อุบัติเหตุ

แดดบ่ายแผดเผาลงมาจนพื้นปูนหน้าอู่สะท้อนความร้อนเป็นริ้วๆ พายรุ้งยืนหน้าง้ำหน้าบึ้งอยู่หน้ากองยางรถยนต์ขนาดใหญ่ มือเรียวสวยพยายามออกแรงดันยางเส้นหนาหนักอึ้งอย่างทุลักทุเล

"ฝากไว้ก่อนเหอะไอ้ช่างปากหมา! ถ้าฉันกลับบ้านได้เมื่อไหร่ จะให้ป๊าซื้ออู่นายมาทำเป็นห้องน้ำหมาเลยคอยดู!"

พายรุ้งบ่นงึมงำในลำคอพลางทุ่มแรงทั้งหมดที่มีเพื่อจะยกยางเส้นที่สี่ขึ้นตั้ง แต่เพราะไม่เคยจับงานหนักและขาดทักษะ ยางรถยนต์เส้นหนาก็เกิดเสียหลักพลิกคว่ำลงมาอย่างรวดเร็ว!

พลั่ก!

"โอ๊ยยยยยย!"

เสียงร้องแหลมสูงดังลั่นไปทั่วอู่! ยางรถยนต์หนาขอบเหล็กตกกระแทกอัดเข้ากับปลายนิ้วนางข้างขวาของเธอเข้าอย่างจัง พายรุ้งทิ้งตัวลงไปนั่งกองกับพื้นปูนทันที เอามือซ้ายกุมมือนิ้วนางที่เริ่มปูดแดงและบวมเต่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ความเจ็บแปลบแล่นปราดจนน้ำตาเม็ดโตไหลพรากออกมาจากดวงตากลมโต

กัสที่กำลังเช็ดหัวเทียนอยู่ข้างๆ พุ่งตัวเข้ามาดูทันที เขาย่อตัวลงจับมือนิ่มของเธอขึ้นมาตรวจดูด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ความกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปในพริบตา เหลือเพียงความกังวลและรู้สึกผิดที่ฉายชัดในดวงตา

"เจ็บมากไหม? นิ้วล็อกหรือเปล่าลองขยับสิ" กัสถามเสียงเข้ม พยายามเบามือที่สุดขณะจับข้อนิ้วเธอ

"โอ๊ยยยยย! เจ็บ เจ็บดิถามได้! ฮือๆๆ... นิ้วฉันจะหักไหมเนี่ยไอ้ช่างบ้า! เพราะนายคนเดียวเลย!" พายรุ้งปล่อยโฮออกมาอย่างอัดอั้น

กัสถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่าตัวเองมีส่วนผิดที่ตึงใส่เธอเกินไป ชายหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลง ลุกขึ้นไปคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์ฮอนด้าเวฟคันเก่าสภาพผ่านศึกมาหลายสิบปี แล้วหมุนตัวกลับมาลากพายรุ้งให้ลุกขึ้น

"ลุก! เดี๋ยวพาไปหาหมอในตลาด"

"ฉะ... ฉันไม่นั่งรถเน่าๆ นี่นะ!" พายรุ้งสะอื้น

"อย่าเรื่องมากคุณหนู! นิ้วบวมขนาดนี้จะนั่งรถสปอร์ตหรือไง? ขึ้นมา!" กัสยัดหมวกกันน็อกเก่าๆ ใส่หัวเธอ แล้วดึงมือให้ขึ้นมาซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ ก่อนจะออกรถบิดเร่งเครื่องมุ่งตรงไปตลาดในอำเภอทันที

หลังจากแพทย์ที่คลินิกตรวจเช็กและ X-ray แล้วพบว่ากระดูกไม่หัก เป็นเพียงอาการอักเสบและห้อเลือด หมอทำการเข้าเฝือกอ่อนและพันผ้าพันแผลให้อย่างเรียบร้อย กัสเป็นคนจัดการจ่ายค่ายาและค่ารักษาให้ทั้งหมด

เมื่อเดินออกจากคลินิก กัสมองยัยคุณหนูที่เดินก้มหน้าน้ำตาซึม เดินเป๋ไปเป๋มาพร้อมมือนิ้วพันผ้าขาวเว่อร์วัง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

"เดินตามมานี่หน่อยดิ"

