บทที่ 3

“ฉันขัดข้องสิ” หลินชิงเหยียนยกคิ้วขึ้นแล้วยิ้มพูด

สีหน้าของพ่อซ่งมืดลงทันที เขาไม่คิดว่าหลินชิงเหยียนจะปฏิเสธเขาอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้

“เหยียนเหยียน พ่อทำแบบนี้ต้องมีเหตุผลของเขาแน่ ๆ ฟังพ่อเถอะนะ” ซ่งเหยียนจินพูดกับหลินชิงเหยียนเสียงเบา

“เหตุผลอะไรล่ะ?” ซ่งเหยียนจินชะงักไปเล็กน้อย

ปกติหลินชิงเหยียนจะเชื่อฟังเขามาก ไม่เคยย้อนถามแบบนี้

“เธอเหนื่อยแล้วใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นไว้พรุ่งนี้ค่อยไปคุยกันที่บริษัทดีไหม…”

“ฉันก็เหนื่อยจริง ๆ นั่นแหละ สุดท้ายต้องต่อรองกับอีกฝ่าย เจรจาเรื่องความร่วมมือให้เรียบร้อย แล้วยังต้องรีบกลับมาเพื่อเตรียมเซอร์ไพรส์ให้คุณอีก”

“งั้นก็……”

“แต่ฉันก็ยังอยากฟังว่าพ่อทำแบบนี้เพราะเหตุผลอะไร”

หลินชิงเหยียนยังคงยิ้มอยู่ น้ำเสียงก็ยังนุ่มนวลเหมือนเดิม แต่ท่าทีกลับไม่ยอมถอยเลยแม้แต่นิดเดียว

“ฮึ!” พ่อซ่งฮัมเสียงขึ้นอย่างไม่พอใจ

หลินชิงเหยียนมองไปที่เขาแล้วพูดว่า “พ่อ โครงการนี้ฉันเตรียมงานมาครึ่งปีแล้ว หนึ่งเดือนครึ่งกว่าฉันต้องออกไปทำงานต่างเมือง ล่วงเวลาจนถึงเที่ยงคืน หรือบางทีก็นอนค้างที่บริษัทเป็นเรื่องปกติ ตอนนี้โครงการกำลังจะได้ข้อสรุปอยู่แล้ว แต่พ่อกลับจะเปลี่ยนตัวฉันออก ฉันก็ควรถามให้เข้าใจหน่อยไม่ใช่เหรอ?”

“เธอนี่นะ ต้องมองให้ไกลกว่านี้หน่อย!”

“จะให้มองไกลยังไงเหรอ?”

“เธอเป็นสะใภ้ของตระกูลซ่ง กิจการของตระกูลซ่งไม่ช้าก็เร็วก็จะเป็นของเธอกับเหยียนจิน โครงการเดียวมันจะสำคัญอะไรนัก ฉันทำแบบนี้ก็เพราะอยากช่วยให้เธอสร้างความสัมพันธ์กับคนอื่นไว้ต่างหาก”

หลินชิงเหยียนหลุดหัวเราะออกมา

ประธานใหญ่ของเทียนหย่วนเวลาโกหกขึ้นมา หน้าก็ไม่แดง ใจก็ไม่เต้นเลยสักนิด

“เธอยังมีหน้ามาหัวเราะได้อีกเหรอ!” แม่ซ่งที่อัดอั้นมานานก็ระเบิดอารมณ์ออกมา “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเป็นสะใภ้ของบ้านเรา พ่อของเธอไม่จำเป็นต้องมาคุยกับเธอดี ๆ แบบนี้เลย จะไล่ออกก็ไล่ออกไปแล้ว เธอกล้าลาออกไหมล่ะ?”

