LOGINคืนนั้น ขันทีใหญ่พร้อมองครักษ์จำนวนหนึ่งเดินทางไปยังตำหนักเฟิ่งอี๋อย่างเงียบ ๆ
ไม่มีการประกาศราชโองการต่อหน้าขุนนาง
ไม่มีการเรียกประชุมราชสำนัก
และไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เข้าออกตำหนักในช่วงเวลานั้น
ฮองเฮาที่กำลังประทับอยู่ภายในห้องบรรทม เมื่อเห็นขันทีใหญ่เดินเข้ามาพร้อมถาดเหล้าก็พลันชะงัก
“นี่คืออะไร”
ขันทีใหญ่คุกเข่าลง
“กราบทูลเหนียงเหนียง ฝ่าบาททรงพระราชทานเหล้ามาให้พ่ะย่ะค่ะ”
ฮองเฮาหรี่พระเนตรลง
“เหล้าหรือ”
พระนางทอดพระเนตรถ้วยเหล้าบนถาดก่อนใบหน้าจะค่อย ๆ ซีดลง
“เหล้าพิษ!”
ขันทีใหญ่ไม่ตอบแต่ความเงียบของเขาก็เพียงพอแล้ว ฮองเฮาหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น
“ฮ่า ๆ!”
พระนางยกพระหัตถ์ขึ้นปิดพระพักตร์
“ฝ่าบาททรงคิดจะฆ่าข้าอย่างนั้นหรือ”
ขันทีใหญ่ก้มศีรษะต่ำ
“เหนียงเหนียงโปรดรับพระราชทานด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
ฮองเฮากำพระหัตถ์แน่น
“ข้าทำผิดอะไร!”
พระนางตวาด
“ข้าเป็นฮองเฮาของพระองค์!”
ขันทีใหญ่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเบา
“ฝ่าบาททรงทราบเรื่องนางข้าหลวงหลินซูอิ๋นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
สิ้นเสียงนั้น ฮองเฮาก็พลันนิ่งงัน ดวงพระเนตรเบิกกว้าง
“อะไรนะ”
ขันทีใหญ่ก้มศีรษะลงอีกครั้ง
“ฝ่าบาททรงทราบทุกอย่างแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ฮองเฮารู้สึกเย็นวาบไปทั่วพระวรกาย ความทรงจำในอดีตที่พระนางพยายามลืมเลือนพลันย้อนกลับมา
นางข้าหลวงผู้หนึ่งที่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ สตรีที่พระนางคิดว่าไม่ควรมีชีวิตอยู่ต่อไป และแผนการลอบสังหารที่พระนางเคยเชื่อว่าถูกปกปิดไว้อย่างแนบเนียน
“เป็นไปไม่ได้...”
ฮองเฮาพึมพำ
“เรื่องผ่านมานานถึงเพียงนั้นแล้ว...”
ขันทีใหญ่ไม่ตอบ เขาเพียงยกถาดเหล้าขึ้นเล็กน้อย
“เหนียงเหนียง โปรดรับพระราชทานด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
ฮองเฮามองถ้วยเหล้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาอย่างสิ้นหวัง
“ฮ่า ๆ ๆ!”
พระนางยื่นพระหัตถ์ไปรับถ้วยเหล้า
“ข้าเป็นฮองเฮามาหลายปี... หลายปีมานี้เพื่อความมั่นคงของฝ่าบาทข้าต้องเสียสละไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่”
เสียงของพระนางสั่นเครือ
“สุดท้ายกลับต้องมาตายเพราะนางข้าหลวงคนหนึ่ง มันยุติธรรมสำหรับข้าแล้วหรือ หากนางไม่แย่งชิงความโปรดปรานกับข้า หากนางไม่ตั้งครรภ์โอรสของฝ่าบาท เหตุใดข้าต้องวางแผนทำร้ายนางด้วย”
คำพูดขององค์ฮองเฮาทำให้ขันทีใหญ่ก้มศีรษะลง
“ฝ่าบาททรงโทษว่าเป็นความผิดของข้า แล้วเหตุใดจึงไม่โทษพระองค์เองด้วยเล่า ช่างเถิดข้าเองก็เหนื่อยเต็มทีแล้ว...”
