บทที่ 14 สหายรัก

หลายวันมานี้เมื่อได้เห็นการกระทำที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนของเจียงเยว่หลี หลินรั่วเวยก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ผิดปกติอย่างยิ่ง! โดยเฉพาะความรู้สึกที่เจียงเยว่หลีมีต่อศิษย์พี่

เมื่อไม่กี่วันก่อนเจียงเยว่หลียังประกาศเสียงดังว่าจะต้องหย่าขาดจากเซี่ยฉางยวนให้ได้ต่อให้ต้องใช้วิธีการใดก็ยอมทั้งสิ้น แต่แค่เพียงพริบตาเดียวเจียงเยว่หลีกลับเปลี่ยนใจอย่างกะทันหัน ไม่เพียงไม่ยอมหย่า ยังทำตัวราวกับกลัวว่าเซี่ยฉางยวนจะเป็นฝ่ายทอดทิ้งนางเสียอย่างนั้น เรื่องนี้จะไม่ให้หลินรั่วเวยสงสัยได้อย่างไร

เดิมทีนางกับเจียงเยว่หลีไม่ได้สนิทสนมกันเท่าใดนักแม้จะเคยพบหน้ากันหลายครั้ง แต่ความสัมพันธ์ก็เป็นเพียงคนรู้จักทั่วไป จนกระทั่งเจียงเยว่หลีแต่งงานกับเซี่ยฉางยวน

เมื่อรู้ว่าศิษย์พี่ผู้แสนเย่อหยิ่งของตนเองต้องแต่งเข้ามาเป็นเขยสกุลเจียง อีกทั้งภรรยายังไม่เต็มใจแต่งงานกับเขา หลินรั่วเวยก็อดรู้สึกสะใจไม่ได้

ในที่สุดเซี่ยฉางยวนก็มีเรื่องที่จัดการไม่ได้เสียที!

ด้วยเหตุนี้ เมื่อเจียงเยว่หลีบ่นว่าสามีของตนเองน่าเบื่อ เย็นชา และไม่รู้จักเอาอกเอาใจสตรี หลินรั่วเวยจึงรีบเข้าร่วมวงสนทนาอย่างกระตือรือร้น จากการพูดคุยกันไม่กี่ครั้ง กลายเป็นการปรึกษาหารือ จากการปรึกษาหารือ กลายเป็นการช่วยกันคิดหาวิธีหย่าขาด จนในที่สุดคนทั้งสองก็สนิทสนมกันขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

หลินรั่วเวยเคยคิดเอาไว้ว่าหากเจียงเยว่หลีหย่าขาดจากเซี่ยฉางยวนได้สำเร็จ ศิษย์พี่ผู้เย่อหยิ่งของนางคงต้องเสียหน้าอย่างหนัก

เมื่อถึงเวลานั้นนางจะได้หัวเราะเยาะเขาให้สะใจ แต่ตอนนี้เล่า เจียงเยว่หลีกลับไม่ยอมหย่าแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ยังหันมาชมเชยเซี่ยฉางยวนต่อหน้านางทุกครั้งที่มีโอกาส

บุรุษที่เมื่อก่อนถูกกล่าวหาว่าน่าเบื่อ กลับกลายเป็นบุรุษสุขุม

บุรุษที่เคยถูกตำหนิว่าเย็นชา กลับกลายเป็นบุรุษหนักแน่น

ส่วนใบหน้าหล่อเหลาที่เจียงเยว่หลีเคยกล่าวว่าเห็นแล้วชวนหงุดหงิด ยามนี้กลับกลายเป็นใบหน้าที่งดงามที่สุดในใต้หล้า หลินรั่วเวยคิดแล้วก็รู้สึกปวดศีรษะ

“ไม่ได้การ!”

นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ

“ข้าต้องไปถามนางให้รู้เรื่อง”

ในขณะที่หลินรั่วเวยเร่งเดินทางไปที่จวนตระกูลเจียง เจียงเยว่หลีกำลังนั่งเลือกเครื่องประดับอยู่ภายในเรือนของตนเอง ตรงหน้ามีกล่องไม้หลายใบเปิดวางเรียงราย

ภายในบรรจุปิ่นทอง ปิ่นหยก กำไล และเครื่องประดับล้ำค่าที่เจียงฉงซานซื้อให้นางตลอดหลายปีที่ผ่านมา ชิงถงยืนอยู่ข้างกาย คอยช่วยหยิบเครื่องประดับออกมาให้ผู้เป็นนายเลือก

“คุณหนูเจ้าคะ วันนี้ท่านจะออกไปข้างนอกหรือเจ้าคะ”

เจียงเยว่หลีส่ายหน้า

“ไม่ไป”

“เช่นนั้นเหตุใดจึงนำเครื่องประดับออกมามากมายเช่นนี้เล่าเจ้าคะ”

เจียงเยว่หลีหยิบปิ่นหยกสีขาวขึ้นมาพิจารณา ก่อนกล่าวอย่างจริงจัง

“ข้ากำลังคิดว่าควรแต่งตัวอย่างไรให้สามีชื่นชอบ”

ชิงถงชะงัก

“คุณหนู...”

