บทที่ 2

ช่วงเวลาหนึ่งเดือนนี้ เธอก็จะได้เล่นสนุกกับคนตระกูลซ่งให้เต็มที่เลย

หลินชิงเหยียนเก็บโทรศัพท์แล้วก้าวเดินตรงไปยังบ้านตระกูลซ่งอย่างรวดเร็ว

เธอกดกริ่งหน้าประตู ไม่นานแม่บ้านพี่อิงก็มาเปิด พอเห็นว่าเป็นเธอกลับมา ก็ถึงกับตกใจ

“ชิงเหยียน คุณ...คุณไปทำงานต่างเมืองไม่ใช่เหรอ ทำไมอยู่ ๆ ถึงกลับมาได้ล่ะ?”

หลินชิงเหยียนไม่สนใจเธอ เดินอ้อมผ่านพี่อิงเข้าไปข้างในทันที

“คุณนาย! คุณนาย! คุณชิงเหยียนกลับมาจากไปทำงานแล้วค่ะ!” พี่อิงที่ห้ามเธอไว้ไม่ได้ รีบตะโกนเสียงดังเข้าไปข้างใน

พอหลินชิงเหยียนเดินมาถึงตรงบันได แม่ซ่งก็ถือถ้วยซุปไก่ตุ๋นโสมออกมาจากครัวอย่างรีบร้อนเพื่อมาขวางเธอไว้

“เธอ...เธอทำไมถึง…”

“เหยียนจินอยู่ข้างบนใช่ไหม?”

“ไม่ เขาไม่ได้อยู่บ้าน…”

“ฉันจะขึ้นไปหาเขา”

หลินชิงเหยียนไม่ฟังแม้แต่นิดว่าแม่ซ่งพูดอะไร เดินตรงขึ้นไปชั้นบนทันที

“เหยียนเหยียน เหยียนเหยียน อย่าขึ้นไปข้างบน!” แม่ซ่งรีบวิ่งตามเธอไปอย่างลนลาน

หลินชิงเหยียนเร่งฝีเท้าขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนของทั้งสองคน เธออยากจะดูนัก ว่าคู่ที่ถูกจับได้ว่าอยู่ห้องเดียวกันจะอธิบายยังไง!

เธอผลักประตูเข้าไป แล้วก็เห็นซ่งเหยียนจินทันที เขาเพิ่งเดินออกมาจากห้องแต่งตัว

พอเห็นหลินชิงเหยียนเดินเข้ามา แววตาของซ่งเหยียนจินก็เต็มไปด้วยความตระหนก เผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ เหมือนพยายามจะปกปิดบางอย่าง

“เหยียนเหยียน เธอ…”

“ทำไมฉันกลับมาจากไปทำงานกะทันหันเหรอ?” หลินชิงเหยียนก้าวเร็วไม่กี่ก้าวไปหยุดตรงหน้าซ่งเหยียนจิน ยกคิ้วขึ้นถาม “ทำไมทุกคนที่เห็นหน้าฉันถึงพูดประโยคนี้เป็นคำแรกกันหมด ฉันกลับมาไม่ได้หรือยังไง?”

ซ่งเหยียนจินเม้มปากเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เธอน่าจะโทรบอกฉันล่วงหน้าก่อนนะ”

หลินชิงเหยียนยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “ฉันแค่อยากเซอร์ไพรส์คุณน่ะ”

“……”

“ทำไมดูเหมือนคุณจะตกใจมากกว่า ดีใจล่ะ?”

ซ่งเหยียนจินถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วพูดว่า “จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ ฉันคิดถึงเธอมากนะ”

พูดจบ ซ่งเหยียนจินก็จะก้าวเข้ามากอดเธอ

หลินชิงเหยียนหลบตัวออกไปทันที แล้วเดินตรงไปทางห้องแต่งตัว

“เหยียนเหยียน!”

ซ่งเหยียนจินตกใจจนเสียงสั่น รีบพยายามจะคว้าตัวเธอไว้

แต่หลินชิงเหยียนเข้าไปแล้ว แม้จะไม่เห็นคนอยู่ข้างใน แต่ก็เห็นชายกระโปรงติดอยู่ที่ประตูตู้เสื้อผ้า

เวินรั่วอันซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า!

ฮึ เพื่อหลอกเธอ ถึงกับยอมลดตัวทำได้ทุกอย่างเลยสินะ

น่าเสียดายที่หลินชิงเหยียนตาบอดไปตั้งสามปี แต่ตอนนี้สายตาของเธอกลับมาชัดเจนแล้ว

เธอก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว มือจับลูกบิดประตูตู้เสื้อผ้าไว้แน่น

“เหยียนเหยียน!” ซ่งเหยียนจินรีบคว้ามือของหลินชิงเหยียนไว้ “ฉัน...ฉันได้ยินรั่วอันบอกว่า เธอกำลังเตรียมงานวันครบรอบแต่งงานของเราอยู่เหรอ?”

