บทที่ 1 สิงหราช

ในช่วงบ่ายของวันอาทิตย์ ซึ่งเป็นวันหยุดที่เหมาะกับการพักผ่อนหลังจากต้องเผชิญหน้ากับความเหนื่อยล้าจากการทำงานมาตลอดห้าวัน ท่ามกลางกลิ่นหอมของนมและเนยที่ลอยกรุ่นอยู่ในคาเฟ่ร้านดังที่ตั้งอยู่บริเวณชั้นล่างของคอนโดมิเนียมแห่งหนึ่ง เสียงเพลงสากลที่เปิดคลอไปกับบรรยากาศทำให้ทั้งรู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลายไม่น้อย 

เสียงสนทนาที่ดังมาเป็นระยะจากลูกค้าแต่ละโต๊ะยิ่งทำให้คาเฟ่แห่งนี้ดูครึกครื้นขึ้นมา เครื่องดื่มแก้วโปรดและของว่างยามบ่ายพาให้บทสนทนายิ่งไหลลื่น 

เจ้าจันทร์ หรือชื่อที่เพื่อนๆ เรียกจนชินปากว่าคุณเจ้า ก็เป็นหนึ่งในคนที่มาใช้บริการคาเฟ่แห่งนี้ด้วย

ฉายา 'คุณเจ้า' ที่ได้มาเพราะความเจ้าระเบียบนั้นดูจะละลายหายไปเมื่อเวลานี้เจ้าตัวอยู่นอกเวลางาน เจ้าจันทร์ที่ถูกเพื่อนนัดให้ออกมาเที่ยวเล่นด้วยกันแทบจะสลัดภาพลักษณ์เลขาจอมเนี้ยบไปจนหมด 

ชุดทางการกับแว่นตาอันโปรดที่ชอบสวมใส่ พอเปลี่ยนมาสวมคอนแทคเลนส์กับชุดสบายๆ ก็ให้ความรู้สึกราวกับเป็นคนละคนจนโดนเพื่อนแซวตั้งแต่เห็นหน้า

นั่งคุยกันไปๆ มาๆ ก็กลายเป็นว่าหัวข้อสนทนาเปลี่ยนไปเรื่อยเปื่อยจนแทบจำไม่ได้แล้วว่าคุยอะไรกันไปบ้าง 

"เอ๊ะ นั่นคุณสิงหราชที่เป็นซีอีโอของแอลกรุ๊ปหรือเปล่า" นินจาร้องถามขึ้นหลังจากเห็นร่างสูงของบุคคลที่เธอกล่าวถึงลงจากรถยนต์ส่วนตัว  

ข้าวหอมรีบหันมองตาม "หือ? ไหนๆ ฉันยังไม่เคยเห็นตัวจริงเลยแก"

"ใครคือคุณสิงหราช แอลกรุ๊ปไหนวะ" ปิดท้ายด้วยเพื่อนคนสุดท้ายในกลุ่มของเจ้าจันทร์ นิลิน ผู้ซึ่งทำงานราชการ เธอจะไม่รู้จักคุณสิงหราชคนนั้นก็คงไม่แปลก เพราะสายงานที่ทำไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อย

ต่างจากนินจาและข้าวหอมที่ทำงานอยู่ในบริษัทเกี่ยวกับการเงินและการลงทุน พวกเธอย่อมรู้จักเจ้าของธุรกิจที่ครอบคลุมกิจการหลายอย่างอย่างคุณสิงหราชอยู่แล้ว 

ผู้ชายอย่าง คุณสิงหราช ที่ทั้งหล่อ รวย มีงานตำแหน่งสูงๆ โปรไฟล์ดีพร้อมไปแทบทุกด้าน ใครบ้างจะไม่อยากรู้จัก หากไม่นับข้อเสียที่ว่าเป็นเพลย์บอยตัวพ่อละก็นะ

"คุณเขาเป็นเจ้านายของคุณเจ้าไง นั่งตำแหน่งซีอีโอ ส่วนคุณเจ้าเป็นเลขา ใช่ไหมๆ" ข้าวหอมทั้งอธิบายและเอ่ยถามไปในคราวเดียวกัน

เจ้าจันทร์ส่ายหน้าตอบ สายตายังมองสิงหราชที่ควงนางแบบสาวเดินผ่านหน้าร้าน 

ตั้งแต่เธอทำงานและได้รู้จักกับเขา เธอเองก็ยังไม่เคยเห็นเลยว่าคุณซีอีโอจะคบหาใครจริงจัง แต่ละคนเห็นหน้ากันครั้งสองครั้งก็หายไปแล้ว วันๆ หนึ่งเธอเห็นไม่ต่ำกว่าสามคนที่มาแล้วก็ไป

คนอะไรใช้ผู้หญิงได้เปลืองกว่าทิชชู่เสียอีก

"ฉันทำงานให้น้องชายคุณเขาต่างหากล่ะ ขืนเป็นเลขาของคนแบบนั้นคงได้ปวดหัวตายแน่แกเอ๊ย" 

"เออ นั่นดิ นี่เห็นคุณเขาช่วงบ่ายๆ ประจำเลย ทำงานถึงครึ่งวันหรือเปล่าก็ไม่รู้" นินจาพยักหน้าตาม "คอนโดนี้ก็ห้องเชือดดี ๆ นี่แหละ นั่งต่ออีกสักพักเดี๋ยวก็เห็น"

เจ้าจันทร์ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพราะเธอเองก็ไม่ได้อยากนินทาเจ้านาย เธอเพียงนั่งฟังอย่างเงียบๆ และคอยแย้งบ้างหากสิ่งที่เพื่อนพูดมานั้นไม่เป็นความจริง จนหัวข้อสนทนาเปลี่ยนไปเรื่องอื่น เจ้าจันทร์ก็ยังเผลอเหลือบสายตามองไปยังทางเข้าคอนโดอยู่บ่อยครั้ง

ลึกๆ แล้วเธอก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าคนอย่างสิงหราชจะควงผู้หญิงติดๆ กันได้สักกี่คน