ขันทีใหญ่ยังคงก้มศีรษะ ฮองเฮาหลับพระเนตรลง ก่อนยกถ้วยเหล้าขึ้นดื่มจนหมด ไม่นานนัก ถ้วยเหล้าก็หลุดจากพระหัตถ์ กระแทกพื้นดังเบา ๆ และตำหนักเฟิ่งอี๋ก็กลับเข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้ง
เช้าวันต่อมาราชสำนักได้รับข่าวว่าฮองเฮาทรงประชวรหนักและสิ้นพระชนม์อย่างสงบภายในตำหนักเฟิ่งอี๋ เซี่ยเสวียนฮ่องเต้มีพระราชโองการให้จัดพระราชพิธีศพตามฐานันดรศักดิ์ แต่ไม่ทรงแต่งตั้งฮองเฮาพระองค์ใหม่ในทันที
ข่าวการสิ้นพระชนม์ของฮองเฮาทำให้เมืองหลวงสั่นสะเทือนอีกครั้ง บรรดาขุนนางที่เคยสนับสนุนพระนางต่างพากันเงียบเสียง ส่วนตระกูลกู้ซึ่งเคยอาศัยอำนาจของฮองเฮาก็เริ่มสูญเสียอิทธิพลอย่างรวดเร็ว
ขุนนางบางคนที่เคยเข้าออกจวนตระกูลกู้เป็นประจำก็เริ่มหลีกเลี่ยง กิจการบางส่วนถูกตรวจสอบ และผู้ที่เคยพึ่งพาบารมีของฮองเฮาก็เริ่มหาทางตีตัวออกห่าง แม้ตระกูลกู้จะยังไม่ได้ถูกลงโทษอย่างเป็นทางการ แต่การสูญเสียผู้สนับสนุนสำคัญในวังหลวงก็ทำให้ฐานะของตระกูลสั่นคลอนอย่างหนัก
ภายในจวนตระกูลเจียง เจียงฉงซานกำลังนั่งอยู่ในห้องหนังสือด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อเจียงเยว่หลีเดินเข้ามา เขาก็รีบลุกขึ้น
“หลีเอ๋อร์!”
เจียงเยว่หลียิ้ม
“ท่านพ่อ”
นางเดินเข้าไปนั่งข้างบิดา
“เหตุใดวันนี้ท่านพ่อจึงทำสีหน้าเคร่งเครียดเช่นนี้เล่าเจ้าคะ”
เจียงฉงซานถอนหายใจ
“ก็เรื่องตระกูลกู้น่ะสิ”
เจียงเยว่หลีชะงัก
“ตระกูลกู้หรือเจ้าคะ”
“ใช่”
เจียงฉงซานพยักหน้า
“ฮองเฮาสิ้นพระชนม์แล้ว อำนาจของตระกูลกู้ก็เริ่มเสื่อมถอย”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวล
“ท่านป้าของเจ้าเป็นฮูหยินใหญ่ตระกูลกู้ หากวันหนึ่งตระกูลกู้ถูกเล่นงาน พ่อเกรงว่าตระกูลเจียงของเราจะพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย”
เจียงเยว่หลีมองบิดาอยู่ครู่หนึ่งแล้วยิ้มออกมา
“ท่านพ่ออย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ”
เจียงฉงซานขมวดคิ้ว
“เจ้าจะไม่ให้พ่อกังวลได้อย่างไร”
เขาถอนหายใจ
“ถึงอย่างไรท่านป้าของเจ้าก็แต่งเข้าตระกูลกู้มาหลายปีแล้ว”
เจียงเยว่หลีพยักหน้า
“ข้ารู้เจ้าค่ะ”
นางยื่นมือไปจับมือบิดา
“แต่ท่านพ่ออย่าลืมสิว่า ตระกูลเจียงของเราไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลกู้มานานแล้ว นอกจากเยี่ยมเยียนท่านป้าและญาติผู้น้องในวาระสำคัญ เรื่องที่เกี่ยวข้องกับราชสำนักตระกูลเจียงของพวกเราก็ไม่เคยเข้าไปเกี่ยวข้องกับตระกูลกู้”
เจียงฉงซานนิ่งไปครู่หนึ่ง
“เรื่องนั้นก็จริง”
