แวมไพร์เจ้าเสน่ห์

“แด่ค่ำคืนนี้เฮีย ปลดปล่อยทุกฉิ่งทุกอย่างออกมา แล้วลืมมันให้หมด”

“หึๆ ปลดปล่อยทุกอย่างเลยใช่ไหม” เขามองตาเธอ “เธอจะทำให้ฉันลืมมันให้หมด?”

“แม่นเจ้า” เธอตอบ ลงท้ายด้วยภาษาบ้านเกิด

เขาหัวเราะ หยิบแก้วมาชนกับเธอ ก่อนจิบเครื่องดื่มดีกรีแรง 96% ตาม

รสชาติของมันนุ่มละมุนไม่ผิดเพี้ยนไปจากที่เธอบอก แต่เขารู้ฤทธิ์เดชของมันดี

“เอาทิชชูไหม” ดูเธอจะไม่แยแสกับของเหลวที่ไหลลงมา เป็นเขาเสียเองที่ไม่อาจละสายตาไปได้ เขายังอยากนั่งอยู่ในบรรยากาศนี้ให้ตลอดรอดฝั่งจึงต้องขอความร่วมมือให้เธอช่วยจำกัดมันออก

“ไม่อะเฮีย” ปานดวงใจปฏิเสธ จู่ๆ ก็ลุกออกจากโต๊ะ

พยัคฆ์มองตามด้วยความสงสัย แวมไพร์สาวแวะดื่มกับนักพนันหนุ่มที่ยื่นแก้วให้ระหว่างที่เธอเดินผ่าน เจ้าสาวขอบคุณด้วยการยื่นหน้าเข้าไปจะกัดลำคอพวกนั้น แต่ก็ถอยออกมาและเต้นยั่วๆ โยกๆ แบบที่เขาเห็นประจำ แต่คราวนี้เขารู้สึกว่ามันเป็นภาพบาดตา บาดความรู้สึก

ปานดวงใจกลับมาพร้อมกับน้ำหวานสีแดง

“ตะกี้เฮียว่าเหล้าเปื้อนคอใช่ปะ”

“อือ” เขามองเธอเทน้ำหวาน ตามด้วยเหล้า

“เมย์เลยเพิ่งนึกได้ว่าแวมไพร์ต้องกินเลือดจะได้ฉมจริง”

พยัคฆ์มองน้ำหวานผสมเหล้าไหลลงมาจากมุมปากสองข้าง ใจเต้นแรงเมื่อลองคิดว่าน้ำสีแดงนั้นเป็นเลือดของเขาที่เธอเพิ่งดูดมาจากลำคอ      

ยิ่งมืด แสงไฟก็ยิ่งน้อยลง แต่วิบวับด้วยแสงสีที่สาดตามจังหวะเพลง เหล้าแก้วแล้วแก้วเล่าหมดไป

“ฉิ่งที่ไม่แน่นอนที่ฉุดคือความรัก ต่อให้รักแทบตาย ถ้าเขาหมดใจ มันก็ไปต่อไม่ได้” ปานดวงใจตะโกนแข่งกับเสียงดนตรีทำนองสยองขวัญ

“พูดจนฉันท่องได้แล้ว” พยัคฆ์ตะโกนกลับ

“เราต้องกลับมารักตัวเอง ต้องมูฟออนให้ได้” เธอไม่ได้บอกเขา แต่บอกกับตัวเอง

เหนือกว่าการที่อยากให้เขาตัดใจจากมารีก็คือ เธออยากจะลืมคนที่ยังคงยืนหนึ่งอยู่ในหัวใจตัวเอง

“เออรู้”

แสงที่สาดมาทางโต๊ะสะท้อนหยาดน้ำข้างริมฝีปาก ลำคอ หากคราวนี้ที่สะดุดตาที่สุดกลับเป็นหยาดน้ำตาบนพวงแก้มของคนข้างกาย ไม่ทันไรเธอก็ทิ้งหัวลงมาพิงหัวไหล่เขาและถอนใจ

พยัคฆ์ก้มมองในจังหวะที่เธอแหงนหน้าขึ้นมา วูบหนึ่งใบหน้าเธอหายไปกับความมืด แล้วเขาก็พลันตกใจเมื่อจู่ๆ ใบหน้าสีขาวก็สว่างพรึ่บขึ้นเพราะแสงไฟ ทว่าแค่เสี้ยววินาทีที่ได้มองเข้าไปในดวงตา เขาก็สัมผัสถึงความรู้สึกมากมายของเธอ มือหนายกขึ้นมาที่ใบหน้าของแวมไพร์สาวหวังปาดน้ำตา