ได้ยินดังนั้น หลินชิงเหยียนก็หันกลับไปทันที

สองสามีภรรยาคู่นี้นี่ ช่างคุยกันได้ทุกเรื่องจริง ๆ

หลอกเล่นกับความรู้สึกของคนหนึ่ง ทำให้หมุนวนอยู่ในกำมือแบบนั้น พวกเขาคงภูมิใจมากสินะ

แต่ตอนนี้ ซ่งเหยียนจินทั้งคนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

เขาจ้องมองมือของหลินชิงเหยียนที่กำลังจับลูกบิดตู้เสื้อผ้าแน่น ลมหายใจเริ่มถี่ขึ้น เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมออกมาตามหน้าผาก

เขากลัวว่าหลินชิงเหยียนจะรู้ความจริง และตระกูลซ่งเองก็กลัวไม่ต่างกัน

หลินชิงเหยียนจงใจบีบลูกบิดแน่น ทำท่าเหมือนจะเปิดตู้เสื้อผ้าออกจริง ๆ และแน่นอนว่าซ่งเหยียนจินก็ยิ่งรนรานกว่าเดิม

ที่แท้ การได้เห็นปฏิกิริยาของคนที่ถูกหลอกมันสนุกขนาดนี้เลยสินะ

หลินชิงเหยียนปล่อยมือจากลูกบิด แสร้งทำเป็นโกรธแล้วพูดว่า “นี่มันความลับนะ! ทำไมเธอถึงเอาไปบอกคุณได้!”

“เธอเผลอพูดหลุดออกมาเองน่ะ แต่ฉันไม่ค่อยชอบร้านจงอวิ๋นเท่าไหร่”

แน่นอนว่าเขาไม่ชอบสิ เพราะถ้าได้ไปที่ร้านจงอวิ๋นอีกครั้ง ตัวเองก็จะรู้ทันทีว่าใบทะเบียนสมรสของพวกเขานั้นเป็นของปลอม!

“งั้นก็เปลี่ยนไปร้านอื่นก็ได้ แต่เรื่องนี้เป็นเซอร์ไพรส์นะ ห้ามสืบเด็ดขาด!”

“ได้สิ” ซ่งเหยียนจินถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ว่าแต่ เสื้อตัวยาวสีน้ำตาลอ่อนของฉันล่ะ คราวนี้ไปทำงานฉันจำได้ว่าพกไปด้วยนะ แต่ในกระเป๋าเดินทางไม่มี ไม่รู้ว่าลืมไว้ที่บ้านหรือเปล่า”

หลินชิงเหยียนพูดพลางทำท่าจะเปิดตู้เสื้อผ้าอีกครั้ง

“ตัวไหนเหรอ?” ซ่งเหยียนจินสะดุ้งตกใจอีกครั้ง รีบคว้าตัวเธอไว้ทันที

“ก็ตัวที่แม่ซื้อให้ฉันไง ฉันชอบมากเลยนะ ห้ามทำหายเด็ดขาด”

“ไม่อยู่ในตู้เสื้อผ้านะ น่าจะอยู่ที่ห้องทำงานของฉัน”

“จริงเหรอ?”

“จริงสิ ฉันเคยเห็น”

ซ่งเหยียนจินโอบหลินชิงเหยียนออกมาจากห้องแต่งตัว พอดีกับที่แม่ซ่งรีบวิ่งเข้ามาในห้อง

“เธอ...เธอ…”

“แม่ เหยียนเหยียนกำลังหาเสื้อตัวยาวสีน้ำตาลอ่อนที่แม่ซื้อให้ แม่เห็นบ้างไหม?”

แม่ซ่งกระพริบตาหลายครั้งกว่าจะตั้งสติได้ “อ๋อ หาเสื้อเหรอ? เสื้อตัวยาวตัวนั้นน่ะเหรอ?”

“แม่เห็นไหม?” หลินชิงเหยียนถามด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

“ไม่...ไม่เห็นนะ ก็แค่เสื้อตัวเดียว เดี๋ยวแม่ซื้อให้ใหม่ก็ได้”

หลินชิงเหยียนยิ้มพลางพูดว่า “แม่ช่างดีกับฉันจริง ๆ เลย”

สีหน้าของแม่ซ่งแข็งค้างไปเล็กน้อย จนไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี

“นี่คือซุปไก่ที่แม่ต้มให้ฉันใช่ไหม ขอบคุณนะคะแม่!”

หลินชิงเหยียนยิ้มพลางก้าวเข้าไป คว้าชามซุปไก่จากมือของแม่ซ่งมาอย่างรวดเร็ว

“นี่...นี่…”

“ไม่ใช่ต้มไว้ให้ฉันเหรอ?”

