บทที่ 1

“คุณหลินคะ ใบทะเบียนสมรสฉบับนี้ของคุณเป็นของปลอมค่ะ”

หลินชิงเหยียนมองเห็นพนักงานต้อนรับส่งใบทะเบียนสมรสที่เธอยื่นให้ส่งกลับคืนมาให้เธออีกครั้ง แม้ท่าทีของอีกฝ่ายยังคงสุภาพ แต่บนใบหน้ากลับฉายแววเยาะหยันออกมา

เธอหัวเราะออกมาแล้วรับมันไว้ “ฉันจะไปทำใบทะเบียนสมรสปลอมมาหลอกพวกคุณทำไมกัน?”

“บางทีอาจเพราะโปรโมชั่นพิเศษสำหรับวันครบรอบแต่งงานที่ทางเราจัดขึ้นก็ได้นะ” พนักงานต้อนรับพูดพลางเม้มปากเบา ๆ อย่างดูหมิ่น

หลินชิงเหยียนถึงกับพูดไม่ออก เรื่องโปรโมชั่นอะไรนั่น เธอไม่รู้ด้วยซ้ำ เหตุผลที่เธอเลือกมาฉลองครบรอบแต่งงานสามปีกับซ่งเหยียนจินที่ร้านอาหารแห่งนี้ ก็แค่เพราะเธอชอบบรรยากาศสวนของร้านเท่านั้น

“คุณจะมาพูดลอย ๆ ว่าใบทะเบียนสมรสของฉันเป็นของปลอมไม่ได้นะ ฉันสามารถร้องเรียนคุณได้” หลินชิงเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและหนักแน่นขึ้น

พนักงานต้อนรับได้ยินดังนั้นกลับทำท่าราวกับได้ยินเรื่องตลก ถอนหายใจแล้วส่ายหัวอย่างจนปัญญา

เห็นท่าทีของพนักงานต้อนรับแบบนั้น หลินชิงเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามว่า “คุณแน่ใจได้ยังไงขนาดนั้น?”

พนักงานต้อนรับก้มลงพิมพ์คีย์บอร์ดอยู่สองสามครั้ง แล้วหมุนหน้าจอคอมพิวเตอร์ให้หลินชิงเหยียนดู

“เมื่อครู่ตอนที่ฉันกรอกหมายเลขบัตรประชาชนของสามีคุณ ระบบก็แสดงข้อมูลประจำตัวของเขาขึ้นมาแล้วค่ะ”

“แล้วไงล่ะ?”

“เขาเองก็จองแพ็กเกจฉลองครบรอบแต่งงานของร้านเราด้วยเหมือนกันค่ะ”

พอได้ยินแบบนั้น หลินชิงเหยียนรู้สึกดีใจขึ้นมานิดหน่อย “เขาก็จองไว้เหมือนกันเหรอ?”

พนักงานต้อนรับมองหลินชิงเหยียนราวกับมองคนโง่ “คุณซ่งจองจริงค่ะ แต่เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับคุณ”

“หมายความว่ายังไง?”

“หมายความว่าคนที่คุณซ่งรักเป็นคนอื่น ไม่ใช่คุณค่ะ”

หลินชิงเหยียนทั้งพูดไม่ออกทั้งขำ เธอก้มตัวลงตั้งใจจะตรวจสอบอีกครั้ง แต่ตอนนั้นเองเธอกลับเห็นชื่อที่แสดงอยู่ในช่องคุณนายซ่องคือ เวินรั่วอัน

เพื่อนสนิทที่สุดของเธอ เวินรั่วอัน

นี่... นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?

“แถมตอนนี้คุณซ่งกับภรรยาของเขายังอยู่ที่สวนดาดฟ้า กำลังฉลองครบรอบแต่งงานสามปีกันอยู่…”

ยังไม่ทันให้พนักงานต้อนรับพูดจบ หลินชิงเหยียนก็วิ่งขึ้นไปชั้นบนเสียแล้ว

สามีของเธอกับเพื่อนสนิทที่สุดของเธอกำลังฉลองครบรอบแต่งงานสามปีเหรอ?

ต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่ ๆ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ!