เจียงเยว่หลีกล่าวต่อ
“อีกอย่าง ท่านพ่อเองก็ไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการช่วงชิงอำนาจในราชสำนัก”
นางยิ้มบาง
“ท่านเพียงทำการค้าและช่วยเหลือผู้คนเท่านั้น”
เจียงฉงซานถอนหายใจ
“แต่ในวังหลวง เรื่องบางอย่างก็ไม่ได้ตัดสินกันด้วยเหตุผลเสมอไป”
เจียงเยว่หลีชะงักเล็กน้อยแล้วพยักหน้า
“ข้ารู้เจ้าค่ะ”
ข้ารู้ดียิ่งกว่าผู้ใดเสียอีก... เพราะนางเคยมีชีวิตมาแล้วชาติหนึ่ง ในชาติก่อน นางเคยเห็นตระกูลเจียงตกต่ำลงต่อหน้าต่อตา เคยเห็นบิดาที่เคยมั่งคั่งและมีผู้คนห้อมล้อมต้องเผชิญกับความยากลำบาก และเคยเห็นคนที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากบิดาหันกลับมาเหยียบย่ำเขาอย่างไร้ความปรานี
แต่ชาตินี้ทุกอย่างแตกต่างออกไปแล้ว นางไม่ได้ปล่อยให้บิดาเดินซ้ำรอยเดิม อีกทั้งยังมีเซี่ยฉางยวนอยู่เคียงข้าง
เซี่ยฉางยวน... เมื่อคิดถึงสามี รอยยิ้มอ่อนโยนก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจียงเยว่หลี นางรู้ดีว่าเซี่ยเสวียนฮ่องเต้ไม่มีทางเล่นงานตระกูลเจียงโดยไร้เหตุผล เพราะตระกูลเจียงเป็นตระกูลของภรรยาเซี่ยฉางยวน
และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น... เจียงฉงซานยังเป็นผู้มีพระคุณที่เคยช่วยชีวิตหลินซูอิ๋นกับบุตรในครรภ์เอาไว้
แม้เซี่ยเสวียนฮ่องเต้จะยังไม่ได้ประกาศชาติกำเนิดของเซี่ยฉางยวนออกมาอย่างเปิดเผย แต่พระองค์ย่อมไม่มีทางลืมบุญคุณครั้งนั้น เพียงแต่เรื่องเหล่านี้เจียงเยว่หลีไม่อาจอธิบายให้บิดาฟังได้ทั้งหมด เพราะนางไม่ต้องการเปิดเผยความลับที่เซี่ยฉางยวนยังไม่ได้อนุญาตให้ผู้ใดล่วงรู้
“ท่านพ่อ”
เจียงเยว่หลีเรียกเบา ๆ เจียงฉงซานเงยหน้าขึ้น
“หืม”
นางยิ้ม
“ท่านเชื่อใจสามีของข้าหรือไม่เจ้าคะ”
เจียงฉงซานชะงัก ก่อนหัวเราะออกมา
“แน่นอนสิ!”
เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ฉางยวนเป็นเด็กดี”
เจียงเยว่หลียิ้มกว้าง
“เช่นนั้นก็ไม่ต้องกังวลแล้วเจ้าค่ะ”
เจียงฉงซานเลิกคิ้ว
“เพราะเหตุใด”
นางตอบอย่างมั่นใจ
“เพราะตราบใดที่มีสามีของข้าอยู่ ตระกูลเจียงของเราก็จะไม่เป็นอะไร”
เจียงฉงซานมองบุตรสาวอยู่ครู่หนึ่งแล้วหัวเราะออกมา
“หลีเอ๋อร์!”
เขาส่ายหน้าอย่างขบขัน
“เจ้าช่างเชื่อใจในความสามารถของสามีของเจ้าเสียจริง”
เจียงเยว่หลีพยักหน้า
“แน่นอนเจ้าค่ะ!”
นางยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
“สามีของข้าเก่งกาจที่สุด”
เจียงฉงซานหัวเราะเสียงดัง
“ฮ่า ๆ ๆ นี่คือคำพูดของคนที่เคยประกาศว่าจะหย่าขาดจากเซี่ยฉางยวนให้ได้...”