แม่ซ่งอ้าปากจะพูดอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่พยักหน้าอย่างฝืดเคือง

หลินชิงเหยียนดื่มซุปต่อหน้าพวกเขา ทั้งยังชมเป็นระยะ ๆ ว่า “ซุปที่แม่ต้มอร่อยมากเลยค่ะ”

พอดื่มซุปหมด หลินชิงเหยียนก็ไม่ออกไปไหน บอกตรง ๆ ว่าตัวเองเหนื่อย แล้วไล่ซ่งเหยียนจินออกจากห้อง จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงทันที

เธอมองไปที่ตู้เสื้อผ้า เวลานี้เวินรั่วอันคงกำลังขดตัวอยู่ในตู้แคบ ๆ ขยับแขนขาไม่ได้ แถมยังต้องกลั้นหายใจ คงทรมานสุด ๆ แน่

พอคิดถึงตรงนี้ หลินชิงเหยียนก็อดหัวเราะออกมาเบา ๆ ไม่ได้

มันสนุกจริง ๆ ด้วย

ตลอดหนึ่งเดือนจากนี้ เธอตั้งใจจะเล่นสนุกกับพวกเขาให้เต็มที่เลย

ตอนค่ำพ่อซ่งกลับมาถึงบ้าน หลินชิงเหยียนก็ลงไปทานอาหารพร้อมกับคนตระกูลซ่ง

บริษัทเทียนหย่วนกรุ๊ปก่อตั้งขึ้นด้วยน้ำมือของพ่อซ่ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับบริษัท จนอายุไม่ถึงหกสิบแต่ผมกลับขาวไปหมดแล้ว

หลินชิงเหยียนให้ความเคารพต่อพ่อซ่งมาโดยตลอด เธอมองว่าเขาไม่เพียงเป็นนักธุรกิจที่เฉลียวฉลาด แต่ยังเป็นผู้ใหญ่ที่ซื่อสัตย์และมีน้ำใจอีกด้วย

แต่เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็รู้เรื่องของซ่งเหยียนจินกับเวินรั่วอันเหมือนกัน

“โครงการห้างสรรพสินค้าของบริษัทจินหยวนกรุ๊ปไปถึงไหนแล้ว?” พ่อซ่งพูดพลางหันไปมองหลินชิงเหยียน

การไปทำงานต่างเมืองของเธอครั้งนี้ก็เพื่อผลักดันโครงการนั้น ซึ่งเป็นความร่วมมือที่สำคัญอย่างยิ่งต่อเทียนหย่วน

ก็เพราะโครงการนี้เอง ที่ทำให้เธอได้รู้จักกับประธานจิน และเป็นจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ทั้งหมดที่ตามมา

“เกือบเรียบร้อยแล้วค่ะ ต่อไปก็จะเป็นการคุยรายละเอียดความร่วมมือ แล้วก็เซ็นสัญญา” หลินชิงเหยียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

ได้ยินดังนั้น พ่อซ่งก็พยักหน้าอย่างพอใจ

แต่เหมือนเขานึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “โครงการนี้เธอช่วยไว้มาก เดี๋ยวบริษัทจะให้โบนัสตอบแทน พรุ่งนี้พอไปถึงออฟฟิศก็ส่งต่องานให้คนอื่นมาดูแลโครงการนี้แทนเธอ ฉันมีงานอื่นจะมอบหมายให้เธอทำ”

หลินชิงเหยียนขมวดคิ้วทันที

โครงการที่เธอทุ่มเทเตรียมงานมากว่าครึ่งปี พอถึงเวลาจะเก็บเกี่ยวผลสำเร็จ กลับให้เธอยกงานให้คนอื่นงั้นเหรอ?

“ให้ส่งต่องานกับใครเหรอ?” เธอถามขึ้น

“เวินรั่วอันน่ะ เขาก็มีส่วนช่วยโครงการนี้เหมือนกัน แถมยังเป็นเพื่อนสนิทของเธอด้วย เธอคงไม่ขัดข้องใช่ไหม?”

หลินชิงเหยียนแอบหัวเราะเยือกเย็นในใจ

ก็อย่างที่คิดไว้ คนที่มีทะเบียนสมรสเท่านั้นถึงจะนับว่าเป็นคนในครอบครัว โครงการสำคัญขนาดนี้อยู่ในมือตัวเอง พวกเขาย่อมวางใจไม่ได้อยู่แล้ว

แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ อีกไม่นาน บริษัทจินหยวนกรุ๊ปทั้งหมดกำลังจะกลายเป็นของหลินชิงเหยียนแล้ว

เธออยากให้โครงการนี้สำเร็จก็สำเร็จ ถ้าไม่อยากให้สำเร็จก็จะไม่สำเร็จ!