แขกเหรื่ออันใดกัน

ต่อหน้าไป๋เถียนและเกาจินซี ทั้งสองย่อมต้องรับปากอย่างดี ด้วยงานของไป๋เฉียนในราชสำนักจำต้องพึ่งบารมีของพี่ชายตนเอง แต่ลับหลังกลับเขียนจดหมายไปใส่ร้ายไป๋ถิงเหวินและไป๋อี้เหยาอยู่บ่อยๆ

และเงินที่ใช้จ่ายภายในจวนทั้งหมดล้วนมาจากการค้าของเกาจินซี ถึงแม้จะไม่ชอบลูกสะใภ้คนโตที่บุตรเลี้ยงหามาเองผู้นี้ แต่ฝูซื่อก็จำต้องยอมลงให้นางหลายส่วน

ไป๋อี้เหยานางไม่เหมือนพี่ชายของนางที่อารมณ์ร้อน ขาดการยับยั้งชั่งใจจนตกหลุมพรางของฝูซื่อและพานซื่ออยู่บ่อยครั้ง เขาคบหาสหายที่เป็นตัวสร้างเรื่องในเมืองหลวง

“เจ้าไม่ต้องพูดสิ่งใดแล้ว เมื่อกลับถึงจวนปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง”

ไป๋อี้เหยาเดินตามหลังพี่ชายกลับออกไปหาบ่าวที่รออยู่ด้านนอก “พี่ใหญ่ ท่านใกล้จะสิบแปดหนาวแล้ว อีกไม่กี่เดือนท่านต้องเข้าสอบจวี่เหริน ท่านตั้งใจเรียนเถิดเจ้าค่ะ”

“ข้ารู้แล้ว” น้องสาวเขาพูดวันละสามมื้ออาหาร เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร

“พี่รองจะเข้าสอบพร้อมกับท่านด้วย ท่านรู้ใช่หรือไม่ว่าหากท่านสอบไม่ผ่านและพี่รองสอบผ่าน ท่านจะถูกถากถางเพียงใด” อี้เหยากระตุ้นพี่ชายของนาง

“หึ สอบซิ่วไฉเมื่อปีที่แล้วผลเป็นเช่นใดเล่า ต่อให้ข้าไม่ทบทวนตำราก็ยังได้อันดับที่ดีกว่าเจ้าหัวทึบนั้น” เขาเบ้ปากอย่างดูแคลน เมื่อเอ่ยถึงไป๋หมิ่ง บุตรชายของบ้านรอง

“ข้ารู้ว่าท่านหัวดี แต่ก็ไม่อยากให้ท่านประมาทเจ้าค่ะ”

ไป๋ถิงเหวินหันมาดีดหน้าผากน้องสาวเบาๆ “เจ้าเลิกห่วงเรื่องเรียนของพี่ได้แล้ว เจ้าถูกใจคุณชายจวนใดบ้างแล้วหรือไม่ ปลายปีท่านพ่อ ท่านแม่จะกลับมาแล้ว ถึงตอนนั้นคงได้พูดคุยเรื่องหมั้นหมายของเจ้าเสียที” ปลายปีไป๋อี้เหยานางอายุได้สิบหน้าหนาวจะเข้าสิบหกหนาวแล้ว เมื่อบิดามารดากลับมาคงเริ่มพูดคุยเรื่องหมั้นหมายของน้องสาว จะเป็นการดีหากนางได้แต่งกับบุรุษที่พึงใจ

ไป๋อี้เหยาย่นจมูก นางลูบหน้าผากที่ถูกพี่ชายดีดไปด้วย “ข้าอยากอยู่ข้างกายท่านพ่อ ท่านแม่อีกสักสองปีเจ้าค่ะ”

“ต่อให้เจ้าไม่ออกเรือนไปชั่วชีวิต ข้าก็เลี้ยงดูเจ้าได้”

“ดีเจ้าค่ะ” ไป๋อี้เหยากอดแขนไป๋ถิงเหวินอย่างน่าเอ็นดู สองพี่น้องเดินไปได้ไม่ไกล รถม้าก็มาจอดรับพวกเขากลับจวน

ความสุขของสองพี่น้องหมดลงทันที เมื่อเดินเข้ามาภายในจวนตระกูลไป๋ เมื่อสาวใช้ของฝูซื่อมาดักรอทั้งคู่อยู่ที่หน้าประตูจวน

“คุณชายใหญ่ คุณหนูใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่ารอพวกท่านอยู่ที่ห้องโถงเรือนหลักเจ้าค่ะ”

“หึ เหยาเหยา เจ้ากลับเรือนพักของเจ้าไปเถิด พี่ไปเพียงผู้เดียวก็พอ คนที่ท่านย่าต้องการพบคงเป็นข้าไม่ใช่เหยาเหยากระมัง” ประโยคหลังไป๋ถิงเหวินหันไปถามสาวใช้ของฝูซื่อ