แต่พอวิ่งขึ้นไปถึงดาดฟ้า พอเห็นคนสองคนนั้นกำลังกอดกัน เธอก็ชะงักหยุดทันที

ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทผูกเนกไทดูสุขุมและหล่อเหลา ส่วนหญิงสาวในชุดราตรีสีแดงก็ดูสวยสะดุดตา ทั้งสองมองสบตากันด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรัก

ด้านหลังมีจอขนาดใหญ่ และเมื่อเสียงดนตรีดังขึ้น บนจอก็ปรากฏตัวอักษรไม่กี่คำว่า “กล่องดนตรีแห่งกาลเวลา”

จากนั้นภาพถ่ายก็เริ่มฉายขึ้นมา ภาพแรกเป็นมุมแอบถ่าย เวินรั่วอันถือโทรศัพท์ในมือ หน้าตาเต็มไปด้วยความเขินอาย ถ่ายรูปคู่กับซ่งเหยียนจินที่อยู่ไม่ไกล

หลังจากนั้นทั้งสองก็ได้รู้จักกัน ตอนถ่ายรูปคู่ด้วยกันยังดูเกร็ง ๆ อยู่เล็กน้อย

ต่อมาพอมีโอกาสได้ทานข้าวเย็นด้วยกัน ทั้งสองก็ดูมีความสุขมาก

ยังมีภาพที่อยู่บนรถของซ่งเหยียนจิน เวินรั่วอันนั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ ที่เธอเคยคิดมาตลอดว่าเป็นที่ของตัวเองเพียงคนเดียว

ต่อจากนั้นทั้งสองก็ไปทำงานต่างเมืองด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน แถมยังไปเยี่ยมบ้านเกิดของเวินรั่วอันอีกด้วย

แต่เรื่องพวกนี้ เธอในฐานะภรรยาของซ่งเหยียนจิน และเพื่อนสนิทที่สุดของเวินรั่วอัน กลับไม่รู้อะไรเลยแม้แต่นิดเดียว

พวกเขาจูบกันท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น มองหน้ากันยิ้มอยู่บนเตียง และยังมีภาพหลังจากนั้น เวินรั่วอันนอนอยู่ในอ้อมแขนของซ่งเหยียนจินด้วยสีหน้าเหม่อละเมอ ทั้งคู่ไม่ได้สวมเสื้อผ้าเลย…

จนกระทั่งภาพสุดท้าย ซ่งเหยียนจินสวมแหวนเพชรลงบนนิ้วของเวินรั่วอัน

พร้อมกับภาพนั้น ชายหนุ่มก็หยิบช่อดอกกุหลาบขนาดใหญ่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าผู้หญิงคนนั้น

“คุณนายซ่ง คืนนี้คุณสวยมากจริง ๆ!”

หญิงสาวรับช่อกุหลาบไว้ แล้วพอชายหนุ่มลุกขึ้น เธอก็พุ่งเข้าไปกอดเขา เงยหน้าขึ้นจูบที่คางของเขา

ชายหนุ่มลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน ดวงตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

หลินชิงเหยียนมองทั้งคู่ตรงหน้าอย่างพิจารณา บางทีอาจจะแค่หน้าคล้ายกัน หรืออาจจะไม่ใช่ก็ได้ แต่...

แต่เธอไม่ได้ตาบอดนะ!

คนทั้งสองที่อยู่ไม่ไกลนั่นก็คือซ่งเหยียนจินกับเวินรั่วอัน คนหนึ่งคือสามีที่เธอรักสุดหัวใจ อีกคนคือเพื่อนสนิทที่เธอไว้ใจที่สุด!

ซ่งเหยียนบังคับตัวเองให้ใจเย็นลงก่อน แล้วเดินไปที่ทางเดินเพื่อโทรศัพท์ออกไป

ไม่นาน ปลายสายก็โทรกลับมา

“คุณหลิน ตรวจพบแล้ว คุณซ่งแต่งงานจริงเมื่อวันที่ 6 มิถุนายนเมื่อสามปีก่อน”

วันที่ 6 เดือนมิถุนายนเหรอ?

แต่เธอกับซ่งเอียนจินไปจดทะเบียนกันวันที่สิบหกเดือนมิถุนายนนี่นา

“แล้วช่องชื่อคู่สมรสล่ะ?”

