บท4

บท 4

 

พวกเราเผลอหลับกันไปนานมาก ๆ พอตื่นขึ้นมาก็ปรากฏว่าฟ้ามืดแล้ว

"ไปเตรียมตัวได้แล้ว จะได้ไปกัน สองทุ่มแล้ว" ลินเร่งฉันเพราะมันสองทุ่มแล้ว เดี๋ยวพี่เธอจะไปซะก่อน

"ไปชุดนี้แหละ"

"ไปผับชุดนี้เนี่ยนะ โห เธอนี่สุดยอดจริง ๆ" ลินทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ ว่าฉันจะกล้าใส่ชุดนี้ไปผับ มีใครที่ไหนใส่ชุดอย่างกับป้าไปเที่ยว แถมยังเป็นผับชื่อดังอีก ทนเห็นไม่ได้จริง ๆ

"ก็ใส่สบายดีออก จะใส่รัด ๆ ให้มันไม่สบายตัวทำไมละ" ฉันไม่จำเป็นต้องเตรียมตัวอะไรมากหรอก เพราะเสื้อผ้าก็มีแต่โทนเดิม ซ้ำ ๆ ไม่ใช่สายแฟชั่น ก็เลยไม่ค่อยทันเทรนสมัยนี้สักเท่าไหร่

"ไม่....ไม่ได้ ฉันทนเห็นไม่ได้ ไปที่บ้านฉันก่อนเลย ตามมาเร็ว ๆ เลย" สายแฟชั่นอย่างเธอทนเห็นความอดสูนี้ไม่ไหว คงต้องจับแปลงโฉมกันสักหน่อยแล้ว

"โถ่ ไปชุดนี้ก่อนก็ได้ คราวหน้าค่อยเปลี่ยนใหม่ไง" ฉันเกิดอาการอิดออดไม่อยากไป เพราะมันจะเสียเวลา ฉันอยากหาแฟนได้เร็ว ๆ อะ

"ตาม! มา! เร็ว!" ฉันจำใจต้องเดินตามอลันไปที่รถ

ทันทีที่ลงมาถึงรถ พวกเราก็ขับออกไปทันที อลินตรงกลับไปที่บ้านก่อน เพราะต้องการที่จะแปลงโฉมฉัน และได้โทรไปบอกพี่อลันไว้แล้ว ว่าให้รอก่อน เดี๋ยวไปหาและปรึกษาอะไร      นิดหน่อย

พี่ลันหรืออลัน เป็นเจ้าของผับ แต่เขามักจะอยู่ผับไม่นานหรอก เพราะต้องกลับไปดูแลลูกเมียที่บ้านเขา ลูกเขากำลังน่ารักเลยละ ฉันเคยเจอหลายครั้งอยู่ ชื่อน้อง ป๊อปปี้ น่ารัก สดใสสุด ๆ ฉันอยากได้ลูกแบบนี้แหละ

"อ่าว วี่ก็มาด้วยเหรอจ๊ะ จะมานอนกลับลินเหรอ มาซะดึกเชียว"

"สวัสดีค่ะคุณแม่ พอดีมาทำธุระกับลันนิดหน่อยค่ะ เดี๋ยวก็จะออกไปกันแล้ว" ฉันกล่าวทักทายคุณแม่ของลิน ตอนอยู่มหา'ลัย ฉันมาค้างที่นี่บ่อย ๆ คุณแม่ก็เอ็นดูฉันมาก ๆ เพราะลินเล่าเรื่องเกี่ยวกับชีวิตที่ฉันเผชิญมาให้ท่านฟัง ท่านเลยสงสารและคอยช่วยฉันเสมอ

อย่างเช่น ค่าเทอม มีเทอมนึงฉันหาจ่ายไม่ทันจริง ๆ ท่านก็ให้ยืมเงินไปจ่ายก่อน มีเมื่อไหร่ก็ค่อยคืน แต่ฉันก็ได้เงินจากการแต่งนิยายนี่แหละ