“แม่!” ซ่งเหยียนจินเอ่ยปรามแม่ของเขาเสียงเข้ม

“ฉันทนเธอมานานแล้ว!” แม่ซ่งตบโต๊ะเสียงดัง “มีที่ไหนกัน สะใภ้บ้านไหนวัน ๆ ไม่อยู่บ้าน ไม่รู้จักดูแลพ่อแม่สามี แถมยังไม่สนใจดูแลสามีอีก แบบนี้ตระกูลซ่งเราจะมีสะใภ้แบบนี้ไว้ทำไม!”

“ฉันไม่มีประโยชน์เหรอ?” หลินชิงเหยียนหัวเราะหยันเบา ๆ “ปีที่แล้ว ฉันเป็นคนเซ็นสัญญาให้บริษัทสองโครงการ ทำกำไรสุทธิตั้งห้าร้อยล้านนะ?”

“เธอคิดเหรอว่าถ้าไม่มีเธอบริษัทจะเซ็นสัญญาไม่ได้ หรือถึงขั้นต้องปิดตัว?” แม่ซ่งชี้นิ้วใส่หน้าหลินชิงเหยียน “ก็เพราะพ่อสามีกับเหยียนจินอยู่เบื้องหลังคอยช่วย เธอถึงได้เซ็นสัญญาเหล่านั้นสำเร็จ ยังมีหน้ามาเอาโบนัสไปตั้งเยอะอีก! ได้ประโยชน์ขนาดนี้แล้ว อย่าทำเป็นไม่รู้คุณเลย!”

“พอได้แล้ว!” พ่อซ่งตะโกนเสียงเข้ม “คนครอบครัวเดียวกัน จะทะเลาะกันให้แตกแยกไปทำไม!”

“พ่อ แม่ อย่าโกรธเลยนะครับ เดี๋ยวผมจะกลับไปพูดเกลี้ยกล่อมเหยียนเหยียนเอง……”

“ไม่ต้องเกลี้ยกล่อม!” หลินชิงเหยียนขัดคำพูดของซ่งเหยียนจินทันที “ฉันยอมถอนตัวออกก็ได้!”

พอซ่งเหยียนจินได้ยินดังนั้น เขาก็ถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะยิ้มแล้วโอบหลินชิงเหยียนไว้ “เหยียนเหยียน ฉันก็รู้ว่าเธอเป็นคนที่เข้าใจอะไรดีที่สุดอยู่แล้ว”

หลินชิงเหยียนสลัดตัวออกจากอ้อมแขนของซ่งเหยียนจิน พลางหัวเราะเยาะ “ฉันน่ะเข้าใจง่ายที่สุดไง ก็เลยถูกหลอกได้ง่ายที่สุดด้วย”

ซ่งเหยียนจินขมวดคิ้ว “เหยียนเหยียน เธอหมายความว่ายังไงกัน?”

“ฉันหมายถึงคุณโกหกฉันไง”

“ฉันไปโกหกเธอตอนไหนกัน?”

หลินชิงเหยียนจงใจเม้มปาก ทำท่าเหมือนงอน “ตอนที่เราไปจดทะเบียนแต่งงานกัน ตอนนั้นคุณพูดว่ายังไงนะ บอกว่าจะจัดงานแต่งใหญ่ให้ฉันใช่ไหม แต่ตอนนี้เราก็แต่งกันมาได้สามปีแล้ว คุณก็ยังไม่ทำตามที่พูดไว้เลย!”

“เธอ... เธออยากได้งานแต่งเหรอ?”

“คำขอนี้ไม่เกินไปหน่อยใช่ไหม?”

“แน่นอนว่าเกินไปสิ!” แม่ซ่งพูดแทรกขึ้นมาอีก “พวกเธอสองคนก็แต่งงานกันไปแล้ว แถมแต่งมาก็ตั้งสามปี ยังจะมาจัดงานแต่งอะไรอีก มันสิ้นเปลืองเปล่า ๆ!”