“เวินรั่วอัน”

หลินชิงเหยียนรู้สึกจุกคอ “คุณ…คุณดูผิดหรือเปล่า?”

“ไม่มีทางผิดแน่นอน”

หัวใจของหลินชิงเหยียนแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ อย่างรุนแรง

ดังนั้น สามีของเธอไม่ใช่สามีของเธอ แต่กลับเป็นสามีของ “เพื่อนสนิทที่สุด” ของเธอ...

เสียงไวโอลินดังขึ้นอย่างกะทันหัน หลินชิงเหยียนหันหัวไปมองด้านนอกอย่างมึนงง

ท่ามกลางแสงดาว ดอกไม้ และเสียงไวโอลินบรรเลง ซ่งเหยียนจินจับมือเวินรั่วอันไว้ แล้วทั้งคู่ก็เริ่มเต้นรำอย่างอ่อนหวานไปตามจังหวะดนตรีแสนโรแมนติก

จอขนาดใหญ่นั้นเปลี่ยนภาพอีกครั้ง เป็นภาพที่ถ่ายบนเรือสำราญ

ภาพนี้เธอก็มีเหมือนกัน เพียงแต่ในต้นฉบับเป็นรูปของพวกเขาทั้งสามคน แต่ในภาพนี้กลับตัดเธอออกไปแล้ว

เหอะ ทริปนั่นยังเป็นเธอเป็นคนจัดการเองเลยด้วยซ้ำ...

พระเจ้า!

ความโกรธแทบจะกลืนกินหลินชิงเหยียนไปทั้งตัว เธอกำมือแน่นแล้วก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างแรงกล้า

เธอจะไปเปิดโปงความจริงของพวกเขา บังคับให้ทั้งสองคนพูดออกมาว่าทำไมถึงต้องทำกับเธอแบบนี้？！

ตอนนั้นเอง เวินรั่วอันก็หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า แล้วโบกไปมาหน้าซ่งเหยียนจิน

ซ่งเหยียนจินเบิกตากว้างทันที รีบคว้ามาดูอย่างละเอียด แล้วสีหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นดีใจสุดขีด

หลินชิงเยียนชะงักเท้าไปทันที ของที่เวินรั่วอันถืออยู่ในมือคือที่ตรวจครรภ์ เธอเคยใช้มันมาหลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็ต้องผิดหวัง

“ฉันจะได้เป็นพ่อแล้ว! ฉันจะได้เป็นพ่อแล้ว!”

ซ่งเหยียนจินที่ปกติมักสุขุมเยือกเย็น ตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น แทบอยากจะประกาศข่าวดีนี้ให้ทั้งโลกรู้

แล้วเธอก็เหมือนจะเข้าใจเหตุผลทั้งหมดแล้ว…

สองชั่วโมงต่อมา หลินชิงเยียนขับรถตามพวกซ่งเหยียนจินกลับไปที่บ้านตระกูลซ่ง

พอเวินรั่วอันลงจากรถ แม่ซ่งก็รีบออกมาต้อนรับทันที

“อันอัน ลูกสะใภ้คนดีของแม่ เหยียนจินเพิ่งโทรมาบอกว่าเธอตั้งครรภ์แล้ว โอ๊ย เรื่องนี้เป็นข่าวดีที่สุดเลยนะ! ตอนแรกที่แม่ไม่ยอมให้เหยียนจินแต่งกับหลินชิงเยียน ก็เพราะเธอเคยประสบอุบัติเหตุจนมดลูกได้รับความกระทบกระเทือน ไม่สามารถมีลูกได้!”

เวินรั่วอันจับมือแม่ซ่งไว้แล้วพูดว่า “ฉันไม่รู้สึกน้อยใจเลยค่ะ”

“เด็กดี แม่ชอบตรงที่เธอเข้าอกเข้าใจและรู้จักแยกแยะเหตุผลนี่แหละ”

หลินชิงเยียนมองแม่สามีที่ปกติพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่ตอนนี้กลับมองเวินรั่วอันด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู จับมือเรียกว่า “ลูกสะใภ้คนดี” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วพาเธอเข้าไปในบ้านตระกูลซ่ง

ก็อย่างที่คิดไว้จริง ๆ เพราะมดลูกของเธอเคยได้รับบาดเจ็บ ทำให้ตั้งครรภ์ได้ยาก ตระกูลซ่งถึงได้รังเกียจเธอ

แต่สาเหตุที่เธอบาดเจ็บสาหัส ก็เป็นเพราะเธอช่วยซ่งเหยียนจินไว้แท้ ๆ!

