7 ไม่มีทางไปไหนได้

รัญดาเดินเลี่ยงไปนั่งที่มุมสงบของห้องอาหารที่ห่างออกไปพอสมควร เธอวางไอแพดลงบนโต๊ะก่อนจะเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเงาของตัวเอง เธอรู้สึกเหมือนคนแปลกหน้าในชุดเดรสสวยหรูที่เธอไม่คุ้นเคย

จากมุมนี้เธอเห็นธารันและต้นหลิวกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส ธารันดูเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบในสายตาคนอื่น เขาสุภาพ ใส่ใจ และดูรักคู่หมั้นของเขาเหลือเกิน

ทันใดนั้น ต้นหลิวก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปคู่กับธารัน ทั้งสองคนหัวเราะร่าและโน้มตัวเข้าหากันอย่างสนิทสนม ภาพที่เห็นบาดลึกเข้าไปในใจของรัญดา เธอหลับตาลงแน่นพยายามบังคับให้ตัวเองจดจ่ออยู่กับตัวเลขในตารางงานที่ยังค้างคา แต่เสียงหัวเราะของพวกเขาที่ดังแว่วมาเป็นระยะกลับกลายเป็นเสียงกรีดร้องในความรู้สึกของเธอ

ขณะที่เธอกำลังจะเปิดหน้าจอไอแพดเพื่อทำงานต่อ จู่ๆเงาของใครบางคนก็ทอดทับลงมาบนโต๊ะของเธอ

“รัญดา”

เป็นเสียงของธารัน เขาเดินแยกตัวออกมาจากต้นหลิวที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ เขายืนค้ำโต๊ะเธอมือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ใบหน้าเรียบเฉยจนเธอกลัว

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอถามเบาๆโดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเขา

“ทำไมไม่นั่งที่เดิม เธอคิดว่าการหนีมานั่งตรงนี้จะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นหรือไง” เขาถามเสียงเรียบต่ำ

“รัญดาไม่ได้หนีค่ะ รัญดาแค่อยากทำงานให้เสร็จเร็วๆ ธารันจะได้กลับไปใช้เวลาส่วนตัวกับคุณต้นหลิวได้สะดวกขึ้น” เธอตอบพร้อมกับก้มหน้าพิมพ์งานอย่างรวดเร็ว

ธารันนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาเย็นเยียบจนขนลุก

“อย่าพยายามทำตัวเป็นนางเอกผู้แสนดีที่ยอมสละทุกอย่างให้ฉันเลยรัญดา มันน่าสมเพช เพราะสุดท้ายเธอก็ไม่มีทางไปไหนได้อยู่ดี”

เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินหันหลังกลับไปหาต้นหลิว ทิ้งให้รัญดานั่งตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังของเธอ หัวใจที่เคยปวดร้าวบัดนี้กลายเป็นความชาหนึบ

เธอเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป คำพูดของธารันเมื่อครู่เป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ แต่เธอจะไม่ปล่อยให้มันไหลออกมาเด็ดขาด เธอต้องแข็งแกร่งกว่านี้เพื่อที่วันหนึ่งเธอจะได้ก้าวออกไปจากชีวิตของเขาอย่างสง่างามที่สุด

ขณะที่รัญดากำลังจะตั้งสติเพื่อกลับไปนั่งที่เดิม ต้นหลิวที่วางสายโทรศัพท์ก็หันไปพูดอะไรบางอย่างกับธารันก่อนที่ทั้งคู่จะลุกขึ้นเดินตรงมาทางมุมที่รัญดานั่งอยู่

“รัญดาคะ พอดีฉันลืมกระเป๋าคลัตช์ไว้ที่มุมนั้นน่ะค่ะ รบกวนช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะว่าอยู่ที่นั่นหรือเปล่า” ต้นหลิวเอ่ยถามอย่างเป็นกันเอง แต่สายตาของเธอกลับมองไปที่แฟ้มงานบนโต๊ะของรัญดาอย่างสนใจ

รัญดารีบลุกขึ้นยืน

“ได้ค่ะ เดี๋ยวรัญดาหาให้ค่ะ”

ระหว่างที่รัญดาก้มลงมองหาใต้โต๊ะและเก้าอี้ ธารันยืนกอดอกนิ่งอยู่ข้างหลังต้นหลิว สายตาของเขามองรัญดาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

“อ๊ะ! อยู่นี่ค่ะ” รัญดาหยิบกระเป๋าขึ้นมาส่งให้ต้นหลิว แต่ในจังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้น มือของเธอพลาดไปปัดโดนแก้วไวน์ที่วางอยู่ริมขอบโต๊ะจนล้มคว่ำ น้ำไวน์สีแดงฉานไหลทะลักลงมาเปื้อนเดรสสีฟ้าอ่อนที่เธอกำลังสวมใส่อยู่จนเป็นปื้นใหญ่

“อุ๊ย! รัญดา! เป็นอะไรไหมคะ เปื้อนหมดเลย” ต้นหลิวอุทานด้วยความตกใจ

รัญดารีบถอยหลังจนส้นสูงสะดุดขอบพรมจนเกือบจะเสียหลัก แต่ในจังหวะที่เธอจะล้ม ธารันที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดกลับก้าวเข้ามาคว้าเอวเธอไว้ได้ทัน แรงดึงของเขาทำให้ร่างเล็กของรัญดาปะทะเข้ากับอกแกร่งของเขาอย่างจัง ท่ามกลางสายตาของแขกคนอื่นๆในห้องอาหารที่เริ่มหันมามอง

“ซุ่มซ่าม” เสียงทุ้มดุเข้มดังขึ้นเหนือหัวเธอ

รัญดาตัวแข็งทื่อ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆจากอกของเขาทำเอาสติเธอพร่าเลือน ความอับอายที่ถูกคนทั้งร้านมองและความรู้สึกที่ถูกเขาดึงไว้ในอ้อมกอดแบบนี้ทำให้เธออยากจะแทรกแผ่นดินหนี

“รัญดา...ขอโทษค่ะ” เธอพยายามดันตัวออกแต่ธารันกลับรวบเอวเธอไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม สายตาของเขามองรอยไวน์ที่เปื้อนชุดเธออย่างไม่พอใจ

“ชุดนี้ฉันบอกให้เธอเปลี่ยนมาให้ดูดี แต่สุดท้ายเธอก็ทำมันพังจนได้” ธารันพูดเสียงเย็นก่อนจะหันไปหาต้นหลิว

“ต้นหลิวครับ เดี๋ยวผมพาเลขาไปจัดการความเรียบร้อยที่ห้องน้ำสักครู่ เดี๋ยวผมกลับมา”

เขาสั่งเสร็จสรรพโดยไม่รอคำคัดค้านจากใคร รัญดาเบิกตากว้าง

“ธะ ธารัน รัญดาจัดการเองได้ค่ะ ไม่ต้องไป...”

“เดินไหวไหม” เขาขัดขึ้น เสียงดุแต่มีแววบังคับอยู่ในทีก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงร่างของเธอให้เดินออกจากห้องอาหารไปท่ามกลางสายตาของทุกคน รวมถึงต้นหลิวที่ยืนนิ่งค้างด้วยสีหน้าแปลกใจ

เขาไม่ได้พาเธอไปห้องน้ำแต่เขากลับพาเธอเดินออกไปยังโถงทางเดินที่เงียบสงัดสู่พื้นที่ส่วนตัวที่เขาจะทำอะไรก็ได้ตามใจต้องการ