เตียงนอนที่หลุดลอย

หลังจากกลับมาจากร้านก๋วยเตี๋ยว กัสก็พาพายรุ้งแวะร้านสะดวกซื้อเพื่อให้เธอได้เลือกซื้อของใช้ส่วนตัวที่จำเป็น ทั้งแปรงสีฟัน สบู่ โลชั่นบำรุงผิว และเสื้อผ้าลำลองชุดใหม่สองสามชุด แม้เงินที่ใช้ซื้อจะเป็นเงินสดของกัส แต่คุณหนูพายรุ้งก็กอดถุงของใช้นั้นไว้แน่นด้วยความโล่งใจ อย่างน้อยคืนนี้เธอก็ไม่ต้องใส่เสื้อยืดตัวโคล่งยับๆ ของเขาอีกแล้ว

เมื่อกลับมาถึงอู่ 'กัสการาจ' ข้อตกลงเรื่องการใช้ห้องน้ำและพื้นที่ส่วนตัวจึงเกิดขึ้น พายรุ้งได้สิทธิ์เข้าห้องน้ำก่อนเพื่อจัดการธุระส่วนตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่

ทันทีที่ทำธุระเสร็จเรียบร้อย คุณหนูตกอับก็รีบพุ่งตัวมานั่งบนโซฟาไม้ นำโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ราคาห้าพันบาทขึ้นมาตั้งค่าอย่างตื่นเต้น เธอจัดการใส่ซิมการ์ดเบอร์ใหม่ ลงแอปพลิเคชันโซเชียลมีเดีย และล็อกอินเข้าสู่ระบบทันที

"เยส! ในที่สุดชีวิตฉันก็กลับมาเชื่อมต่อกับโลกภายนอกแล้ว!" พายรุ้งยิ้มแป้น 

ทว่าความหวังที่จะถอนเงินสดมาใช้ชีวิตสุขสบายก็ต้องพังพินาศ เมื่อเธอพยายามล็อกอินแอปพลิเคชันธนาคาร ระบบกลับแจ้งเตือนให้ยืนยันตัวตนผ่านเบอร์โทรศัพท์เดิมที่ผูกไว้กับบัญชี ซึ่ง SIM Card นั้นโดนทิ้งไว้ที่กรุงเทพฯ เรียบร้อยแล้ว!

"โธ่เอ๊ย! บัญชีธนาคารยังใช้ไม่ได้เหมือนเดิมเลยเหรอเนี่ย!" พายรุ้งกรีดร้องเบาๆ ในลำคอ นั่งคอตกอย่างหมดอาลัยตายอยาก "สรุปคือฉันยังต้องกลายเป็นทาสรับใช้ ไอ้ช่างปากหมาต่อไปสินะ..."

แต่สิ่งที่คุณหนูพายรุ้งไม่รู้เลยก็คือ... ทันทีที่บัญชีโซเชียลมีเดียของเธอเคลื่อนไหวและมีการอัปเดตตำแหน่งพิกัดแบบไม่ตั้งใจ ระบบติดตามตัวของฝั่งครอบครัวที่ตั้งวอร์รูมออกตามหาตัวคุณหนูตระกูลดัง ก็สามารถดักจับสัญญาณและบีบพิกัดสโคปพื้นที่เข้ามาในเขตอำเภอนี้ได้สำเร็จภายในเวลาไม่กี่นาที!

ตกดึก... ดำเนินมาถึงช่วงเวลาชดใช้กรรม

"ออกไปนอนข้างนอกเลยคุณหนู" กัสยืนกอดอกชี้นิ้วไปที่โซฟาไม้สักแข็งกระด้างนอกห้อง "คืนนี้ถึงคิวผมได้นอนบนเตียงของผมเองบ้าง อย่าคิดจะใช้แผนปวดท้องตอแหลมารยาหลายร้อยเล่มเกวียนหลอกผมอีกเป็นอันขาด!"

"นายนี่มันไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย!" พายรุ้งถลึงตาใส่ "เห็นไหมว่าฉันเจ็บนิ้วอยู่นะ!"

"เจ็บนิ้วไม่ได้เจ็บหลังครับ เชิญ!" กัสไม่แยแส เดินเข้าห้องแล้วปิดประตูล็อกกลอนดัง แกร๊ก! ทิ้งให้พายรุ้งยืนจำใจยอมรับสภาพ นอนลงบนโซฟาไม้สักเย็นเจี๊ยบกลางอู่ที่มืดมิด

บรรยากาศต่างจังหวัดยามค่ำคืนเงียบสงัดจนน่ากลัว เสียงลมพัดใบไม้ไหวเบาๆ และเสียงจิ้งหรีดเรไรดังระงม พายรุ้งนอนกอดหมอนเก่าๆ ตาค้าง มองไปทางฝ้าเพดานอู่ที่มีแสงไฟถนนรำไรลอดผ่านซาเล้งเก่า ความไม่คุ้นชินกับสถานที่และความมืดเริ่มทำให้สมองของคุณหนูผู้ขวัญอ่อนจินตนาการไปต่าง ๆ นานา

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงกิ่งไม้กระทบสังกะสีหลังคาอู่ดังขึ้นกะทันหัน!