“ถ้าไม่จัดงานแต่ง คนอื่นจะรู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นสะใภ้ตระกูลซ่ง ภรรยาของซ่งเหยียนจินล่ะ? ถ้ามีใครสวมรอยขึ้นมา ฉันก็คงได้แต่กล้ำกลืนความเจ็บไว้คนเดียวสิ!”

“เธอ... เธอพูดอะไรเพ้อเจ้ออยู่น่ะ!”

“สรุปคือ ถ้าอยากให้ฉันถอนตัวก็ได้ แต่ฉันต้องการงานแต่งงานหนึ่งครั้ง ต้องยิ่งใหญ่จนคนทั้งเมืองอวิ่นเฉิงรู้กันทั่ว ไม่อย่างนั้น ไม่ต้องมาคุยกัน!”

“บ้านเรานี่ให้หน้าเธอเกินไปจริง ๆ เธอ…”

หลินชิงเหยียนไม่รอให้แม่ซ่งพูดจบ ก็โยนชามกับตะเกียบลงทันที

พร้อมกับเสียง “เพล้ง” ดังขึ้น หน้าของทั้งสามคนในตระกูลซ่งก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวด้วยความโกรธทันที

ก็เพราะเมื่อก่อนตัวเองให้เกียรติพวกเขามากเกินไปนั่นแหละ ถึงได้กล้าหลอกและดูถูกตัวเองกันแบบนี้!

“เธอ… เธอ… เธอนี่มัน…”

“ฉันไม่ค่อยมีอารมณ์จะกิน ขึ้นไปข้างบนก่อนละกัน!”

พูดจบ หลินชิงเหยียนก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินขึ้นไปชั้นบน

เธอไม่ได้เป็นเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ที่ถึงจะกินอิ่มก็ยังเป็นคนสุดท้ายที่ลุกขึ้น ช่วยพี่อิงเก็บชามตะเกียบ หั่นผลไม้ให้ทุกคน แล้วฝืนความง่วงนั่งคุยกับพวกเขา…

พอขึ้นไปถึงชั้นบน พี่อิงก็กำลังถือกุญแจอยู่ในมือ พยายามไขประตูห้องนอนของเธอกับซ่งเหยียนจินอยู่

หลินชิงเหยียนแค่นยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหา

“พี่อิง กำลังจะทำอะไรเหรอ?”

พี่อิงตกใจสุดตัว รีบเงยหน้าขึ้นมา แล้วซ่อนกุญแจที่ถืออยู่ไว้ด้านหลังทันที

“ฉะ...ฉันแค่จะเข้ามาทำความสะอาดห้องให้หน่อย แต่ไม่รู้ทำไม ประตูถึงถูกล็อกไว้ก็ไม่รู้”

“ฉันเป็นคนล็อกเอง”

“หา?”

หลินชิงเหยียนหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋า แล้วไขประตูต่อหน้าพี่อิงทันที

“คุณไปนั่งพักที่ห้องรับแขกเล็กก่อนนะ ฉันจะรีบทำความสะอาดให้เสร็จทันที”

พี่อิงพูดพลางจะเดินเข้าไป แต่หลินชิงเหยียนก้าวเข้าไปก่อนหนึ่งก้าว แล้วขวางประตูไว้ทันที

“ฉันเหนื่อยแล้ว อยากนอนเร็วหน่อย ไม่ต้องทำความสะอาดหรอก”

พูดจบ เธอก็ไม่รอให้พี่อิงพูดอะไรต่อ ปัง! ปิดประตูใส่ทันที

เธอหันกลับมา แล้วอาศัยแสงสลัวจากหน้าต่าง เห็นเงาร่างหนึ่งรีบหลบเข้าไปในห้องแต่งตัวด้วยท่าทางตื่นตกใจ

ช่างน่าสนุกจริง ๆ นะ~

ใครบอกกันว่าต้องมีทะเบียนถึงจะเปิดเผยได้ ดูสิ นี่ก็มีทะเบียนแล้วแท้ ๆ แต่กลับต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ เหมือนหนูตัวหนึ่ง

