ครอบครัวเดิม Mga Nobela at Kwento

งานฉลองวันครบรอบอายุเจ็ดสิบห้าปีของท่านปู่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของบรรดาลูกหลานที่พร้อมหน้า จวนตระกูลเซี่ยสว่างไสวด้วยโคมไฟนับร้อย ดอกเหมยบานสะพรั่งทั่วสวน ราวกับร่วมเฉลิมฉลองไปด้วยกัน หลังงานเลี้ยงผ่านไปหนึ่งเดือน ครอบครัวมู่หรงก็ออกเดินทางอีกครั้งเพื่อกลับสู่แคว ้นเจา ขบวนรถม้าเคลื่อนตัวอย่างสงบผ่านทิวเขาและแม่น้ำ

นางจำได้ว่าครอบครัวเดิมของสะใภ้เป็นคนดี แต่ยากจน เวลามีโอกาสมาหาลูกสาวก็มักจะถูกร่างเดิมของนางพูดจาถากถางอย่างไม่ไว้หน้า พวกเขาจึงไม่ค่อยกล้ามาเท่าไหร่ "ขอบคุณขอรับท่านแม่" "ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่" หลี่ซานและเสี่ยวม่ายเอ่ยพร้อมกัน เสี่ยวม่ายได้ยินแบบนั้นก็น้ำตาซึม ไม่คิดว ่าแม่สามีจะนึกถึงครอบครัวเดิมของนาง

“ฉันยังมีบ้านหรือ” “มีสิ...นายมีบ้าน มีพ่อมีแม่ มีพี่...นั่นคือบ้านคูนแคน ปู่ พ่อ แม่เอ๋ และฉัน ต้าร์ เราทุกคนคือครอบครัว...ที่ไหนไม่เหมือนบ้านหรอก เชื่อฉัน”

“หนูดีใจนะที่พ่อเลิกกับพี่สาวเลขาคนนั้น.. แต่โปรดเข้าใจด้วย ครอบครัวเรา มันไม่เหมือนเดิม เจ็บปวดทุกครั้งที่เป็นเรื่องของครอบครัว ฉันพยายามเข้มแข็งมาตลอด วันนี้เป็นวันที่ฉันสามารถพูดบางสิ่งที่คิดว่ามันคงถึงเวลาแล้ว ก็ไม่อยากเห็นแก่ตัว ที่จะเป็นคนรั้งให้ครอบครัวที่ไม่มีว ันกลับมามีความสุขร่วมกันใช้ชีวิตต่อไป มันคือสิ่งเดียวที่สมองฉันประมวลภาพออก คือต่อให้เรากลับคืนสู่สภาพครอบครัวได้ปกติ ความรู้สึกของเราสามคนพ่อแม่ลูก มันไม่มีวันเหมือนเดิม.. มันแตกไปแลเวเป็นเสี่ยงๆ..

หันหน้าไปยังกรอบรูปของครอบครัว มีพ่อมีแม่และมีดมิทรี! “หึ...” เขาไม่เคยมองหลี่เฉิงเป็นครอบครัวเลยสักครั้ง เพราะตั้งแต่วันแรกที่มันเข้ามา ความสนใจของพ่อกับแม่ก็เปลี่ยนไป

ที่แต่เดิมคอยช่วยเหลืองานพี่สาวเงียบๆ มาวันนี้เขากับช่วยไล่ตะเพิดครอบครัวเดิม "อาซานลื้อทำแบบนี้ไม่ถูกนะ สินเดิมของจินจินต้องกลับคืนบ้านเดิมถึงจะถูก"ลูกชายคนโตบ้านตระกูลตั้งชวนทะเลาะเสียงแข็ง แต่คนอายุน้อยกว่าเพียงมองสบตาส่งกระแสดูถูกไปให้

ฉันพยักหน้า ยิ้มขึ้นมาที่มุมปากที่ขมขื่น “อาเหยียน พวกเราก็ต่างทำเพื่อครอบครัว” “ฉันเข้าใจดีว่าคุณต้องการทายาท เพราะตระกูลโจวเป็นแก๊งมาเฟียใหญ่ ยังไงก็ต้องมีคนสืบทอด”

เรื่องที่เกิดขึ้นกับครอบครัว พวกเขาจึงรับรู้เป็นอย่างดี เพราะผู้ใหญ่ในครอบครัวไม่เคยปิดกั้นพวกเขา เพื่อไม่ให้เติบโตขึ้นมาโดยไม่รู้เรื่องอะไรเลย รวมถึงเหตุผลที่ครอบครัวของคุณแม่ของพวกเขา ไม่ได้อยู่ที่ปักกิ่งเหมือนเมื่อก่อนอีกด้วย “ไม่ต้องห่วงคุณแม่ของลูกจะไม่เศร้าอ ีกแล้ว พ่อจะอยู่กับพวกลูกไม่ออกไปทำงานไกลบ้าน และหายไปนานๆ อีกแล้ว ขอบคุณลูกสองคนที่ไม่เคยงอแง และรู้ความมาตลอด”

มีอยู่ครั้งหนึ่งตอนคุยกัน ฉันลองถามเรื่องครอบครัวเขาเล่นๆ เขาเงียบแป๊บหนึ่ง แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “จริงๆ ครอบครัวฉันก็แค่ครอบครัวธรรมดาทั่วไปในสวิตเซอร์แลนด์”

“เพ้ย!!! ใครบอกว่าท่านแม่เจ้าไม่รักเจ้ากัน ทุกคนในบ้านต่างรักเจ้ากันทั้งนั้นแหละ แต่ตอนนี้เจ้าแต่งงานมีครอบครัวแล้ว จะมานอนกับท่านแม่เจ้าได้อย่างไรกัน” “ไม่รู้ล่ะ ก็ข้าอยากอ้อนท่านแม่นี่นา ท่านพ่อไปนอนกับพี่ใหญ่เลย” “เรื่องอะไรพ่อต้องไปนอนกับพี่ใหญ่เจ้า พ่อเองก็อยากนอนกอดแม่เจ้าเช่น กัน เจ้านั่นแหละที่จะต้องนอนกับท่านอ๋องเหมือนเดิมน่ะ เจ้าจะทำผิดธรรมเนียมได้อย่างไร”