ตระกูลซ่งไม่อยากถูกมองว่าเป็นคนเนรคุณ ก็เลยให้ทะเบียนสมรสปลอมกับเธอ…

ตลอดสามปีที่ผ่านมา พวกเขาหลอกเธอเหมือนคนโง่มาตลอดสามปีเต็ม!

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นสายจากคนที่เธอเคยคิดว่าเป็นคนบ้า

หลินชิงเยียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า “คุณรู้ตั้งนานแล้วใช่ไหม ว่าการแต่งงานของฉันกับซ่งเหยียนจินเป็นของปลอม?”

ตระกูลจินเป็นตระกูลมหาเศรษฐีที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองอวิ่นเฉิง และคนที่โทรหาเธอก็คือหัวหน้าตระกูลจิน

เพราะมีโครงการร่วมกับเทียนหย่วน เธอจึงมีโอกาสได้พบกับประธานจินท่านนี้สักครั้ง

แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือ ประธานจินไม่ได้อยากเจอเธอเพราะเรื่องงานร่วมมือ แต่ต้องการให้เธอแต่งงานกับลูกชายของเขา

“ตราบใดที่คุณหลินยินดีแต่งงานกับลูกชายของฉัน และให้กำเนิดหลานชายหรือหลานสาวให้ตระกูลจินของเรา อสังหาริมทรัพย์และทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลจินในอนาคตจะเป็นของคุณทั้งหมด!”

ตอนแรกที่ได้ยินคำพูดนั้น เธอถึงกับคิดว่าประธานจินคงแก่จนเลอะเลือนแล้ว

เธอเป็นผู้หญิงที่มีสามีอยู่แล้ว จะให้ไปแต่งกับลูกชายของเขาได้ยังไง ไม่เหลวไหลเกินไปหน่อยเหรอ?!

แต่พอมาคิดดูตอนนี้ เกรงว่าก่อนที่ประธานจินจะเสนอเรื่องนั้น เขาคงสืบเรื่องของเธอมาเรียบร้อยแล้ว และรู้ว่าเธอโดนหลอก

“คุณหลิน ฉันขอโทษที่ความจริงนี้ทำร้ายคุณ แต่ฉันเชื่อว่า ระหว่างการถูกหลอกอย่างโหดร้ายกับความจริงอันเจ็บปวด คุณคงเลือกอย่างหลังแน่นอน”

“ในเมื่อคุณสืบเรื่องของฉันแล้ว ก็น่าจะรู้ว่าฉันเคยประสบอุบัติเหตุ และตั้งครรภ์ได้ยาก”

“ฉันรู้จักแพทย์จีนแผนโบราณคนหนึ่ง เธอเคยจับชีพจรให้คุณและบอกว่าสามารถทำให้คุณตั้งครรภ์ได้ ฉันเชื่อเธอ”

หลินชิงเยียนไม่รู้ว่าแพทย์จีนแผนโบราณที่ประธานจินพูดถึงคือใคร หรือว่าเคยมาจับชีพจรให้เธอตอนไหน แต่หลังจากเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น เธอก็ไม่อาจสงสัยในความสามารถของประธานจินได้อีกเลย

เธอมองไปทางบ้านตระกูลซ่งอีกครั้ง ที่นั่นยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ สถานที่ที่เธอเคยคิดว่าเป็น “บ้าน” ของเธอ

แต่ตอนนี้...

“ตกลง ฉันยอมแต่งงานกับลูกชายของคุณ!”

“ดีมากเลย!”

“แต่อยากได้งานแต่งที่ยิ่งใหญ่ และต้องจัดให้เร็วที่สุด!”

“แน่นอนอยู่แล้ว ตระกูลจินของเราจะรับลูกสะใภ้ทั้งที งานแต่งก็ต้องยิ่งใหญ่จนคนทั้งเมืองพูดถึง!”

การจัดงานแต่งต้องใช้เวลาเตรียมการ จึงกำหนดไว้ให้จัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า