บท2

บท 2

 

“แล้วฉันจะทำยังไงดีละเนี่ยย” นิยายรักโรแมนติกถ้าไม่มีฉากเลิฟซีนมันก็ไม่ฟินน่ะสิ แฟนก็ไม่มี วัน ๆ ก็เอาแต่อยู่ในห้อง นานทีถึงจะออกไปซื้อของมาตุนไว้ เพราะไม่อยากออกไปหลายรอบ

“หรือฉันต้องหาแฟนให้ได้ก่อน แล้วค่อยทำความเข้าใจให้ลึกซึ้ง โอ๊ย! แค่คิดก็ฟินแล้วอะ”

 

กริ๊ง!! กริ๊ง!! กริ๊ง!!

 

“ใครมันมาขัดจังหวะความสุขฉันวะเนี่ย” หลังจากที่โดนขัดความสุขไปแล้ว ฉันเลยจำใจต้องลุกขึ้นมาเปิดประตู เพื่อที่จะดูว่าเป็นใครที่มาเคาะประตูเวลานี้

“ยัยนักเขียนถังแตก มาเปิดประตูช้าจังเลยนะยะ ถอยไปเลย” ทันทีที่เปิดประตู เสียงบ่น เสียงด่าก็แล่นเข้าหูพุ่งตรงไปที่โซนประสาท

"มาถึงก็ปากแซ่บเลยนะ ยัยไม่ทำการทำงาน" ฉันสวนกลับทันควัน

“ประทานโทษนะคะ พอดีว่าเกิดมารวย ก็เลยนั่งกินนอนกินได้” น่าหมั่นไส้จริงๆ

“แล้วลูกคุณหนูอย่างเธอจะมาหาฉันที่ห้องทำไมคะ ไสหัวไปเลยไป” ฉันเดินกลับไปนั่งที่เตียง แล้วทำเป็นไม่สนใจ

“ก็จะมาดูไง ว่าสภาพการเป็นอยู่มันเป็นยังไง จากที่มองดูแล้วก็.......รังเก็บขยะชัด ๆ เลย” เอื้อออ เจ็บจี๊ดดดด

“ฮึก เจ็บไปถึงสรวงใน เจ็บจนหยั่งลึกไปถึงแกนสมอง พูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง แกทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไงงงงงงง” เธอบอกว่าห้องของฉันมันเหมือนรังขยะ ถึงมันจะเป็นความจริง แต่ฉันก็รับไม่ได้อยู่ดี

"ดีนะที่แกเกิดในยุคนี้อะ ถ้าเกิดในยุคที่ยังหัวโบราณอยู่ละก็ การเป็นผู้หญิงที่ไม่มีความเป็นแม่ศรีเรือน ปล่อยให้ห้องเหมือนรังขยะอยู่แบบนี้ คงโดนส่งไปอยู่โรงเรียนดัดสันดานแน่ ๆ" ปากก็พร่ำบ่น แต่มือก็ยังคงเก็บให้ เธอคงเป็นแม่ฉันในอดีตชาติสินะ

"สำนึกผิดแล้วค่า ขอโทษด้วยนะคะนายหญิงอลิน" พอโดนบ่นไป ถึงได้สำนึกขึ้นมาทันทีและรีบไปช่วยเก็บ

“นี่แก!! เอารองเท้ามาใส่ตู้เย็นทำไมเนี่ย อี๋” อลินหยิบรองเท้าที่อยู่ในตู้เย็นออกมา แล้วโยนทิ้งไปไกล ๆ

“เฮ้ย!! อย่าทำกับลูกฉันแบบนี้สิ ฉันกลัวลูกฉันร้อนไง” ฉันรีบเข้าไปคว้ารองเท้าไว้ก่อนที่มันจะตกถึงพื้น อย่างกับสไปเดอร์แมน ชักใย ยิงปิ้ว ๆ ๆ ๆ

“โอ๊ย!! แค่รองเท้าผ้าใบ ฉันซื้อให้เป็นสิบคู่ยังได้เลย เอามันไปไว้ห่างๆ ตู้เย็นเลยนะ” อลินไล่ให้ฉันและลูกรักไปไกลๆ

“ใจร้าย” ฉันรีบพาลูกรักไปซ่อน เพราะกลัวว่าจะโดนทำร้ายอีก นี่เป็นรองเท้าคู่แรกที่ฉันซื้อ ราคาตั้งหมื่นกว่าบาท ฉันซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงฉันเลยนะ

"นี่แกยังคิดที่จะเขียนนิยายอยู่อีกเหรอ ไปหางานทำได้แล้ว เดี๋ยวก็ได้อดตายกันพอดี" เธอเหลือบไปเห็นสิ่งที่ฉันเปิดค้างไว้บนจอคอมพิวเตอร์

“ก่อนจะเลิก ขอให้ฉันแต่งแนวโรแมนติกให้ได้ก่อนได้ปะ มันจะเป็นการการันตีงานเขียนฉันเลยนะเว้ย ว่าฉันเนี่ยนักเขียนตัวจริง!!” ฉันพูดออกไป พร้อมกับทำท่าทางเหมือนกำลังจะได้รางวัลอะไรสักอย่าง

“แล้วแกจะเขียนอะไรละ” อลินละความสนใจกับของ (ขยะ) ตรงหน้าและหันมารอคำตอบจากฉันแทน

"ฉาก.....เลิฟซีนนนน"

"งั้นแกก็คงไม่มีวันเขียนได้หรอก ไปหางานทำเถอะ" อลินทำหน้าเหนื่อยใจ แล้วหันไปจัดการกับขยะในห้องต่อ

"ทำไมอ่าาา ฉันอยากเขียนมันให้ดีจริง ๆ นะ" เธอหันกลับมาจ้องหน้าแทบจะทันที แล้วทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

"หลัก ๆ เลยนะ คือ เธอไม่มี แฟน!!" ทุกครั้งที่เธอพูด มันเจ็บจึ้กเหมือนมีมีดมาปักดังฉึก ฉึก ฉึก โอ๊ย เจ็บจี๊ดเลยยยยย