“เจ้าว่าข้าปักปิ่นอันนี้ดีหรือไม่”

“งดงามมากเจ้าค่ะ”

“แล้วอันนี้เล่า”

“ก็งดงามเจ้าค่ะ”

“แล้วอันนี้”

ชิงถงมองปิ่นทองประดับไข่มุกในมือผู้เป็นนาย ก่อนตอบอย่างจนใจ

“คุณหนู ไม่ว่าท่านจะปักปิ่นอันใดก็งดงามทั้งนั้นเจ้าค่ะ”

เจียงเยว่หลีถอนหายใจ

“แต่สามีของข้าไม่เคยชมเลยสักครั้ง”

ชิงถงนิ่งงัน เรื่องนี้นางเองก็ไม่รู้จะช่วยอย่างไร เพราะท่านเขยเป็นคนพูดน้อยจริง ๆ ต่อให้คุณหนูแต่งตัวงดงามเพียงใด เขาก็เพียงมองแล้วกล่าวว่า 'อืม' เท่านั้น

เจียงเยว่หลีวางปิ่นลงอย่างหมดอาลัย

“เฮ้อ... บุรุษผู้นี้เอาใจยากเหลือเกิน”

ทันใดนั้น เสียงสาวใช้ที่เฝ้าประตูเรือนก็ดังขึ้น

“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูหลินมาขอพบเจ้าค่ะ”

เจียงเยว่หลีเงยหน้าขึ้นทันที

“เวยเวยหรือ”

“เจ้าค่ะ”

“รีบเชิญเข้ามา”

ไม่นานนัก หลินรั่วเวยก็เดินเข้ามาภายในห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เมื่อเห็นกล่องเครื่องประดับมากมายบนโต๊ะ นางก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“เจ้ากำลังทำอะไร”

เจียงเยว่หลียิ้มกว้าง

“เลือกเครื่องประดับ”

“จะไปงานเลี้ยงหรือ”

“เปล่า”

“แล้วจะเลือกไปทำไมมากมาย”

เจียงเยว่หลีตอบอย่างไม่คิดปิดบัง

“ข้าอยากแต่งตัวให้สามีมองแล้วชื่นชอบ”

หลินรั่วเวย “...”

นางยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นกุมหน้าผาก

“เจียงเยว่หลี ข้าว่าเจ้าคงจะถูกศิษย์พี่ของข้าวางยาเข้าแล้วจริง ๆ”

“พูดเหลวไหล”

เจียงเยว่หลีถลึงตาใส่

“สามีของข้าจะวางยาข้าทำไมกัน”

หลินรั่วเวยเดินเข้ามานั่งลงตรงข้าม ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“วันนี้ข้ามีเรื่องต้องถามเจ้า”

เจียงเยว่หลีกะพริบตา

“เรื่องอะไร”

“เรื่องที่เจ้าเปลี่ยนใจไม่ยอมหย่า”

เจียงเยว่หลีชะงักไปเล็กน้อย หลินรั่วเวยจ้องมองนางเขม็ง

“เจ้าต้องบอกข้ามาตามตรงว่าเกิดอะไรขึ้น”

“...”

“อย่ามาบอกอีกว่าเพิ่งค้นพบว่าศิษย์พี่ของข้าหล่อเหลา”

“...”

“ข้าไม่เชื่อ!”

เจียงเยว่หลีมองสหายที่กำลังทำหน้าจริงจัง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ ดูเหมือนเรื่องนี้คงหลบเลี่ยงไม่ได้แล้ว นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปหาชิงถง

“ชิงถง เจ้าออกไปก่อน”

สาวใช้รีบพยักหน้า

“เจ้าค่ะ คุณหนู”

เมื่อชิงถงออกไปแล้ว เจียงเยว่หลีก็ลุกขึ้นปิดประตูด้วยตนเอง จากนั้นจึงกลับมานั่งตรงข้ามหลินรั่วเวย ท่าทางจริงจังของนางทำให้หลินรั่วเวยเริ่มรู้สึกประหลาดใจ

“มีเรื่องอะไรกันแน่”

เจียงเยว่หลีมองสหายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงเบา

“เวยเวย ข้าฝันไปตื่นหนึ่ง”

หลินรั่วเวยชะงัก

“ฝันหรือ”

“ใช่”

“ฝันอะไร”

เจียงเยว่หลีก้มหน้าลงเล็กน้อย

“ข้าฝันว่าตนเองหย่าขาดจากเซี่ยฉางยวนได้สำเร็จ”

หลินรั่วเวยเบิกตากว้าง

“จริงหรือ!”

