ครอบครัวเดิม นิยาย & เรื่องราว

ศพเปลือยเปล่าของฉันถูกแช่แข็งอยู่ในตู้แช่แข็งสิบสี่วัน ภาพถ่ายความละเอียดสูงที่ไม่ถูกเซ็นเซอร์เหล่านั้นถูกเผยแพร่อย่างกว้างขวางบนอินเทอร์เน็ต เมื่อต้องเผชิญกับข่าวลือมากมาย แม่ของฉันส่งภาพต่อ และเตือนน้องสาวฉันด้วยเสียงอ่อนโยน “วงการบันเทิงมีแต่เน่าเฟะ ลูกอย่าไปที่นั่นเลย อยู่สืบทอดมรดกของมันก็พอแล้ว” “ลูกกับมันต่างกัน ลูกรักของแม่ต้องสะอาดบริสุทธิ์” ที่แท้ท่านก็ลืมไปหมดแล้ว ลืมไปว่าที่ฉันเข้าสู่แวดวง 'เน่าเฟะ' นี้ ก็เพื่อหาเงินมารักษาโรคมะเร็งให้ท่าน

เพราะน้องสาวฝาแฝดร่างกายอ่อนแอ ทุกคนจึงลำเอียงไปรักแต่เธอ วันที่พายุหิมะถล่มจนปิดตายเส้นทางบนภูเขา เฮลิคอปเตอร์กู้ภัยเหลือที่นั่งว่างเพียงที่เดียว ฉันกำใบรับรองแพทย์ที่ระบุว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายในมือแน่น กำลังคิดจะสละหนทางรอดให้น้องสาวฝาแฝด แต่จู่ ๆ เธอกลับกุมหัวแล้วร้องว่าเวียนหัว คนทั้งบ้านกรูเข้าไปห้อมล้อมเธอทันที แล้วช่วยกันยัดร่างเธอเข้าไปในห้องโดยสาร สามีจับแขนข้างที่กระดูกหักของฉันแล้วพูดว่า “ซูเหยียน คุณรอรอบหน้านะ” ลูกสาวยังปาก้อนหิมะใส่ฉันพร้อมตะโกนว่า “น้าเล็กต้องการความช่วยเหลือมากกว่า แม่ห้ามแย่งนะ!” กระทั่งเครื่องบินทะยานขึ้นฟ้า ฉันถึงได้เห็นน้องสาวที่นั่งติดขอบหน้าต่างแลบลิ้นใส่ฉันด้วยสีหน้าผู้ชนะ——ที่แท้เธอก็ไม่ได้เวียนหัว หลังจากรอดชีวิตมาได้ เวลาของฉันก็เหลืออยู่อีกแค่สามวัน สามวันสุดท้ายนี้ ฉันตัดสินใจจะใช้ทุกอย่างแลกกับความรักเพียงเศษเสี้ยวจากครอบครัว

ปีที่ 6 หลังจากถูกไล่ออกจากตระกูลเศรษฐีในฐานะลูกสาวตัวปลอม ฉันก็ต้องเอาตัวรอดด้วยการขายเลือด เพิ่งจะได้เงินมาไม่กี่บาท กำลังจะติดต่อหมอเพื่อขอรับยา จู่ ๆ ก็ถูกบอดี้การ์ดเตะเข้าที่ข้อพับเข่าอย่างแรง ขาทั้งสองทรุดลงคุกเข่า พร้อมกับได้ยินเสียงผู้หญิงมีฐานะคนหนึ่งกรีดร้องอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่ “แกมันอกตัญญู! ยังกล้าโผล่มาที่นี่อีกทำไม หรือยังคิดจะทำร้ายหลิงเหอของฉันอีก!” ฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าอย่างแรง ตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่า ผู้หญิงตรงหน้าคือแม่ที่กำลังหาทางหาเลือดให้ลูกสาวสุดที่รักอย่างจีหลิงเหอ พี่ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นแม่แทบเสียสติ ก็สั่งให้บอดี้การ์ดลากฉันออกไปทันที เขายืนก้มมองฉันที่อยู่เบื้องล่าง สายตาจับจ้องไปที่ธนบัตรในมือฉัน ก่อนจะหัวเราะเยาะ “ดูท่าหลายปีมานี้ นิสัยแกก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลยสินะ เพื่อศักดิ์ศรีจอมปลอมที่ไร้ค่าพวกนั้น ถึงขั้นขายเลือดตัวเอง” “อีกครึ่งเดือนหลิงเหอก็จะเรียนจบและไปเรียนต่อต่างประเทศ จะไม่ได้เป็นลูกรักเพียงคนเดียวของบ้านอีกแล้ว แกก็จะไม่มีโอกาสไปกลั่นแกล้งเธออีก” “ถึงตอนนั้น ฉันจะอธิบายกับพ่อแม่แล้วรับแกกลับบ้าน แกก็ยังเป็นเจ้าหญิงของบ้านเหมือนเดิม” “กลับบ้าน... เจ้าหญิงงั้นเหรอ...?” ฉันพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะส่ายหน้าแล้วหัวเราะออกมา โรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงที่ฉันป่วยอยู่อาการทรุดเร็วเกินไป ฉันคงยื้อได้ไม่ถึงเดือน ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่วันที่เขาเลือกเชื่อคำกล่าวหาของจีหลิงเหอ เด็กยากจนคนนั้น กล่าวหาว่าฉันเป็นลูกสาวตัวปลอม ฉันก็ไม่มีบ้านอีกต่อไปแล้ว