“ฮูหยินผู้เฒ่ากำชับว่าต้องให้คุณหนูใหญ่ไปพบให้ได้เจ้าค่ะ” สาวใช้เอ่ยขัดอย่างเกรงกลัว

ต่อให้ผู้เป็นนายของนางจะเป็นฝูซื่อที่คุมอำนาจทั้งหมดในจวนตอนนี้ แต่นางก็ไม่กล้ากับไป๋ถิงเหวินอยู่ดี

“ไปเถิดเจ้าค่ะ” ไป๋อี้เหยาดึงแขนพี่ชายของนางให้ออกเดิน เมื่อเห็นเขาทำท่าจะไม่ยอมให้นางตามไปถูกตำหนิด้วย

แต่ภายในห้องโถงไม่ได้มีแค่ฝูซื่อและพ่นซื่อนั่งรอตำหนิสองพี่น้องเช่นทุกที แต่ครั้งนี้ภายในห้องโถงมีบุรุษวัยเดียวกับไป๋ถิงเหวินนั่งอยู่ด้วย

“พวกเจ้ากลับมาแล้วหรือ” ฝูซื่อยิ้มแย้มทักทายหลานทั้งสอง แม้แววตาของนางจะไม่มีรอยยิ้มออกมาก็ตาม

ไป๋ถิงเหวินคร้านจะแสดงงิ้วเช่นที่ท่านย่าผู้แสนดีทำ แต่เมื่อมีมือของน้องสาวคอยกระตุกแขนเสื้อของเขาอยู่ เขาจึงเอ่ยตอบนางด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ขอรับ ไม่รู้ว่าท่านย่ามีแขก หากเป็นเช่นนั้นไว้ข้าจะพาน้องสาวมาพบท่านในภายหน้าขอรับ” เขาเตรียมจะดึงมืออี้เหยาให้กลับเรือนพัก แต่เสียงของพานซื่อก็เอ่ยรั้งเอาไว้ก่อน

“แขกเหรื่ออันใดกัน อาซุน หลานชายข้าเอง พวกเจ้ามาทำความรู้จักกันไว้ก่อน อาซุนจะมาพักอยู่ที่ตระกูลไป๋เพื่อรอสอบจวี่เหรินด้วย”

ไป๋ถิงเหวินหรี่ตามอง พานเหิงซุนอย่างมุ่งร้าย เพราะสายตาที่เขาจ้องมองมาที่อี้เหยาเปิดเผยออกมาหมดว่าต้องการสิ่งใด

พอแขนเสื้อถูกกระตุกอีกครั้งไป๋ถิงเหวินก็ก้มหน้าเก็บซ่อนสายตาของตนเอง “คุณชายพาน” เขาเอ่ยเรียกเสียงเย็น อี้เหยาก็เอ่ยเรียกเช่นกัน

“คุณชายใหญ่ไป๋ คุณหนูใหญ่ไป๋ ข้าคงต้องคำชี้แนะจากพวกท่านอีกมากขอรับ”

“หึหึ คงไม่ต้องถึงมือข้าสองพี่น้องกระมัง อาหมิ่งกับเจียวเจียวคงจะแนะนำเจ้าได้ดีกว่า” ไป๋ถิงเหวินกดยิ้มเย็นที่มุมปาก เขาจะไม่ยอมให้พานเหิงซุนเข้าใกล้น้องสาวเป็นอันขาด

“เออ...” พานเหิงซุนเองก็ตกตะลึงไม่น้อย แม้จะได้รับคำเตือนเรื่องนิสัยของไป๋ถิงเหวินมาแล้ว แต่ไม่คิดว่าเพียงเจอกันครั้งแรกก็แสดงความร้ายกาจใส่เขาแล้ว

“พี่ใหญ่คงเห็นว่าพี่รองกับเจียวเจียวเป็นญาติใกล้ชิดกับท่านมากกว่า คงจะแนะนำเรื่องต่างๆ ในเมืองหลวงได้ดีกว่าพวกข้าสองพี่น้อง อีกอย่าง...” นางยิ้มหวานหันไปมองฝูซื่อและพานซื่อ “พี่รองเฉลียวฉลาดกว่าพี่ใหญ่มากนัก คงช่วยท่านทบทวนตำราได้ดียิ่งเจ้าค่ะ” นางเน้นคำว่าเฉลียวฉลาดและดียิ่งเข้าไป ฝูซื่อและพานซื่อจะไม่รู้เลยหรือว่าไป๋อี้เหยากำลังถากถางความรู้อันน้อยนิดของไป๋หมิ่งอยู่

“เหยาเหยาพูดได้ดี พวกข้าเพิ่งกลับมาจากด้านนอก คงต้องขอตัวกลับเรือนพักก่อน คุณชายพานท่านตามสบายเถิด”