แต่ก่อนนางจะทันได้แสดงความยินดี เจียงเยว่หลีก็กล่าวต่อ

“แต่หลังจากนั้นชีวิตของข้ากลับเลวร้ายลงเรื่อย ๆ”

รอยยิ้มของหลินรั่วเวยค่อย ๆ หายไป เจียงเยว่หลีมองถ้วยชาตรงหน้า

“ในฝัน ข้าคิดว่าตนเองเป็นอิสระแล้ว คิดว่าจะได้พบกับบุรุษที่รักข้าอย่างแท้จริง”

“แล้วอย่างไรต่อ”

“แต่สุดท้ายกลับถูกคนชั่วหลอกลวง”

น้ำเสียงของเจียงเยว่หลีแผ่วเบาลง

“คนที่ข้าเคยคิดว่าเป็นสหาย กลับหันมาทำร้ายข้า”

หลินรั่วเวยนิ่งเงียบ เจียงเยว่หลีกล่าวต่อ

“ทรัพย์สินของตระกูลเจียงถูกคนแย่งชิง ร้านค้าถูกกลั่นแกล้ง บิดาของข้าต้องสูญเสียทุกสิ่ง”

เมื่อนึกถึงภาพบิดาที่พยายามปกป้องนางท่ามกลางหิมะ เจียงเยว่หลีก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในอก แม้จะรู้ว่ายามนี้ทุกอย่างยังไม่เกิดขึ้น แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งผ่านไปเมื่อวาน หลินรั่วเวยมองใบหน้าของสหาย ก่อนถามเสียงเบา

“แล้วเซี่ยฉางยวนเล่า”

เจียงเยว่หลีเงียบไปครู่หนึ่ง

“พอหย่าขาดจากข้า ชีวิตของเขาก็พลันดีขึ้น”

“ดีขึ้นหรือ”

“ดีมากเสียด้วย”

หลินรั่วเวยขมวดคิ้ว

“หมายความว่าอย่างไร”

เจียงเยว่หลีไม่กล้าพูดเรื่องบัลลังก์มังกร จึงเพียงตอบว่า

“เขากลายเป็นคนที่มีอำนาจมาก จนไม่มีผู้ใดกล้าดูหมิ่นอีก”

หลินรั่วเวยเลิกคิ้ว

“ศิษย์พี่ของข้าหน่ะหรือ”

“ใช่”

“แล้วเขาไม่ช่วยเจ้าหรือ”

คำถามนี้ทำให้เจียงเยว่หลีชะงัก นางก้มหน้าลงก่อนจะยิ้มขื่นออกมา

“ข้าเป็นคนทอดทิ้งเขาก่อน จะมีหน้าไปขอให้เขาช่วยได้อย่างไรกัน”

หลินรั่วเวยเงียบไป เจียงเยว่หลีจึงกล่าวต่อ

“ในฝันข้าทำตัวเป็นศัตรูกับเขา ไม่เคยพูดจาดี ๆ ด้วย ไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของเขา”

“สุดท้ายเมื่อข้าตกต่ำลง ก็ไม่มีเหตุผลใดที่เขาจะต้องหันกลับมาช่วยเหลือข้า”

หลินรั่วเวยเม้มริมฝีปาก นางอยากจะกล่าวว่าทั้งหมดเป็นเพียงความฝัน แต่เมื่อเห็นแววตาของเจียงเยว่หลี คำพูดเหล่านั้นกลับติดอยู่ในลำคอ เพราะสายตาของสหายในยามนี้ไม่ได้มีเพียงความหวาดกลัว แต่ยังมีความเสียใจอย่างลึกซึ้ง ราวกับเรื่องทั้งหมดเคยเกิดขึ้นจริงมาแล้วครั้งหนึ่ง

“เวยเวย”

เจียงเยว่หลียื่นมือไปจับมือสหายเอาไว้หลินรั่วเวยเงยหน้าขึ้นมอง

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าในฝันนั้น ใครเป็นคนอยู่เคียงข้างข้าในวันที่ทุกคนทอดทิ้งข้ากับท่านพ่อ”

หลินรั่วเวยส่ายหน้าเจียงเยว่หลีบีบมือของนางเบา ๆ

“เป็นเจ้าอย่างไรเล่า”

“ข้าหรือ”

หลินรั่วเวยเบิกตากว้าง

“ใช่”

เจียงเยว่หลีพยักหน้า

“ในวันที่ไม่มีผู้ใดอยากยุ่งเกี่ยวกับตระกูลเจียง เจ้าเป็นคนหนึ่งที่ยังยอมยื่นมือเข้ามาช่วย”

หลินรั่วเวยนิ่งงัน เจียงเยว่หลียิ้มบาง

“เจ้าช่วยหายามารักษาบิดาของข้า ช่วยหาทางออกให้พวกเรา แม้รู้ว่าการช่วยเหลืออาจทำให้ตนเองเดือดร้อน เจ้าก็ยังไม่ทอดทิ้ง”