ตอนนี้ก็คืนท่านไปหมดแล้ว ถึงแม้ว่าตอนแรกท่านจะไม่ค่อยอยากรับเท่าไหร่ก็เถอะ แต่ทนลูกอ้อนฉันไม่ได้หรอก สุดท้ายก็ต้องยอมรับเงินก้อนนี้ไป แต่หลังจากนั้นก็ขยันฝากของมาให้ฉันเหลือเกิน

"หนูพาไอ้วี่มาเปลี่ยนเสื้อผ้าอะ ว่าจะพาไปหาพี่ลัน ขอให้ช่วยหาแฟนให้หน่อย" ลินอธิบายให้คุณแม่ฟัง

"งั้นให้แม่ช่วยแนะนำไหม แม่รู้จักเยอะนะ" คุณแม่เสนอตัวที่จะช่วยหาแฟนให้ฉัน ฉันรีบโบกไม้โบกมือ เป็นเชิงว่า ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูหากันเอง

"ไม่ต้องเลย คนของแม่แต่ละคนนะ ไม่ได้เรื่อง เก็บคนของแม่ไว้แนะนำคนอื่นเถอะ อย่ามารังแกวี่วี่ ของหนูนะ"

"แกตาไม่ถึงเองละสิ ยังจะมาว่าแม่อีก" สองลูกเถียงกัน  ไปมา

ฉันรู้ทุกอย่างนั่นแหละ สิ่งที่ลินพูดมาเป็นความจริงทุกอย่าง ทุกครั้งที่ลินไปนัดบอดนะ เธอจะต้องโมโหกลับมาหาฉันทุกรอบ ลูกแหง่บางละ ปากหมาบ้างละ กวนตีนบ้างละ แต่ละคนวีรกรรมเยอะสุด ๆ เธอเลยต้องไปหาเอง เพื่อที่จะให้แม่หยุดจับคู่เธอสักที

"พอเลย หนูไปละ อย่ามาแนะนำคนประเภทนั้นให้วี่เด็ดขาดเลยนะ" ลินพูดจบ ก็ดึงฉันให้ขึ้นไปชั้นบนทันที ฉันก็ได้แต่ส่งยิ้มไปให้คุณแม่ แล้วเดินตามลินขึ้นไป

"แกนี่ก็เถียงกับคุณแม่ไม่เลิกเลยนะ พ่อแกทนฟังแบบนี้ทุกวันได้ยังไงเนี่ย" ฉันมากี่รอบ ๆ ก็ต้องได้ยินสองคนนี้เถียงกันตลอด เดี๋ยวเถียงกันเรื่องนี้ เรื่องนั้น เรื่องนู้น โอ๊ย เยอะแยะไปหมด ถ้าวันไหนสองคนนี้ไม่เถียงกัน แปลว่าวันนั้นฝนจะตก ฟ้าจะแปรปรวน ชัวร์!!

"ยังไม่ชินอีกรึไง มาเปลี่ยนชุดได้แล้ว" ลันเปิดตู้เสื้อผ้า แล้วรื้อ ๆ หาชุดเพื่อเอามาให้ฉันเปลี่ยน

"เอาชุดดี ๆ นะ ฉันไม่ชอบใส่โป๊ ๆ"

"รู้แล้วน่า" ฉันต้องห้ามไว้ก่อน เพราะสไตล์การแต่งตัวของยัยนี่นะ เปิดตรงไหนได้เปิดหมด เห็นยัยนี่ออกงานหรือไปเที่ยวแต่ละที ฉันก็สงสารแฟนมันจริง ๆ ห้ามแล้วห้ามอีก ถึงกับต้องไหว้ขอให้มันไปเปลี่ยนชุดเถอะ ยัยนี่ก็ยังเถียง บอกว่า เกิดมาทั้งทีก็ต้องโชว์สิ จะเก็บไว้ทำไม แล้วก็โนสนโนแคร์ต่อไป

"จะได้ยังเนี่ย จะหลับแล้วนะ" ฉันรอเธอเลือกชุดมายี่สิบกว่านาทีแล้ว ยังหาไม่ได้ เพราะต้องหาชุดที่เรียบร้อยที่สุด ซึ่งในตู้นี้แทบจะไม่มีเลย