"จะพาไปไหนอีก! ฉันเจ็บนิ้วอยู่นะ!" พายรุ้งบ่น แต่ก็ยอมเดินตามแผ่นหลังกว้างของเขาไปจนถึงร้านขายโทรศัพท์มือถือเล็กๆ ในตลาด

กัสเดินเข้าไปชี้ที่ตู้โชว์ สมาร์ตโฟนเครื่องสีพาสเทลรุ่นประหยัดงบ แล้วหันมาพูดกับพายรุ้งที่ยืนหน้าเหวออยู่ข้างๆ "เลือกเอาเครื่องหนึ่ง เพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำคุณหนูเจ็บตัว... แต่บอกไว้ก่อนนะ งบไม่เกินห้าพันบาท! เกินกว่านี้จ่ายเอง"

พายรุ้งตาโต มองหน้ากัสสลับกับโทรศัพท์ในตู้ แม้ราคาห้าพันจะน้อยนิดเมื่อเทียบกับเครื่องละสี่ห้าหมื่นที่เธอเคยใช้ แต่สำหรับช่างซ่อมรถอย่างกัส เงินห้าพันบาทมันไม่ใช่จำนวนน้อยๆ เลย ความรู้สึกตึงเครียดและโกรธขึ้งในใจของคุณหนูเริ่มอ่อนลงทันตา

"งั้น... เอาเครื่องสีชมพูนั่นก็ได้" พายรุ้งพึมพำเบาๆ เลือกรุ่นที่ราคาอยู่ในงบสี่พันเก้าร้อยบาทอย่างว่าง่าย

ยามเย็น พระอาทิตย์ตกดินส่งแสงสีส้มฉาบทั่วท้องฟ้า กัสพาพายรุ้งมานั่งที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือข้างทางริมถนน กลิ่นน้ำซุปหอมฉุยลอยเตะจมูก

พายรุ้งมองชามก๋วยเตี๋ยวหมูน้ำตกโต๊ะข้างทางด้วยสายตาตื่นตาตื่นใจ เธอผู้ไม่เคยทานอาหารข้างทางมาก่อน หยิบตะเกียบด้วยมือซ้ายอย่างทุลักทุเลเพราะนิ้วนางขวาพันผ้าแผลไว้

"กินเป็นไหมเนี่ยคุณหนู?" กัสเลิกคิ้วมอง ท่าทางเก้ๆ กังๆ ของเธอทำเอาเขาอดขำไม่ได้ ชายหนุ่มดึงชามก๋วยเตี๋ยวของเธอมาตรงหน้า จัดการปรุงพริกนิดน้ำตาลหน่อย แล้วใช้ช้อนกับส้อมช่วยตัดเส้นให้สั้นลงเพื่อให้กินง่าย ก่อนจะเลื่อนกลับไปให้เธอ "เอ้า กินซะ จะได้กินง่ายๆ"

พายรุ้งมองการกระทำอันแสนใส่ใจที่ขัดกับปากหมาๆ ของเขา แล้วแอบยิ้มออกมาเบาๆ เธอตักเส้นเข้าปากคำโต ความอร่อยกลมกล่อมของน้ำซุปทำเอาดวงตากลมโตฉายแววเป็นประกาย

"โห... อร่อยอ่ะ! ไม่เห็นเหมือนที่คิดไว้เลย" พายรุ้งพูดเสียงสดใส

"ก็ก๋วยเตี๋ยวข้างทางธรรมดานั่นแหละ ไม่ใช่อาหารฝรั่งเศสหรูหราอะไรหรอก" กัสตอบ ยิ้มกวนๆ ตามสไตล์ แต่สายตาที่มองคุณหนูปากแซ่บที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากินก๋วยเตี๋ยวอย่างมีความสุขนั้น กลับเต็มไปด้วยความเอ็นดูที่เขาเองก็อาจจะไม่ทันรู้ตัว

ค่ำคืนนี้... แม้จะเริ่มต้นด้วยน้ำตาและอุบัติเหตุ แต่มือถือเครื่องใหม่ราคาห้าพันบาท กับก๋วยเตี๋ยวข้างทางหนึ่งชาม กลับทำให้ระยะห่างระหว่างช่างซ่อมรถปากจัดกับคุณหนูตกอับ เขยิบเข้ามาใกล้กันมากขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

ในขณะที่พายรุ้งกำลังตั้งหน้าตั้งตากินก๋วยเตี๋ยวอย่างมีความสุข และกัสนั่งมองด้วยสายตาขำๆ เสียงทักทายกวนๆ จากด้านหลังก็ดังขึ้นแหวกบรรยากาศ

"เฮ้ย! ไอ้กัส! มานั่งกินก๋วยเตี๋ยวไรตรงนี้วะเนี่ย!"