“ไปเต้นกันดีกว่า” เธอดันมือเขาออก คว้าเครื่องดื่มเทเข้าปากแล้วเหนี่ยวเขาให้ลุกขึ้นยืน

พยัคฆ์ลุกตาม ให้เธอจับจูงเข้าไปในดินแดนที่เหล่าผีเดินขวักไขว่ กระทั่งถึงหน้าเวทีที่มีนักร้องแสดงดนตรีสด

“อีเมย์ อีคอทองแดง” เสียงผีตนนั้นตะโกนเมื่อเครื่องดื่มแก้วหนึ่งถูกคว้าไปจากถาดที่ตนถือเสิร์ฟ ตามด้วยอีกแก้วที่ถูกส่งต่อให้พยัคฆ์ เขารับมาดื่มรวดเดียวแล้ววางลงถาด

พยัคฆ์เริ่มมึน แต่อีกคนมึนกว่าจนต้องจับเขาเป็นหลักในจังหวะที่ดนตรีเปลี่ยนเป็นจังหวะสโลว์

“จะฉ้าวววว ปายทำไม แค่คนมันเบิ่ดใจ...วันนี้เรามาพบกันเด้อคนโฉด” ปานดวงใจร้องเพลงลูกทุ่งท่ามกลางเสียงเพลงสากล

“เมาเละแล้ว” พยัคฆ์รวบเอวบางเข้ามาในวงแขน

“โอ๊ย ฉบายมาก” เธอพิสูจน์ให้เขาดูว่าไหว

ปานดวงใจเกาะไหล่เขาไว้เป็นเสา วาดลีลานักเต้นสายยั่วสมเป็นแวมไพร์สาวเจ้าเสน่ห์ มือบางลูบไล้เนื้อตัวชายหนุ่ม จากที่ยืนนิ่งๆ เสาอย่างพยัคฆ์ก็เริ่มขยับตามจังหวะ เต้นเย้าไปกับเธอ

เลือดหนุ่มสูบฉีดมีพลังเมื่อมือบางลูบวนบนแผงอก เชิ้ตที่สวมใส่ให้ความรู้สึกเกะกะ เขาแกะกระดุมเสื้อออกเกือบหมดให้มือนุ่มได้แตะต้อง พยัคฆ์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ เมื่อปานดวงใจหมุนตัวกลับหลังหันเต้นรูดเสียดสีบั้นท้ายกับเนื้อตัวของเขา จากนั้นเธอก็หันกลับมาอีกที ลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดบนแผงอกทำให้พยัคฆ์วูบวาบ นิ้วเล็กๆ วาดเป็นรูปหัวใจบนหน้าอกเขา ก่อนจะไต่เตาะแตะลงไปยังลอนซิกซ์แพ็ก เธอเซเข้ามาหาเขา แหงนหน้าปรือตาเผยอปากเพราะโดนแอลกอฮอล์แผดเผา

อยากจูบ แค่คิดชายหนุ่มก็โน้มตัวลง แต่สาวเจ้ากลับรูดตัวลงไปเต้นแทบจะติดพื้น

“ยั่วเหรอ” เขายิ้ม

แวมไพร์สาวส่ายสะบัดสะโพกขึ้นมาอีกครั้ง เขาจับเธอไว้ เธอเห็นเขาสนุก สติที่เหลือน้อยก็พาร่างกายเข้าหา ไม่รู้เต้นท่าอะไรไปบ้าง เพื่อนเดินถือเครื่องดื่มผ่านมาก็คว้ามาดื่ม

“จะฉ้าววววไปทำไม มาเต้นให้ลืมมัน” เธอร้องเพลงอีกครั้ง

พยัคฆ์มันเขี้ยวกับความน่ารักของเธอจนทนไม่ไหว มือหนาบีบปากเธอ ก้มลงจะจูบแต่ติดที่เขี้ยวแวมไพร์เป็นอุปสรรค ร่างกายส่วนหน้าเสียดสีเครียดครัดมากขึ้น แอลกอฮอล์ไม่ได้มีผลให้สมรรถภาพของเขาลดลง ซ้ำกระตุ้นความต้องการที่กักเก็บมานาน