เธอตั้งใจไม่เปิดไฟ ตั้งใจเดินเข้าออกในห้องแต่งตัวอยู่หลายรอบ ส่วน “หนู” ตัวนั้นก็ได้แต่ขดตัวหลบอยู่ในตู้เสื้อผ้า ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย

แม้แต่ตอนอาบน้ำ หลินชิงเหยียนก็ยังจงใจเปิดประตูทิ้งไว้

พอเธออาบน้ำเสร็จออกมา ก็เห็นว่าประตูตู้เสื้อผ้าเปิดแง้มไว้นิดหนึ่ง คาดว่าข้างในอากาศคงอับ “หนู” ตัวนั้นเลยต้องเปิดช่องไว้หายใจบ้าง

เธอสวมชุดนอนแล้วเอนตัวลงบนเตียง มองไปที่ตู้เสื้อผ้านั้นอย่างเงียบงัน

เธอกับเวินรั่วอันรู้จักกันตั้งแต่สมัยมัธยม ตอนแรกนั่งโต๊ะเดียวกัน ต่อมาก็กลายเป็นเพื่อนสนิท ความสัมพันธ์ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อย ๆ จนสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน แล้วก็กลายเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุด

พวกเธอคุยกันได้ทุกเรื่อง คอยช่วยเหลือกัน และผ่านช่วงเวลาในมหาวิทยาลัยมาด้วยกัน

ต่อมาเธอได้เข้าไปฝึกงานที่บริษัทเทียนหย่วนกรุ๊ป และในกลุ่มนักศึกษาฝึกงานรุ่นเดียวกันนั้นก็มีซ่งแหยียนจินอยู่ด้วย

ตอนนั้นเธอไม่รู้ว่าซ่งเหยียนจินเป็นทายาทตระกูลซ่ง คิดว่าเขาเป็นแค่เด็กธรรมดาที่มาจากครอบครัวธรรมดาเหมือนกับเธอเท่านั้น

ทั้งสองคนถูกจัดให้อยู่กลุ่มเดียวกัน ทำโปรเจ็กต์ร่วมกัน ทำงานล่วงเวลาด้วยกัน จนค่อย ๆ เกิดความรู้สึกดีต่อกัน แล้วในที่สุดก็กลายเป็นคนรักกัน

กระทั่งคบกันมาได้สามปี จนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้น เธอถึงได้รู้ว่าซ่งเหยียนจินเป็นคนตระกูลซ่ง

พอคิดมาถึงตรงนี้ หลินชิงเยียนก็ยกมือขึ้นลูบหน้าท้องของตัวเองเบา ๆ

ตรงนั้นมีรอยแผลเป็นลึกอยู่หนึ่งรอย

วันนั้นทั้งสองคนนั่งอยู่เบาะหลังของรถแท็กซี่ พอท่อเหล็กจากรถบรรทุกข้างหน้าทะลุกระจกหน้ารถพุ่งเข้ามา เธอก็แทบจะโดยสัญชาตญาณรีบยื่นตัวไปบังซ่งเหยียนจินไว้ แล้วท่อเหล็กนั้นก็แทงทะลุเข้าร่างของเธอ บาดโดนมดลูก…

ระหว่างที่เธอกำลังพักฟื้น เวินรั่วอันก็ได้เข้าทำงานที่บริษัทเทียนหยวนตามการแนะนำของเธอ

นับ ๆ เวลาดูแล้ว ก็แค่ครึ่งปีเท่านั้นที่เธอกับซ่งเหยียนจินไปจดทะเบียนสมรสกัน

จะว่าไป เพื่อนสาวคนนี้ของเธอก็มีเล่ห์เหลี่ยมไม่เบาเลยนะ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก…

ซ่งเหยียนจินเคาะประตูอยู่ข้างนอก

“เหยียนเหยียน เปิดประตูให้ฉันเข้าไปหน่อย”