“ท่านพ่อนั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ข้าขอประกาศเอาไว้เลยว่าหัวเด็ดตีนขาดข้าก็จะไม่มีวันหย่าขาดจากเซี่ยฉางยวนเป็นอันขาด”
คำพูดของบุตรสาวทำให้เจียงฉงซานหัวเราะออกมาอีกครั้ง ยามนี้ความกังวลภายในใจของเขาค่อย ๆ บรรเทาลง แม้จะยังไม่มั่นใจในสถานการณ์ของราชสำนักทั้งหมด แต่เมื่อเห็นบุตรสาวมีความสุขและเชื่อมั่นในตัวสามีถึงเพียงนี้ เขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นไม่น้อย
ภายในตำหนักของเฉินกุ้ยเฟยเสียงร้องไห้ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง“เป็นไปไม่ได้!”เฉินกุ้ยเฟยประทับอยู่บนพระแท่นด้วยพระพักตร์ซีดเผือด พระนางกำจดหมายจากอวิ๋นหนานแน่นจนกระดาษยับย่น“ลูกของข้า...”น้ำพระเนตรไหลลงมาไม่ขาดสาย“ลูกทั้งสองคนของข้า...”นางกำนัลที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างต่างพากันร้องไห้“เหนียงเหนียง โปรดถนอมพระวรกายด้วยเพคะ”เฉินกุ้ยเฟยหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น“ถนอมพระวรกายหรือ”พระนางเงยหน้าขึ้น“ข้าจะถนอมพระวรกายไปเพื่อผู้ใดอีก”ไม่มีผู้ใดกล้าตอบ เฉินกุ้ยเฟยหลับพระเนตรลง ภาพของพระโอรสทั้งสองในวัยเยาว์พลันปรากฏขึ้นในความทรงจำครั้งหนึ่งองค์ชายรองเคยวิ่งเข้ามากอดพระนางพร้อมขอขนมส่วนองค์ชายสี่ก็มักเดินตามพระเชษฐาไปทุกแห่งพระนางเคยคิดว่าหากสามารถผลักดันพระโอรสองค์ใดองค์หนึ่งขึ้นสู่ตำแหน่งองค์รัชทายาทได้ ชีวิตของตนเองก็จะมั่นคงไปตลอดกาลแต่สุดท้าย... พระนางกลับสูญเสียพระโอรสทั้งสองไป“ข้าผิดเอง...”เฉินกุ้ยเฟยพึมพำ“หากวันนั้นข้าไม่คิดช่วงชิงอำนาจ...”น้ำพระเนตรหยดหนึ่งร่วงลงบนจดหมาย“พวกเจ้าจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่”ไม่มีผู้ใดตอบคำถามนั้นได้ คืนนั้นเฉินกุ้ยเฟยรับสั่งให้นางกำนัลและขันทีท
ค่ำวันเดียวกัน เซี่ยฉางยวนกลับมาที่เรือนพักหลังจากจัดการงานบางอย่างเสร็จ เมื่อเดินเข้ามาในห้อง เขาก็เห็นเจียงเยว่หลีกำลังนั่งเอนกายอยู่บนตั่งนุ่ม โดยมีชิงถงคอยนวดขาให้อย่างเบามือ“ท่านพี่!”เจียงเยว่หลีรีบยิ้มให้เซี่ยฉางยวนเดินเข้ามาใกล้“วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง”นางพยักหน้า“สบายดีเจ้าค่ะ”ชายหนุ่มนั่งลงข้างนางก่อนยื่นมือไปแตะหน้าท้องของนางเบา ๆ“แล้วลูกเล่า”เจียงเยว่หลีหัวเราะ“ลูกก็สบายดีเจ้าค่ะ”เซี่ยฉางยวนยิ้ม“ดีแล้ว”เขาหันไปมองชิงถง“เจ้าไปพักเถิด ข้าจะดูแลนางเอง”ชิงถงรีบประสานมือ“เจ้าค่ะ!”หลังจากสาวใช้ถอยออกไป เซี่ยฉางยวนก็ย้ายมานั่งตรงปลายตั่ง ก่อนจับขาของเจียงเยว่หลีขึ้นมาวางบนตักอย่างระมัดระวัง เจียงเยว่หลีเบิกตากว้าง“ท่านพี่!”ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น“หืม”“ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ”เซี่ยฉางยวนตอบอย่างเรียบเฉย“นวดขาให้เจ้า”เจียงเยว่หลีชะงัก“แต่...”“ช่วงนี้เจ้าเดินมากไม่ได้ และข้าก็เห็นว่าเจ้ามักจะบ่นว่าเมื่อยขา”เขากล่าวพลางเริ่มนวดอย่างเบามือ“ข้าจึงคิดว่าควรช่วยเจ้าเสียหน่อย”เจียงเยว่หลีนิ่งงัน นางก้มลงมองสามีที่กำลังนวดขาให้อย่างตั้งใจ หัวใจพลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างป