ศักดิ์ และโก้ เพื่อนสนิทของกัสเดินถือน้ำอัดลมถุงกระดาษเข้ามาทัก สายตาของศักดิ์สะดุดเข้ากับพายรุ้งที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัสทันที ดวงตาของเพื่อนสนิทโตขึ้นเท่าไข่ห่าน เมื่อเห็นสาวสวยหน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวพรรณผู้ดีออร่าจับ ที่กำลังง่วนกับการใช้มือซ้ายถือช้อนกินก๋วยเตี๋ยวอย่างน่าเอ็นดู

ศักดิ์รีบขยับเข้ามาใกล้ ยิ้มล่อซื้อ ยักคิ้วหลิ่วตาให้กัสอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเอ่ยแซวเสียงดัง

"แหมๆๆๆ ไอ้กัส! ซุ่มนะมึง! นึกว่าหายไปไหน ที่แท้พา 'แฟน' มานั่งกินก๋วยเตี๋ยวเติมหวานนี่เอง!" ศักดิ์หันไปยิ้มให้พายรุ้งอย่างเป็นมิตร "น่ารักขนาดนี้ไม่คิดจะแนะนำให้เพื่อนรู้จักหน่อยเหรอวะไอ้กัส? ไปแอบจีบสาวสวยระดับนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่เห็นบอกกันมั่งเลย!"

"มะ... ไม่ใช่แฟนนะ!" พายรุ้งสำลักน้ำซุปนิดๆ รีบปฏิเสธเสียงหลง ใบหน้าหวานสุกงอมแดงลามไปถึงหู

กัสถลึงตาใส่ศักดิ์ทันที พร้อมกับยกเท้ากระทุ้งขาโต๊ะเบาๆ เป็นเชิงขู่ "แฟนพ่อมึงดิไอ้ศักดิ์! พูดจาเลอะเทอะ ยัยนี่ไม่ใช่แฟนกู... เป็นเด็กฝากงานที่อู่เฉยๆ ปากกวนส้นเท้าขนาดนี้ กูเอามาเป็นแฟนก็ประสาทกินพอดี!"

"ปากกวนส้นเท้าแล้วไงย่ะ! นายเองก็ปากหมาใช่ย่อยเหมือนกันแหละ!" พายรุ้งหันไปถลึงตาใส่กัส ยอมไม่ได้ที่โดนตอกกลับ

ศักดิ์และโก้มองทั้งสองคนที่เริ่มเปิดฉากสาดคำใส่กัน แล้วหัวเราะร่าออกมาอย่างชอบใจ "โอ้โห... เถียงกันเป๊ะเว่อร์ เคมีเข้ากันดีอย่างกับผีเน่ากับโลงโบราณ! ปากแข็งทั้งคู่แบบนี้ กูว่าตำแหน่ง 'สะใภ้อู่กัสการาจ' คงไม่พ้นคุณคนนี้แน่นอนว่ะไอ้กัส!"

"ไอ้ศักดิ์! มึงจะไปไหนก็ไปเลยไป ก่อนที่กูจะเอาชามก๋วยเตี๋ยวทุบหัวมึง!" กัสยกช้อนขึ้นขู่หน้าหงิก

ศักดิ์ยกมือสองข้างทำท่าฮาๆ ก่อนจะรีบก้าวถอยหลัง "เออๆๆ ไปก็ได้ครับเฮีย! ขอโทษที่มาขัดจังหวะความรักนะครับคุณสะใภ้!"

ศักดิ์และโก้หัวเราะร่าหนีหายไปในความมืด ทิ้งให้โต๊ะก๋วยเตี๋ยวตกอยู่ในความเงียบกริบอีกครั้ง พายรุ้งได้แต่นั่งหน้าง้ำหน้าบึ้ง ตักก๋วยเตี๋ยวเข้าปากแก้มตุ่ย ในขณะที่กัสถอนหายใจยาว แอบยกมือขึ้นเกาต้นคอแก้เขิน โดยที่ไม่ยอมสบตากับยัยคุณหนูตรงหน้าอีกเลยตลอดมื้ออาหาร!