัดอ่อนๆ มากระทบผิวหน้า เสียงคลื่นซัดเข้าฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

เธอถอนหายใจ นั่งลงบนเก้าอี้หวาย มองออกไปยังเส้นขอบฟ้า

"จากนี้ไป เราจะอยู่เพื่อตัวเองบ้างนะยัยหวาน"

ด้านทิวาทิวานั่งอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง สายตาจ้องไปยังโทรศัพท์ที่เงียบสนิทมาเป็นวันๆ ตั้งแต่เธอส่งข้อความบอกลา

เปมิกาหายไปแล้วจริงๆ

ไม่มีร่องรอย ไม่มีการติดต่อกลับ เขาลองสั่งให้คนไปเช็กที่คอนโดของเธอ ก็พบว่าเธอฝากกุญแจกับนิติเรียบร้อยแล้ว

“ให้ตายเถอะ.เธอเป็นบ้าอะไรของเธออีกเนี่ย” เขากำมือแน่น

เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะกล้าตัดเขาออกไปจากชีวิตแบบนี้

แม้เขาจะเป็นคนที่ยื่นข้อเสนอให้เธออยู่ในสถานะลับๆ 

แม้เขาจะไม่เคยให้สัญญาอะไรกับเธอ แต่ทุกครั้งที่กลับไปหาเธอ ทุกคืนที่เธออยู่ในอ้อมแขนเขา มันก็ไม่เคยเหมือนใคร

แล้วเธอจะจากเขาไปง่ายๆ แบบนี้จริงๆ น่ะหรือ

เปมิกาใช้ชีวิตในหัวหินได้อย่างสบายๆ เงินที่ทิวาให้มาตลอดสองปีมากพอให้เธอใช้โดยไม่ต้องกังวล 

เธอเลือกใช้มันอย่างประหยัด ไม่ได้ฟุ่มเฟือย แต่ก็ไม่ได้ขัดสน

เธอออกไปเดินเล่นชายหาดในตอนเช้า อ่านหนังสือใต้ร่มไม้ในตอนบ่าย และนั่งมองพระอาทิตย์ตกดินเงียบๆ

มันเป็นชีวิตที่เรียบง่าย และสงบกว่าทุกช่วงเวลาที่เธอเคยมีในเมืองกรุง

แต่มันก็ยังมีบางสิ่งที่ติดค้างในใจ

เขา ยังคิดถึงเธออยู่บ้างไหม หรือเธอเป็นแค่เรื่องผ่านๆ สำหรับเขาจริงๆเหรอ

แต่แล้ววันหนึ่งในขณะที่เปมิกากำลังเดินเล่นอยู่ริมชายหาด ลมทะเลพัดผมเธอปลิวไปตามแรงลม เธอหันไปมองวิวท้องฟ้าอันกว้างใหญ่

เสียงฝีเท้าของใครบางคนทำให้เธอชะงัก

และเมื่อเธอหันกลับไป เธอก็ต้องเบิกตากว้าง

ทิวาเขายืนอยู่ตรงนั้น มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก

"คิดว่าจะหนีพ้นฉันได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?น้ำหวาน"

เปมิกามองเขาด้วยสายตาตกตะลึง หัวใจเธอเต้นแรงอย่างไม่อาจควบคุม

"คุณธีร์." เธอเอ่ยเสียงแผ่ว

ทิวายืนอยู่ตรงหน้าเธอ ร่างสูงสง่าในชุดเชิ้ตสีขาวแขนพับถึงข้อศอก กับกางเกงสแล็กเรียบหรู

 แม้จะอยู่ริมทะเล แต่บุคลิกของเขายังคงดูทรงอำนาจและน่าเกรงขามเหมือนเคย

แต่สิ่งที่เปมิกาไม่เข้าใจคือ ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่

"คิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอหายไปเฉยๆ อย่างนั้นเหรอน้ำหวาน" เสียงทุ้มต่ำของเขาดังก้องอยู่ในโสตประสาท

เธอกำมือแน่น พยายามระงับความสั่นไหวในใจ

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณธีร์ล่ะคะ หวานตัดสินใจจบทุกอย่างแล้วคุณธีร์ก็ควรปล่อยหวานไปสิ"

 เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

ดวงตาคมกริบของทิวาหรี่ลง เขาสบตาเธอราวกับจะค้นหาคำตอบ

"เธอหนีฉันไป ทั้งที่ฉันยังไม่ได้บอกให้เธอไป"

"หวานไม่จำเป็นต้องรอให้คุณธีร์บอก เพราะหวานเลือกเองได้ไม่ใช่เหรอคะ ชีวิตเป็นของหวาน"

เธอพยายามหมุนตัวจะเดินจากไป แต่เสียงของเขาหยุดเธอไว้

"ฉันจ้างนักสืบตามหาเธอมาเป็นเดือน และตอนนี้ฉันเจอแล้ว คิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ งั้นเหรอ"

คำพูดของเขาทำให้เธอชะงักเขาจ้างนักสืบตามหาเธอ เดือนที่ผ่านมา

หมายความว่า เขาไม่เคยลืมเธอเลยงั้นหรือ เธออย่าหลอกตัวเองอีกเลยเปมิกา เธอควรยอมรับความจริงได้แล้ว 

เปมิกาเม้มปากแน่น พยายามกดความรู้สึกทั้งหมดไว้ เธอหันไปเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง 

ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่เข้าใจ

"ทำไมคุณต้องเสียเวลาตามหาหวานด้วย คุณธีร์มีคนที่เหมาะสมกับคุณธีร์อยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ"

ทิวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ใช่ ฉันมีคนที่เหมาะสมแล้ว แต่เธอคือคนของฉัน"

หัวใจเปมิกาเต้นแรง เธอพยายามบอกตัวเองว่าอย่าหวั่นไหว แต่แววตาของเขากลับทำให้เธอหวาดกลัว... กลัวว่าจะเชื่อเขาอีกครั้ง

"ไม่ค่ะ! หวานไม่กลับไปอยู่กับคุณธีร์อีกแล้วค่ะ"

เธอหันหลังเดินจากไป ทิ้งเขายืนอยู่ท่ามกลางสายลมทะเล

แต่ทิวารู้ดีนี่ไม่ใช่จุดจบของเรื่องนี่แน่นอนเขาตามหาเธอจนเจอแล้ว และครั้งนี้ เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ อีกต่อไป