"ฮึ่ย!" พายรุ้งสะดุ้งโหยง ตัวเกร็งทันที

แกรก... ครืด...

ตามมาด้วยเสียงขยะหน้าอู่เคลื่อนไหว เหมือนมีสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังค่อยๆ ก้าวเท้าเดินรอบๆ พื้นปูน พายรุ้งขนลุกซู่ไปทั้งตัว ภาพผีปอบ ผีกระสือ หรือโจรยกพวกมาปล้นอู่ที่เคยดูในละครทีวีพุ่งเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ!

และเมื่อมีเสียง กรับ! เหมือนคนเหยียบกระป๋องน้ำมันดิบหน้าประตูเหล็ก... สติของคุณหนูพายรุ้งก็ขาดสะบั้นทันที!

สปีดสี่คูณร้อย!

พายรุ้งเด้งตัวออกจากโซฟาไม้เหมือนติดสปริง พุ่งพรวดไปที่หน้าห้องนอนของกัส แล้วประเคนสองมือเคาะประตูดัง ปังๆๆๆๆ!

"นายกัส! เปิดประตู! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" พายรุ้งตะโกนเสียงแหลมลนลาน

ลูกบิดหมุนเปิดออก กัสในชุดกางเกงขาสั้นยืนขมวดคิ้วย่นหน้าหงิก "อะไรของคุณอีกเนี่ยยัยตัวแสบ?! ตีสองแล้วนะ!"

ยังไม่ทันที่กัสจะพูดจบ พายรุ้งก็ใช้จังหวะที่กัสยืนงง พุ่งตัวแหวกข้างเอวของเขาเข้าไปในห้องนอนเหมือนลูกลิงตกใจกลัว! เธอวิ่งไปกอดหมอนบนเตียงนุ่มไว้แน่น หน้าตาตื่นตระหนก เหงื่อแตกซ่าน

"ข้างนอกมันมีผี! ไม่ก็โจร! มันเดินอยู่หน้าอู่จริงๆ นะนาย!" พายรุ้งพูดเสียงสั่น ละล่ำละลักชี้มือออกไปนอกห้อง

กัสเดินไปมองออกไปทางหน้าอู่ เห็นเพียงแมวตัวใหญ่สีดำกำลังกระโดดข้ามกระป๋องน้ำมันวิ่งหนีไป ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นนวดขมับด้วยความเหนื่อยหน่ายใจขั้นสุด

"นั่นมันแมวครับคุณหนู... แมวขโมยปลาทู ไม่ใช่ผี แล้วก็ไม่ใช่โจรด้วย" กัสหันกลับมามองยัยตัวแสบที่นั่งยึดเตียงนอนของเขาไปเรียบร้อยแล้ว "เอ้า! รู้แล้วก็ลุก ออกไปนอนข้างนอกได้แล้ว"

"ไม่เอา! ฉันไม่นอนข้างนอกเด็ดขาด!" พายรุ้งดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงอก สองมือจับขอบผ้าแน่น "ข้างนอกมันมืด น่ากลัวจะตายไป! ถ้านายจะให้ฉันออกไปนอนข้างนอก นายก็ต้องออกไปนอนเป็นเพื่อนฉัน!"

กัสมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้ไร้ความเย่อหยิ่ง เหลือเพียงความกลัวและอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร ชายหนุ่มยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยลมหายใจออกมาพรืดใหญ่

"เห้อ... ชีวิตกู ต้องมาเจออะไรแบบนี้วะเนี่ย"

กัสถอดถอนใจ หยิบหมอนอีกใบและผ้าห่มผืนหนาบนเตียงขึ้นมาถือไว้ แล้วมองหน้าพายรุ้งด้วยสายตากวนๆ แต่แฝงความยอมแพ้

"เออ! ยึดเตียงกูไปเลยยัยตัวดี! คืนนี้กูยอมกระเด็นออกไปนอนโซฟาข้างนอกให้เองก็ได้!" กัสพูดเสียงหงุดหงิด "แต่นอนในนี้แล้วก็ล็อกกลอนซะ ถ้ามีเสียงแมวร้องอีกแล้วขวัญอ่อนออกมาหากูอีกรอบ... กูจะจับคุณหนูโยนออกไปให้อยู่กับแมวข้างนอกจริงๆ ด้วย!"

กัสเดินปั้นปึ่งออกไปนอกห้อง แล้วปิดประตูให้ดัง ปัง! ทิ้งให้พายรุ้งนั่งอยู่บนเตียงนุ่มๆ เพียงลำพัง คุณหนูพายรุ้งอมยิ้มออกมาเบาๆ กอดหมอนแน่นด้วยความรู้สึกปลอดภัย ความหมั่นไส้ในตัวช่างซ่อมรถปากจัดคนนี้... ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความอบอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาดในค่ำคืนที่แสนยาวนาน