มือหนาข้างหนึ่งอ้อมไปแถวบั้นท้าย ดันร่างเธอเข้ามาแนบสะโพก แล้วเลื่อนมือนั้นลงไปที่ขาก่อนจะขยับขึ้นมาใต้กระโปรง ขยำก้นอวบๆ งอนๆ ของเธอที่เด้งไปเด้งมา

ฉากหน้าที่สุขุมถูกกระชาก เผยอสุรกายในกางเกงเริงร่าผงาดเสียดสีกับเธอ สาวน้อยที่มึนเมาหายใจติดๆ ขัดๆ ร่างของเธอจู่ๆ ก็โงนเงนทรงตัวไม่อยู่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขาข้างหนึ่งถูกเขายกแทบจะขึ้นไปพาดเอวหนา

เสื้อเกาะอกแทบจะไม่เก็บทรงขาวอวบ ความอวบนูนและวิบวับด้วยกลิสเตอร์ดึงรั้งใบหน้าเขาลงไป

ความร้อนจากลมหายใจของเขาราวเปลวไฟจุดลงไปในกระแสเลือดผสมแอลกอฮอล์ วูบหนึ่งแสงไฟวาบผ่าน ปานดวงใจมองใบหน้าหล่อที่อยู่ใกล้มาก เส้นเลือดตรงลำคอเขาดึงดูดใจจนต้องกลืนน้ำลาย

“ฉันได้กลิ่นมนุษย์” เสียงนั้นกระเส่ายามสวมบทแวมไพร์ มือบางเลื่อนจากหน้าอกเขาไปยังต้นคอ

“ฉันเป็นอาหารของเธอ” พยัคฆ์ยืดตัวขึ้นพร้อมจับขาเธออีกข้างขึ้น เขาขย่มตัวครั้งเดียว ก็สามารถจับขาของปานดวงใจเข้าล็อกในท่าอุ้มแตง

เรียวแขนเล็กกอดคอเขาเมื่อพยัคฆ์อุ้มเธอหมุนตัวตามเสียงเพลงซึ่งเปลี่ยนเป็นคึกคักอีกครั้ง เขาเหวี่ยงจนเธอหัวหมุน ซุกหน้ากับลำคอเขาที่มีกลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นน้ำหอมยั่วใจ

“เลือดของฉันจะพาเธอดื่มด่ำตลอดราตรีนี้” เสียงของเขาปลุกผีเสื้อในตัวเธอให้พากันกระพือปีก ความซาบซ่านซึมซาบไปทั่วกาย ในที่สุดเธอก็ฝังเขี้ยวลงไปที่ลำคอเขา   

“โอ้” เสียงร้องของเขาทำให้สาวน้อยย่ามใจ ฝังคมเขี้ยวลงมากกว่าเดิม

กางเกงเขาแทบปริเมื่อวายร้ายข้างในอยากลิ้มรสสวาทแวมไพร์ พยัคฆ์วางเธอลงหลังจากลำคอเป็นอิสระ แต่แขนยังประคองเธอไว้

หน้าอกของเธอกลับมายั่วตาเขาอีกครั้ง และในที่สุดจมูกคมก็กดลงบนเนินอกข้างหนึ่ง เขากดหน้าซุกไซ้ แค่ดมไม่เพียงพอ ลิ้นร้อนปาดลงบนความนุ่มหยุ่น ในจังหวะที่บรรยากาศมืดเหมือนหลับตาพยัคฆ์ดึงขอบเสื้อของเธอลง สติเกือบแตกดับเมื่อริมฝีปากได้สัมผัสกับยอดอกตึงเต็งแข็งสู้ ลิ้นร้อนตวัดโลมเลียก่อนดึงขอบเสื้อกลับที่เดิม ไฟสว่างวาบอีกครั้ง แต่ความหวามไหวที่เกิดขึ้นทำให้ปานดวงใจทิ้งร่างลงในอ้อมกอดเขา

พยัคฆ์ประคองคนสติไม่เต็มร้อยที่พยายามเต้นต่อไว้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้างบีบปากเธอจนหญิงสาวยอมดันเขี้ยวปลอมออก ริมฝีปากเธอน่าจูบขึ้นเป็นกอง

“ไหนขอลิ้มรสเลือดของฉันในปากเธอหน่อย”

ปานดวงใจแลบลิ้นเลียน้ำลายที่ไหลหลังจากถอดเขี้ยว พยัคฆ์ยิ่งกอดเธอแน่น ก้มลงแตะปลายลิ้นของตัวเองบนปลายลิ้นของเธอ