8 ไม่มีวันเป็นของคนอื่น

ธารันกระชากแขนเรียวรัญดาเข้ามาในซอกทางเดินลับที่เชื่อมระหว่างห้องอาหารกับโซนสำนักงานของโรงแรมก่อนจะดันแผ่นหลังบางเข้ากับผนังเย็นเฉียบ ความเงียบงันรอบข้างมีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของรัญดา

ร่างสูงจ้องเธอด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ แสงไฟสลัวจากเพดานสะท้อนความดุดันบนใบหน้าของเขา

“เธอตั้งใจทำใช่ไหม?” เขาถามเสียงต่ำกระด้าง

“คะ? ธารันหมายความว่ายังไง?” รัญดาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ ในตาของเธอมีน้ำใสๆคลออยู่

“อย่ามาทำหน้าซื่อ ชุดที่ฉันบอกให้เธอใส่เพื่อให้เธอทำตัวให้เหมาะสมต่อหน้าคู่หมั้นฉัน แต่เธอกลับทำไวน์หกใส่จนมันดูไม่ได้” เขากวาดสายตามองรอยไวน์สีแดงที่เปรอะเปื้อนเนื้อผ้าสีฟ้าอ่อน

“หรือนี่คือวิธีเรียกร้องความสนใจแบบใหม่ของเธอ ทำให้ตัวเองดูน่าสงสารเพื่อให้ฉันต้องละทิ้งคู่หมั้นมาดูแลเธอ?”

รัญดาหน้าชาเหมือนถูกตบฉาดใหญ่ ความเจ็บปวดที่พยายามเก็บกดไว้พังทลายลง

“ธารันคิดแบบนั้นเหรอคะ ธารันคิดว่ารัญดาจะเอาตัวเองมาทำให้ขายหน้าต่อหน้าคุณต้นหลิวเพียงเพื่อเรียกร้องความสนใจจากธารันงั้นเหรอ”

“แล้วมันมีเหตุผลอื่นอีกหรือไง” เขาบีบข้อมือเธอแน่นขึ้นจนเธอรู้สึกเจ็บ

“ตั้งแต่วันที่ฉันประกาศเรื่องงานหมั้น เธอก็ทำตัวน่ารำคาญขึ้นทุกวัน!”

“รัญดาทำตัวน่ารำคาญ หรือเพราะความจริงที่รัญดาเป็นอยู่มันขวางหูขวางตาธารันกันแน่คะ!” รัญดาตะคอกกลับเป็นครั้งแรก แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานระเบิดออกมา

“รัญดาเป็นแค่เลขาที่ต้องคอยตามเช็ดตามล้างทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องความรักของธารัน รัญดาก็ต้องเป็นคนจัดการให้ ทั้งที่รัญดาก็เป็นมนุษย์! รัญดาก็มีหัวใจเหมือนกัน!”

ธารันชะงักไป คำพูดของเธอเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางความเงียบ แววตาดุดันของเขาไหววูบไปชั่วขณะ

“เธอว่าไงนะ...”

“รัญดาเหนื่อยค่ะ…” เธอพูดเสียงสั่น น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลอาบแก้ม

“เหนื่อยที่ต้องคอยมองดูธารันกับคนอื่น เหนื่อยที่ต้องคอยเลือกแหวน เลือกสถานที่งานหมั้น เหนื่อยที่ต้องโดนธารันดูถูกอยู่ซ้ำๆ ถ้าธารันเกลียดรัญดานัก ทำไมไม่ไล่รัญดาออกไปล่ะคะ!”

เธอพยายามผลักอกเขาให้ถอยห่าง แต่ธารันกลับรวบตัวเธอเข้าหาตัวจนไร้ช่องว่าง ลมหายใจของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ กลิ่นบุหรี่จางๆผสมกับน้ำหอมหรูทำเอาเธอสติกระเจิง

“จะให้ฉันไล่เธอออกงั้นเหรอ?” ธารันโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากเธอ เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบที่ทรงพลังและน่ากลัว

“คนอย่างรัญดา ถ้าจะออกไปก็ต้องออกไปในแบบที่ฉันอนุญาตเท่านั้น และตอนนี้...ฉันยังไม่อนุญาต”

จุ๊บ

เขากดจูบลงมาที่ริมฝีปากของเธออย่างไร้ความปรานี ไม่ใช่ความรัก แต่เป็นความโกรธแค้นและต้องการที่จะ ตีตรา เพื่อย้ำเตือนให้เธอรู้ว่าเธอเป็นของใครและไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดฝันถึงอิสรภาพจากเขา

จูบนั้นดุดันและเร่าร้อนราวกับเป็นการลงทัณฑ์ รัญดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความเจ็บปวดจากการถูกบดขยี้ริมฝีปากปะทะกับความรู้สึกหวามไหวที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิต

อื้อ…

เธอพยายามใช้มือดันแผ่นอกของเขาออก แต่ธารันกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปกดไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็โอบรัดเอวเธอไว้แน่นจนแทบจะรวมร่างกัน

เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงต้าน ธารันก็ผละริมฝีปากออกเพียงเล็กน้อยให้ลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ปะทะกันในระยะประชิด แววตาของเขาที่เคยมืดดำไปด้วยความโกรธ บัดนี้กลับฉายแววความปรารถนาที่ยากจะสะกดกลั้น

“เธอคิดจะไปจากฉันงั้นเหรอ รัญดา...” เสียงของเขาพร่าสั่นและเต็มไปด้วยอันตราย

“คิดว่าความเจ็บปวดที่เธอแบกรับมาตลอดมันน่าสมเพชขนาดไหน แต่เธอก็ยังยืนอยู่ตรงนี้…ในอ้อมกอดของฉัน”

รัญดาหอบหายใจหนัก น้ำตายังคงนองหน้า

“เพราะรัญดาไม่มีทางไปต่างหาก...” เธอตอบเสียงเครือ

“ธารันขังรัญดาไว้ในหน้าที่ ขังรัญดาไว้ในโลกที่ธารันสร้างขึ้น แล้วตอนนี้จะมาเรียกร้องอะไรจากรัญดาอีกคะ”

ใบหน้าหล่อเหลาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสวยที่สั่นไหวของเธอ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่การบดขยี้อย่างรุนแรง เขาสัมผัสที่ริมฝีปากของเธอแผ่วเบาและเนิ่นนานราวกับกำลังลิ้มรสความขมขื่นและความโหยหาที่อัดอั้น

“ฉันไม่ได้เรียกร้อง…” เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ

“ฉันแค่กำลังยืนยันว่าไม่ว่าเธอจะเกลียดฉันแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันเป็นของคนอื่น”

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าของพนักงานโรงแรมดังใกล้เข้ามาทางมุมทางเดินนั้น ธารันผละตัวออกจากเธออย่างรวดเร็ว เขายืดสูทให้เรียบกริบและปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาเหมือนเดิมในพริบตาเดียว

เขากวาดสายตามองรอยไวน์ที่เปื้อนบนตัวเธอด้วยแววตาที่เรียบเฉย

“ออกไปห้องน้ำคนเดียวซะ จัดการรอยเปื้อนให้เรียบร้อย แล้วกลับไปรอที่รถ” เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อย่าให้ใครเห็นว่าเธอร้องไห้ เลขาของฉันต้องสมบูรณ์แบบเสมอ เข้าใจไหม”

รัญดายืนตัวสั่นอยู่ในความมืดหลังจากพนักงานเดินผ่านไป เธอรู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ไม่ใช่เพราะจูบของเขา แต่เพราะความเฉยเมยที่เขากลับมาสวมหน้ากากใส่เธออีกครั้งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น