ในตอนที่สามีเอาเรื่องหย่ามาขู่เพื่อให้ฉันเสียสละให้น้องสาวเป็นครั้งที่หนึ่งร้อย ฉันไม่ร้องไห้และไม่โวยวาย เซ็นชื่อของตัวเองลงในใบหย่าทันที ยอมยกผู้ชายที่รักมาสิบปีคนนี้ให้น้องสาวแต่โดยดี ไม่กี่วันต่อมา น้องสาวปากพล่อยในงานเลี้ยงจนไปล่วงเกินตระกูลผู้มีอำนาจ ฉันก็เป็นฝ่ายยืดอกรับผิดชอบแทน และแบกรับผลกรรมทั้งหมดแทนเธออีกครั้ง กระทั่งต่อมาพวกเขาเสนอให้ฉันไปเป็นผู้ทดลองยาในงานวิจัยของน้องสาว ฉันก็ตอบตกลงด้วยความยินดี พ่อกับแม่บอกว่า ในที่สุดฉันก็รู้ความและว่านอนสอนง่ายสักที แม้แต่สามีที่เย็นชามาตลอดก็ยังมายืนข้างเตียงคนไข้ ลูบแก้มฉันอย่างอ่อนโยนแบบที่ไม่ได้ทำมานานแล้วพูดว่า “คุณไม่ต้องกลัวนะ การทดลองนี้ไม่มีอันตรายถึงชีวิตหรอก รอคุณออกมา ผมจะทำอาหารมื้อใหญ่ให้กิน” แต่เขาไม่รู้เลยว่า ไม่ว่าการทดลองจะอันตรายหรือไม่ เขาก็ไม่มีวันได้รอฉันกลับมาอีกแล้ว เพราะฉันป่วยเป็นโรคร้ายแรง และกำลังจะตายในไม่ช้านี้

ฉันกับน้องสาวประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์พร้อมกัน หัวใจของฉันฉีกขาด จำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดอย่างเร่งด่วน แต่แม่ที่เป็นถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาลกลับเรียกหมอทุกคนไปรวมตัวกันที่ห้องพักฟื้นของน้องสาว เพื่อตรวจร่างกายอย่างละเอียดให้น้องที่ได้รับบาดเจ็บเพียงแค่รอยถลอกเล็กน้อย ฉันอ้อนวอนขอให้แม่ช่วยชีวิต แต่แม่กลับตะคอกใส่ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญ “แกจะเรียกร้องความสนใจช่วยดูเวล่ำเวลาหน่อยได้ไหม รู้หรือเปล่าว่าน้องเกือบจะเจ็บถึงกระดูกอยู่แล้ว!” สุดท้ายฉันก็นอนตายอย่างโดดเดี่ยวในมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

