5 หวงแหน

รถหรูจอดสนิทที่หน้าอาคารออฟฟิศใจกลางเมือง ธารันไม่รอให้รัญดาเปิดประตู เขาก้าวลงไปก่อนจะเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่เธอนั่งแล้วยืนรออยู่นิ่งๆ

รัญดาก้าวลงจากรถ ความเย็นของเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับผิวหน้า แต่ก็ไม่อาจลดทอนความร้อนรุ่มในอกลงได้ เธอเตรียมจะเดินเลี่ยงไปที่ลิฟต์พนักงานตามปกติ แต่เสียงทุ้มก็เอ่ยดักไว้

“รัญดา”

เธอชะงักฝีเท้า หันกลับมามองเขา

“คะ ธารัน?”

ธารันยืนพิงตัวรถ สายตาคมกริบจ้องเธอไม่วางตา

“เย็นนี้ฉันมีนัดทานข้าวกับคุณต้นหลิวที่โรงแรมเดิม เธอเตรียมไฟล์สรุปการจองห้องจัดเลี้ยงติดมือไปด้วย”

รัญดาเม้มปากแน่น ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาอีกครั้ง เธอคิดว่าวันนี้จะได้พักหลังจากเหนื่อยล้ามาทั้งวัน แต่เปล่าเลย เขาไม่ได้ให้โอกาสเธอได้พักหายใจเลยสักนิด

“ได้ค่ะธารัน รัญดาจะเตรียมเอกสารให้เรียบร้อยค่ะ”

“อ้อ แล้วก็...” ธารันเว้นจังหวะ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนรัญดาต้องก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ

“เสื้อตัวนี้ที่เธอใส่...ฉันไม่ชอบ เปลี่ยนชุดใหม่ก่อนไปโรงแรมด้วย”

รัญดาก้มมองเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ตัวเองสวมใส่อย่างงุนงง มันก็เป็นเสื้อทำงานปกติที่เธอใส่มาตลอดหลายปี

“ทำไมเหรอคะ? รัญดาว่ามันก็สุภาพดีนะคะ”

“ฉันบอกว่าไม่ชอบ ก็คือไม่ชอบ” เขาตอบเสียงเรียบ แววตาที่จ้องมองมานั้นมีความหวงแหนบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก

“ฉันไม่อยากให้คู่หมั้นฉันมองว่าเลขาส่วนตัวของฉันแต่งตัวจืดชืดจนทำลายภาพลักษณ์บริษัท เข้าใจนะ?”

คำพูดของเขาเหมือนตบหน้าเธอฉาดใหญ่ หญิงสาวก้มหน้าลงเพื่อซ่อนความสั่นไหวของดวงตา

“ค่ะ รัญดาจะเปลี่ยนให้ค่ะ”

“ดี” ธารันกระตุกยิ้มก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าตึกไป ทิ้งให้รัญดายืนอยู่ตรงนั้นท่ามกลางสายตาผู้คนที่เดินขวักไขว่ แต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยวที่สุดในโลก

เธอสูดหายใจลึกๆบังคับให้น้ำตาที่รื้นขึ้นมาไหลย้อนกลับเข้าไปข้างใน รัญดาสัญญากับตัวเองว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะยอมให้คำพูดของเขาทำร้ายก่อนจะเดินตามเขาเข้าไปในออฟฟิศ ก้าวสู่บทบาทที่เขาขีดเขียนให้เธอเล่นโดยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

รัญดาตัดสินใจหยิบเดรสสีฟ้าอ่อนที่เธอเคยซื้อเก็บไว้แต่ไม่เคยมีโอกาสได้ใส่ มันเป็นชุดที่เข้ารูปพอดีตัว ขับผิวขาวนวลให้ดูผุดผ่องและดูมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าทุกวัน เธอไม่ได้ตั้งใจจะประชดเขา แต่เธอแค่อยากพิสูจน์ให้เห็นว่า ถึงแม้เธอจะเป็นเพียงเลขา แต่เธอก็มีศักดิ์ศรีพอที่จะไม่ดูจืดชืดอย่างที่เขาตราหน้า

เมื่อเธอมาถึงล็อบบี้โรงแรมที่นัดหมายไว้ ธารันที่ยืนรออยู่กับคู่หมั้นมองตรงมาที่เธอทันที เขาชะงักไปเล็กน้อย สายตาคมกริบไล่มองตั้งแต่ใบหน้าสวยหวานที่แต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงบางเบา จนถึงชุดเดรสที่เปลี่ยนภาพลักษณ์เลขาสาวที่แสนธรรมดาให้ดูมีเสน่ห์จนน่าประหลาดใจ

“รัญดา…” ธารันเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตากลับจับจ้องไม่วางตา แววตาของเขาไม่ได้มีความหงุดหงิดเหมือนตอนสั่งงาน แต่มีความนิ่งลึกที่บอกไม่ถูก

“เห็นธารันบอกว่าไม่ชอบชุดเดิม รัญดาก็เลยเปลี่ยนตามที่ธารันต้องการค่ะ” รัญดาตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าในใจกลับเต้นผิดจังหวะ

ต้นหลิวหันมามองรัญดาแล้วยิ้มกว้าง

“รัญดาแต่งตัวสวยจังเลยค่ะ ปกติเห็นแต่ใส่ชุดยูนิฟอร์มบริษัท ไม่คิดเลยว่าถ้าแต่งแบบนี้จะสวยขนาดนี้ ธารันคะ เลขาคุณสวยจนฉันแทบจำไม่ได้เลยนะเนี่ย”

ธารันไม่ได้ตอบคำถามคู่หมั้น เขาทำเพียงแค่กระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตายังคงตรึงอยู่ที่ร่างสวยสมส่วนของรัญดาราวกับว่าเขาเพิ่งจะมองเห็นตัวตนของเธอชัดๆเป็นครั้งแรก

“นั่นสิ...” ธารันพึมพำเสียงต่ำ

“ไม่ยักรู้ว่า...ใส่แบบนี้แล้วจะดูดีกว่าที่คิด”

คำชมที่ดูเหมือนประชดประชันของเขาทำให้รัญดารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า เธอรีบก้มหน้ามองแฟ้มงานในมือเพื่อซ่อนความประหม่า ขณะที่ธารันยังคงมองตามหลังเธอไม่ละสายตา แม้กระทั่งตอนที่เขาหันไปควงแขนคู่หมั้นเดินเข้าห้องอาหารไปแล้วก็ตาม

ความรู้สึกอึดอัดระคนหวามไหวเริ่มตีรวนอยู่ในอกรัญดา เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของค่ำคืนที่แสนทรมาน เพราะทุกย่างก้าวที่เธอเดินตามหลังเขาและคู่หมั้นไปคือการย้ำเตือนว่าไม่ว่าเธอจะดูดีแค่ไหน หรือพยายามจะสวยงามเพียงใด เธอก็เป็นได้เพียงแค่ เงา ในสายตาของเขาเท่านั้น