คืนนั้น ขันทีใหญ่พร้อมองครักษ์จำนวนหนึ่งเดินทางไปยังตำหนักเฟิ่งอี๋อย่างเงียบ ๆไม่มีการประกาศราชโองการต่อหน้าขุนนางไม่มีการเรียกประชุมราชสำนักและไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เข้าออกตำหนักในช่วงเวลานั้นฮองเฮาที่กำลังประทับอยู่ภายในห้องบรรทม เมื่อเห็นขันทีใหญ่เดินเข้ามาพร้อมถาดเหล้าก็พลันชะงัก“นี่คืออะไร”ขันทีใหญ่คุกเข่าลง“กราบทูลเหนียงเหนียง ฝ่าบาททรงพระราชทานเหล้ามาให้พ่ะย่ะค่ะ”ฮองเฮาหรี่พระเนตรลง“เหล้าหรือ”พระนางทอดพระเนตรถ้วยเหล้าบนถาดก่อนใบหน้าจะค่อย ๆ ซีดลง“เหล้าพิษ!”ขันทีใหญ่ไม่ตอบแต่ความเงียบของเขาก็เพียงพอแล้ว ฮองเฮาหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น“ฮ่า ๆ!”พระนางยกพระหัตถ์ขึ้นปิดพระพักตร์“ฝ่าบาททรงคิดจะฆ่าข้าอย่างนั้นหรือ”ขันทีใหญ่ก้มศีรษะต่ำ“เหนียงเหนียงโปรดรับพระราชทานด้วยพ่ะย่ะค่ะ”ฮองเฮากำพระหัตถ์แน่น“ข้าทำผิดอะไร!”พระนางตวาด“ข้าเป็นฮองเฮาของพระองค์!”ขันทีใหญ่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเบา“ฝ่าบาททรงทราบเรื่องนางข้าหลวงหลินซูอิ๋นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”สิ้นเสียงนั้น ฮองเฮาก็พลันนิ่งงัน ดวงพระเนตรเบิกกว้าง“อะไรนะ”ขันทีใหญ่ก้มศีรษะลงอีกครั้ง“ฝ่าบาททรงทราบทุกอย่า
เซี่ยเสวียนฮ่องเต้ทอดพระเนตรพระโอรสด้วยสายตาเย็นชา“เจ้าจะกล่าวว่าหลักฐานทั้งหมดเป็นเรื่องเท็จอย่างนั้นหรือ”องค์รัชทายาทชะงัก“ลูก...”“ข้าเคยมอบโอกาสให้เจ้ามาแล้วหลายครั้ง”พระสุรเสียงของฮ่องเต้เต็มไปด้วยความผิดหวัง“แต่เจ้ากลับทำให้ข้าผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า”องค์รัชทายาทกำพระหัตถ์แน่น“เสด็จพ่อโปรดเมตตาด้วย!”เซี่ยเสวียนฮ่องเต้หลับพระเนตรลงชั่วครู่ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด“นับจากวันนี้ให้ถอดถอนตำแหน่งองค์รัชทายาท และให้พำนักอยู่ภายในตำหนักเดิมภายใต้การควบคุม ห้ามออกจากตำหนักโดยไม่ได้รับพระบรมราชานุญาต!”สิ้นพระสุรเสียง อดีตองค์รัชทายาทก็ทรุดตัวลงกับพื้น“เสด็จพ่อ!”แต่ไม่ว่าจะร้องขออย่างไร พระราชโองการก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้อีกแล้วหลังจากตำแหน่งองค์รัชทายาทว่างลง บรรยากาศภายในวังหลวงก็เปลี่ยนไปทันที เหล่าองค์ชายที่ก่อนหน้านี้ไม่กล้าแสดงความทะเยอทะยาน ต่างเริ่มเคลื่อนไหวอย่างเงียบ ๆ เพราะตำแหน่งองค์รัชทายาทคือสิ่งที่องค์ชายทุกพระองค์ต่างปรารถนาแม้บางพระองค์จะไม่ได้แสดงออกอย่างเปิดเผย แต่ขุนนางที่สนับสนุนแต่ละฝ่ายกลับเริ่มเข้าหากันมากขึ้นเฉินกุ้ยเฟยที่เพิ่งได้รับอำนาจดูแลวังห
