บท1

บท 1

 

‘พ่อคะ วันนี้สนุกมาก ๆ เลย ไปอีกหลาย ๆ ครั้งเลยได้ไหมคะ’ เสียงเด็กหญิงเจื้อยแจ้ว ร้องขออยากมาเที่ยวอีกครั้ง

‘ได้สิ พ่อจะพามาเที่ยวอีกแน่นอน’ คนเป็นพ่อหันมายิ้มให้กับลูกสาวขณะที่กำลังขับรถอยู่

‘ขับรถก็มองข้างหน้าสิคะ หันมาเล่นกับลูกอยู่ได้’ เสียงคนเป็นแม่ที่นั่งอยู่ด้านหน้า ดุพ่อที่ขับรถไม่มองทาง เพราะกลัวจะเกิดอุบัติเหตุ

‘เข้าใจแล้วครับ!!’ พ่อตะโกนดังลั่นรถ และตั้งใจขับรถไม่ว่อกแว่ก แต่การกระทำของเขากลับเรียกเสียงหัวเราะของเด็กสาวที่กำลังมองอยู่

‘ฮ่า ๆ ๆ ๆ พ่อกลัวแม่จนขึ้นสมองแล้วอะ’ เด็กสาวเอาแต่ล้อเลียนพ่อเธออยู่อย่างนั้นในขณะที่กำลังจอดรอไฟแดง

‘ไฟเขียวแล้วค่ะคุณ’ แม่ได้เตือนพ่อที่กำลังหันมาคุยเล่นกับลูกสาว ตอนนี้เวลาก็ดึกมากแล้ว เลยไม่ค่อยมีรถขับไปมาสักเท่าไหร่กว่าพ่อจะขับออกไป ไฟก็เขียวได้ประมาณห้าวินาทีแล้ว

‘โดนบ่นอีกแล้ว ฮ่า ๆ ๆ’ พูดเสร็จคนเป็นพ่อก็ขับรถออกไปทันที บนรถเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข ทั้งสามคนพึ่งจะไปเที่ยวกันมาและกำลังจะตรงกลับบ้าน แต่ทว่า......

 

โครม!!!!!

 

ในขณะที่กำลังขับผ่านสี่แยกไฟแดง ก็ได้มีรถหกล้อขับฝ่าไฟแดงและพุ่งชนเข้ามาที่ด้านข้างคนขับอย่างจัง ด้วยความเร็วที่ขับมา บวกกับแรงชนที่เข้าปะทะอย่างกะทันหัน ทำให้รถพลิกคว่ำไปหลายตลบ จนไปหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของถนน

สถานที่แถบชนบท สี่แยกที่ไร้ผู้คนสัญจรไปมา ไร้วี่แววของผู้คนให้ร้องเรียกเพื่อขอความช่วยเหลือ ส่วนรถคันที่ชนกลับขับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่แม้แต่จะช่วยพวกเราสามคน พ่อ แม่ ลูก

‘แม่! พ่อ!’ เสียงเอื่อย ๆ ของหญิงสาวที่เมื่อครู่เต็มไปด้วยความสนุกสนาน แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยมึนงงและตกใจกับเหตุการณ์ที่พึ่งจะเกิดขึ้นเมื่อครู่

‘กีวี่ แม่ไม่เป็นไร ลูกรีบออกไปจากรถเร็ว’ คนเป็นแม่กลอกตามองไปทางสามีที่นั่งอยู่ด้านข้าง ก็พอจะเดาออกว่าสามีเธอคนนี้ได้จากโลกนี้ไปแล้ว เพราะบาดแผลที่ตัวบ่งบอกทุกอย่าง

ส่วนเธอนั้นกลับขยับร่างกายไม่ได้เลยสักนิด ราวกับกระดูกทุกส่วนในร่างกายได้แหลกสลายไปหมดแล้ว และตอนนี้เธอก็ได้กลิ่นน้ำมันเบนซินคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ คาดว่าน่าจะรั่วมาจากถังน้ำมันเพราะแรงกระแทก

‘แม่ละคะ ฮือ ๆ’ เด็กสาวร้องไห้ออกมาเพราะความหวาดกลัว

‘เดี๋ยวแม่ออกไป ลูกออกไปก่อนนะคะ เชื่อแม่นะกีวี่ เด็กดี’ คนเป็นแม่พูดไปอย่างนั้นเพื่อปลอบใจลูกสาวที่กำลังขวัญหนีดีฝ่อ ทั้ง ๆ ที่ก็รู้ว่าตัวเองไปไหนไม่ได้แล้ว

‘ว้ายย!!! หนูออกมาก่อนค่ะ เดี๋ยวป้าช่วย’ มีเสียงจากคนนอก ที่ขับรถผ่านมาแล้วเห็นมีรถพลิกคว่ำอยู่ จึงลงมาช่วยเหลือเท่าที่จะช่วยได้

‘ช่วยแม่หนูด้วยค่ะ ฮือ ๆ ๆ’ เด็กสาวค่อยๆ คลานออกมาจากรถ ด้วยอาการสั่นเพราะยังตกใจไม่หาย