วันที่พ่อกับแม่หย่ากันเป็นวันที่ฝนตกหนักมาก บนโต๊ะมีอยู่สัญญาอยู่สองฉบับ ฉบับหนึ่งคือการอยู่กับพ่อที่ติดการพนันและมีหนี้สินล้นตัวในย่านเมืองเก่า อีกฉบับคือตามไปอยู่กับแม่ที่กำลังจะแต่งงานใหม่กับเศรษฐีที่เมืองแถบชายฝั่ง ในชาติที่แล้ว น้องสาวร้องไห้โวยวายขออยู่กับแม่ ส่วนฉันได้แต่เงียบ ๆ เก็บกระเป๋าไปอยู่กับพ่อ ไม่นาน พ่อก็เลิกพนันและกลายเป็นเศรษฐีใหม่จากการถูกเวนคืนที่ดิน เขาตามใจและรักถนอมฉันอย่างที่สุด ในขณะที่น้องสาวถูกโดนบังคับให้อยู่แต่ในบ้านพ่อเลี้ยง ไม่ให้ไปไหน จนสุดท้ายเป็นโรคซึมเศร้าและเสียชีวิตไป เมื่อได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง น้องสาวรีบคว้าบุหรี่ในมือพ่อไป แล้วกอดพ่อไว้ไม่ยอมปล่อย "พี่ ฉันสงสารพ่อ พี่ไปเสวยสุขทางนั้นเถอะ ฉันจะยกชีวิตดีๆ ไว้ให้พี่เอง" พ่อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลูบหัวน้องสาวด้วยความตื้นตันใจ ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย ได้แต่หยิบตั๋วรถที่จะมุ่งหน้าไปยังเมืองชายฝั่งขึ้นมา แต่เธอไม่เคยรู้เลยว่า ในชาติที่แล้วที่พ่อสามารถเลิกพนันได้นั้น เป็นเพราะฉันป่วยเป็นเนื้องอกในสมอง ฝืนทำงานหนักจนกระอักเลือดเพื่อหาเงินมาใช้หนี้ให้เขา เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อให้เขากลับตัวกลับใจได้

ครั้งที่ 99 ที่คู่หมั้นของฉัน—เดรเวน—ตัดสายใส่ ฉันก็ลากร่างที่แทบหมดแรงไปยังโบสถ์ของตระกูล มือกำใบเอกสารแน่นใบที่วินิจฉัยว่าเป็นโรคไตวายระยะสุดท้าย “คุณพ่อคะ ดิฉันขอสละสถานะจากตระกูลรอชชี่ และขอยกเลิกการหมั้นกับเดรเวน ฟรอสต์” คำพูดเพิ่งหลุดจากปาก พ่อแม่ก็พังประตูเข้ามาพร้อมกับน้องสาวบุญธรรมของฉัน—บิอังก้า พ่อของฉันซึ่งเป็นที่ปรึกษาของตระกูลไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาตบฉันเต็มแรงต่อหน้าบาทหลวง “คู่หมั้นของแกคือมาเฟียอาวุโสผู้ทรงอิทธิพลในโลกของเรา แต่แกกลับกล้าดูหมิ่นเขาแบบนี้!” “แกกำลังเหยียบย่ำชื่อเสียงตระกูลต่อหน้าคนทั้งองค์กร!” แม่กระชากใบวินิจฉัยจากมือฉัน เหลือบดูเพียงครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเยาะ “แกล้งป่วยเรียกร้องความสนใจอีกแล้วเหรอ คราวนี้อยากได้อะไรอีกล่ะ” บิอังก้าเกาะแขนพ่อแม่แน่น เสียงสั่นสะอื้น “ขอโทษนะพี่ พี่เอาที่นั่งในงานกาล่าของหนูไปก็ได้ ได้โปรดเถอะ หยุดสร้างปัญหาให้พ่อกับแม่สักที!” ฉันปาดเลือดที่ไหลจากจมูก ก่อนจะพูดซ้ำกับบาทหลวงอย่างสงบนิ่ง “ฉันไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลรอชชี่อีกต่อไป และไม่คู่ควรกับพันธมิตรอย่างตระกูลฟรอสต์” “ฉันจะตายในอีกสามวัน ฉันต้องการให้การหมั้นนี้ถูกยกเลิกก่อนถึงวันนั้น”