"เจอแล้ว ๆ ชุดนี้ละกัน ไปเปลี่ยนเลยเร็ว ๆ" ลินดึงฉันให้ลุกออกจากเตียง และดันฉันไปทางห้องน้ำเพื่อให้เปลี่ยนชุด

ฉันก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสร็จเรียบร้อยและชุดที่ฉันได้ก็คือ กางเกงยีนขายาวขาด ๆ ทรงเดฟ เสื้อครอปคอเต่าสีดำรัดรูป เสื้อนี่ก็จะรัดไปไหนก็ไม่รู้อึดอัดไปหมด กางเกงนี่ก็ขาดจนมันแทบจะหลุดออกจากกันอยู่แล้ว

"ฉันบอกว่าไม่เอารัดรูปไง เอามาให้ฉันทำไมเนี่ย" ฉันเดินโวยวายออกมาจากห้องน้ำ กางเกงอะพอรับได้ แต่เสื้อนี่ไม่ได้จริง ๆ ฉันไม่ชอบให้ใครมามองนมฉัน

"ว้าว นมนี่จะทิ่มหน้าฉันอยู่แล้ว นี่แน่ะๆๆ" ลินไม่พูดเปล่า ยังยกมือขึ้นมาบีบอีก ยัยนี่เผลอทีไรต้องคอยมาแกล้งฉันอยู่    เรื่อยเลย

"หยุดเลย ๆ ไปหาเสื้อแจ็คเก็ตให้ฉันเลย"

"ได้ค่ะ นายหญิง" ลินเดินไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ตยีนมา แล้วยื่นให้ฉัน

"ไปได้แล้ว" ฉันรับแจ็คเก็ตมาใส่แล้วติดกระดุมปิดไปเลย ไม่มีใครเห็นแน่นอน

พวกเราสองคนตรงไปที่ผับของพี่อลัน ตอนนี้ก็ใกล้จะสี่ทุ่มแล้ว เดี๋ยวพี่อลันจะรอนาน

 

ผับPopPy Bar

 

พอพวกเรามาถึง ฉันก็ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน เดี๋ยวตาม  ขึ้นไป

"โอ๊ย กว่าจะฝ่าคนเข้ามาได้ ดึกดื่นป่านนี้แล้วทำไมยังไม่กลับบ้านกันอีกเนี่ย" ฉันบ่นและรีบเดินเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระให้เสร็จ จริง ๆ ก็เข้าข้างบนได้แหละ แต่มันอั้นจะไม่ไหวแล้ว เลยเลือกข้างล่างดีกว่า แต่ก็เกือบไม่รอดเหมือนกันแฮะ

"วันนี้ฉันได้ยินว่า มีประธานบริษัทแบรนด์S.V.มาด้วยแหละ" ในขณะที่ฉันกำลังทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้วและกำลังจะเปิดประตูออกไป แต่ก็ต้องชะงักไว้เพราะมีเสียงคุยกันตรงบริเวณอ่างล้างมือ ฉันเลยปิดฝาชักโครกและนั่งฟังพวกเธอคุยกันต่อ

"แบรนด์เสื้อผ้าเซ็กซี่ ๆ น่ะเหรอ เห็นว่ามาแรงมากเลยนะช่วงนี้ หล่อและดูสุภาพบุรุษสุด ๆ เลย"

"เห็นว่ารู้จักกับเจ้าของผับล่ะ เลยมาที่นี่ แกว่าฉันลองไปอ่อยเขาดีปะ"

"เขากลับไปแล้วรึยังเถอะ"

"นั่นสินะ น่าจะกลับไปแล้วละ อดเลยฉัน" เสียดายอะ อยากเห็นจัง เป็นคนยังไงนะ

ฉันนั่งรออยู่ในห้องน้ำสักพัก พวกเธอก็ออกไป ทำอะไรกันนานขนาดนี้เนี่ย ขาฉันจะเป็นตะคริวอยู่แล้ว

แล้วฉันจะรอพวกเธอให้ออกไปก่อนทำไมนะ เฮ้อออ

ฉันค่อย ๆ เดินออกมา เพราะเดินเร็วไม่ได้เหน็บกิน

 

พึ่บ!!

 

"ว้าย!!!"