พลเมืองดีที่เข้ามาช่วยเหลือหันไปมองหาแม่ตามที่เด็กสาวบอก เห็นเธอนั่งไม่ไหวติงอยู่ด้านหน้า ยังมีสติอยู่แต่แค่ขยับไม่ได้

‘ช่วยพาลูกสาวฉันออกไปจากตรงนี้ทีค่ะ น้ำมันไหลออกมาเยอะแล้ว ฮึก!’ หญิงสาวพยายามสะกดกั้นอารมณ์ไว้ เพื่อไม่ให้ลูกเธอตื่นตระหนก

เธอได้แต่ส่ายหน้าไปทางพลเมืองดี เป็นเชิงว่าเธอออกไปไม่ได้แล้ว โปรดช่วยลูกเธอด้วย

‘ฉันจะกลับมาช่วยค่ะ รอก่อนนะคะ หนูไปกับป้าก่อนนะคะ’ หญิงสาวที่นั่งอยู่ในรถ ยิ้มตอบเป็นการขอบคุณ

‘แม่! ออกมาให้ได้นะ ฮือ ๆ’ คุณป้ารีบพาเด็กสาวออกจากบริเวณรถให้ไกลมากที่สุด

‘ฮัลโหลค่ะ มีเหตุรถพลิกคว่ำค่ะ มาเร็ว ๆ หน่อยได้ไหมคะ ติดอยู่ในรถสองคนค่ะ......’

ตู้ม!!!!

 

‘กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!’

 

เฮือก!!!!

 

“ฝันถึงเรื่องนี้อีกแล้วเหรอ มันเป็นความทรงจำเรารึเปล่านะ” หญิงสาวตื่นจากห่วงแห่งความฝัน เธอฝันแบบนี้มาหลายครั้ง      จนเริ่มสงสัยว่ามันเป็นเรื่องราวของใครกันแน่

“ช่างเถอะ ไปเช็กยอดวิวดีกว่า” เธอละความสนใจจากความฝันนั่นและลุกขึ้นไปเปิดคอมพิวเตอร์ เพื่อที่จะเข้าไปเช็กอะไรสักอย่าง

‘ไม่ฟินเลย’

‘แต่งอะไรเนี่ย ไม่เคยมีเซ็กส์เหรอ’

‘แต่งไม่ได้เรื่อง’

‘เริ่มแรก ๆ ก็ดีนะ แต่ทำไมตอนสอดใส่มันแย่แบบนี้ละ ผิดหวังจัง’

“เฮ้อออ” เธอทิ้งตัวลงนอนไปบนเตียงนุ่ม ๆ

‘กี่วี่’ หญิงสาว อายุ 27 ปี อาชีพตอนนี้คือ นักเขียน พล็อตเรื่องหลักของเธอ คือแนวแฟนตาซีต่างดาว แต่ตอนนี้ตลาดได้เปลี่ยนไปแล้ว ผู้คนเริ่มหันมาสนใจแนวโรแมนติก มีฉากNCเน้น ๆ ฟิน ๆ แต่เธอทำไม่ได้ นี่ก็เป็นเรื่องแรกของเธอในแนวโรแมนติก สรุปก็คือ มันไม่ได้เรื่อง

“ฉันกำลังจะอดตายย อ้ากกกกก” เธอได้แต่กระวนกระวายอยู่บนเตียง เพราะก็ไม่รู้ว่าจะแต่งยังไงให้มันดีขึ้น

ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยมีเซ็กส์หรอกนะ เคยเกือบจะมี แต่ก็แค่เคยเกือบนั่นแหละ หลังจากที่ฉันออกมาอยู่คนเดียวที่อพาทเมนท์ ฉันเคยมีแฟนตอนอยู่มหาลัยปี3 วันนั้นเราไปเจอกันที่ห้องของเขาและกำลังจะอึ้บ ๆ กันแล้ว เล้าโลมกันเรียบร้อย กำลังจะเข้าไปอยู่แล้ว แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตู ดังขึ้นมาขัดจังหวะ

เสียงผู้หญิงโวยวายขึ้น ฉันเลยสงสัยและลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าไปเปิดประตู เธอโวยวายว่าเธอเป็นแฟนของไอ้หมอนั่น สรุปเลยก็คือมันคบซ้อน ฉันก็เลยบอกเลิกเขาวันนั้นและไม่ติดต่อกลับไปอีกเลย บล็อคเบอร์บล็อคไลน์ บล็อคทุกอย่าง ถึงจะเจอกันที่มหา'ลัย ฉันก็เดินเมินไปเลย ไม่สนใจเขาอีก

จากนั้นฉันก็ไม่กล้ามีแฟนอีกเลย หลังจากเรียนจบ ฉันก็เอาแต่นั่งแต่งนิยายอยู่ในห้อง ช่วงแรก ๆ แนวของเธอขายดีมากๆ รายได้หลักหมื่นอัพ แต่ปัจจุบันเหลือเดือนละพันอัพเท่านั้น และนี่คือเหตุผลที่เธอจะต้องเปลี่ยนแนวเขียน เพราะเธอกำลังจะอดตายยย