คืนนั้น เมื่อเซี่ยฉางยวนกลับมาถึงเรือนพัก เจียงเยว่หลีก็รีบเดินเข้าไปหา“ท่านพี่!”เซี่ยฉางยวนยิ้ม“มีอะไรหรือ”นางจับแขนเขา“ข้ามีเรื่องจะถามเจ้าค่ะ”ชายหนุ่มเลิกคิ้ว“เรื่องอะไร”เจียงเยว่หลีมองเขาอย่างจริงจัง“เรื่องตระกูลจง”เซี่ยฉางยวนชะงักเล็กน้อยก่อนยิ้มบาง“เจ้ารู้ข่าวแล้วหรือ”“รู้แล้วเจ้าค่ะ”นางพยักหน้า“ทหารหลวงบุกจับคนตระกูลจงกลางงานแต่งงาน”เซี่ยฉางยวนพยักหน้า“อืม”เจียงเยว่หลีหรี่ตาลง“ท่านพี่...”“หืม”“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับท่านหรือไม่”เซี่ยฉางยวนมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ“เหตุใดเจ้าจึงคิดเช่นนั้น”เจียงเยว่หลียิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“เพราะข้ารู้ว่าสามีของข้าเก่งกาจมากเพียงใด”ชายหนุ่มหัวเราะออกมา“เจ้าช่างยกย่องข้าเสียจริง”เจียงเยว่หลีรีบกล่าว“ท่านอย่าเปลี่ยนเรื่องสิ”เซี่ยฉางยวนยื่นมือไปลูบศีรษะนางแล้วตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ข้าเพียงช่วยให้หลักฐานบางอย่างไปถึงมือคนที่ควรได้รับเท่านั้น”เจียงเยว่หลีเบิกตากว้าง“ที่แท้ก็เป็นฝีมือของท่านจริงๆ ด้วย”ชายหนุ่มพยักหน้า“ส่วนเรื่องที่ตระกูลจงจะได้รับโทษอย่างไร ย่อมต้องขึ้นอยู่กับการตรวจสอบของทางการ”เจียงเยว
ภายในจวนตระกูลเฉิน เฉินอวี้เจินนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองในชุดเจ้าสาวสีแดงสด ใบหน้าของนางถูกแต่งแต้มอย่างประณีต แต่ดวงตากลับไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย“คุณหนู”สาวใช้คนสนิทกล่าวเบา ๆ“ถึงเวลาแล้วเจ้าค่ะ”เฉินอวี้เจินพยักหน้า ก่อนสูดลมหายใจลึกไม่ว่าอย่างไร วันนี้ข้าก็จะได้เป็นฮูหยินน้อยตระกูลจงแล้วนางกำมือแน่นต่อจากนี้ผู้ใดก็อย่าหวังว่าจะดูหมิ่นข้าได้อีก แต่สิ่งที่นางไม่รู้ก็คือ...งานมงคลที่นางเฝ้ารอ กำลังจะกลายเป็นวันที่ตระกูลจงต้องจดจำไปตลอดชีวิตช่วงบ่ายขณะที่แขกเหรื่อกำลังทยอยเดินทางเข้ามาในจวนตระกูลจง เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นทั่วลานงาน บรรดาขุนนางและพ่อค้าต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับประมุขตระกูลจงแม้บางคนจะไม่ได้สนิทสนมกันนัก แต่ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลจงกับตระกูลเฉินที่กำลังจะเกิดขึ้น ทุกคนจึงพยายามแสดงท่าทีเป็นมิตร“ยินดีด้วยใต้เท้าจง”“งานมงคลครั้งนี้ช่างยิ่งใหญ่จริง ๆ”ประมุขตระกูลจงยิ้มรับคำอวยพรอย่างภาคภูมิใจ“ขอบคุณทุกท่าน”แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังรอพิธีคำนับฟ้าดิน เสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านนอกตึก! ตึก! ตึก!แขกเหรื่อบางคนชะงัก“เกิดอะไรขึ้น”ยังไม







