LOGINภายในตำหนักของเฉินกุ้ยเฟยเสียงร้องไห้ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
“เป็นไปไม่ได้!”
เฉินกุ้ยเฟยประทับอยู่บนพระแท่นด้วยพระพักตร์ซีดเผือด พระนางกำจดหมายจากอวิ๋นหนานแน่นจนกระดาษยับย่น
“ลูกของข้า...”
น้ำพระเนตรไหลลงมาไม่ขาดสาย
“ลูกทั้งสองคนของข้า...”
นางกำนัลที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างต่างพากันร้องไห้
“เหนียงเหนียง โปรดถนอมพระวรกายด้วยเพคะ”
เฉินกุ้ยเฟยหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น
“ถนอมพระวรกายหรือ”
พระนางเงยหน้าขึ้น
“ข้าจะถนอมพระวรกายไปเพื่อผู้ใดอีก”
ไม่มีผู้ใดกล้าตอบ เฉินกุ้ยเฟยหลับพระเนตรลง ภาพของพระโอรสทั้งสองในวัยเยาว์พลันปรากฏขึ้นในความทรงจำ
ครั้งหนึ่งองค์ชายรองเคยวิ่งเข้ามากอดพระนางพร้อมขอขนม
ส่วนองค์ชายสี่ก็มักเดินตามพระเชษฐาไปทุกแห่ง
พระนางเคยคิดว่าหากสามารถผลักดันพระโอรสองค์ใดองค์หนึ่งขึ้นสู่ตำแหน่งองค์รัชทายาทได้ ชีวิตของตนเองก็จะมั่นคงไปตลอดกาล
แต่สุดท้าย... พระนางกลับสูญเสียพระโอรสทั้งสองไป
“ข้าผิดเอง...”
เฉินกุ้ยเฟยพึมพำ
“หากวันนั้นข้าไม่คิดช่วงชิงอำนาจ...”
น้ำพระเนตรหยดหนึ่งร่วงลงบนจดหมาย
“พวกเจ้าจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่”
ไม่มีผู้ใดตอบคำถามนั้นได้ คืนนั้นเฉินกุ้ยเฟยรับสั่งให้นางกำนัลและขันทีทั้งหมดออกไปจากห้องบรรทม โดยอ้างว่าต้องการพักผ่อนตามลำพัง
แต่เมื่อรุ่งเช้ามาถึง นางกำนัลที่เข้าไปถวายการปรนนิบัติก็พบว่าเฉินกุ้ยเฟยใช้ผ้าขาวปลิดพระชนม์ชีพตนเองแล้ว เสียงกรีดร้องดังขึ้นทั่วตำหนัก
“เหนียงเหนียง!”
“รีบไปตามหมอหลวงมาเร็ว”
แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว เฉินกุ้ยเฟยสิ้นพระชนม์ไปตั้งแต่กลางดึก ข่าวนี้สร้างความตกตะลึงไปทั่ววังหลวงอีกครั้ง
เพียงระยะเวลาไม่นาน ฮองเฮาและเฉินกุ้ยเฟยที่เคยช่วงชิงอำนาจกันอย่างดุเดือดต่างก็สิ้นพระชนม์ลง
ส่วนพระโอรสที่ทั้งสองฝ่ายเคยฝากความหวังเอาไว้ก็มีจุดจบอันน่าเศร้าไม่ต่างกัน
เมื่อเฉินกุ้ยเฟยสิ้นพระชนม์ หรงเฟยก็ยิ่งมีอำนาจในวังหลังมากขึ้น แม้พระนางจะไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นฮองเฮา แต่ด้วยหน้าที่ดูแลตำหนักฝ่ายในทั้งหมด จึงไม่มีพระสนมพระองค์ใดกล้าขัดคำสั่ง
ขณะเดียวกันองค์ชายสามและองค์ชายห้าก็เริ่มได้รับการสนับสนุนจากขุนนางมากขึ้นเรื่อย ๆ ผู้คนต่างคิดว่าการช่วงชิงตำแหน่งองค์รัชทายาทครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
แต่ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า... ก่อนที่เซี่ยเสวียนฮ่องเต้จะทรงตัดสินพระทัยแต่งตั้งผู้สืบทอดราชบัลลังก์ ก็เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ราชสำนักต้องสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ที่สุด
กลางดึกคืนหนึ่งเสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากดังขึ้นบนถนนสายหนึ่งนอกเมืองหลวง กองกำลังติดอาวุธหลายพันคนกำลังเคลื่อนพลอย่างรวดเร็ว ธงสีดำโบกสะบัดท่ามกลางสายลมยามค่ำคืน ผู้นำกองทัพสวมชุดเกราะสีเข้ม นั่งอยู่บนหลังม้าศึกด้วยพระพักตร์เย็นชา
คนผู้นั้นก็คืออดีตองค์รัชทายาท!
หลังจากถูกปลดออกจากตำแหน่งและควบคุมตัวอยู่ภายในตำหนัก พระองค์กลับสามารถติดต่อกับคนสนิทที่ยังจงรักภักดีอยู่ภายนอกได้อย่างลับ ๆ
กองกำลังที่เคยซ่องสุมเอาไว้ตามพื้นที่ต่าง ๆ ถูกเรียกรวมตัวขึ้นอีกครั้ง อาวุธส่วนหนึ่งที่เคยได้รับจากตระกูลจงก็ถูกนำออกมาใช้งาน และในที่สุดอดีตองค์รัชทายาทก็ตัดสินพระทัยทำสิ่งที่ไม่มีทางหวนกลับ
“อดีตองค์รัชทายาท ก่อกบฏ!”
แม่ทัพคนหนึ่งควบม้าเข้ามาใกล้
“กองกำลังของเราพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
อดีตองค์รัชทายาทยกมุมพระโอษฐ์ขึ้นอย่างเย็นชา
“ดี!”
พระองค์ทอดพระเนตรไปยังเมืองหลวงที่อยู่เบื้องหน้า
“เสด็จพ่อคิดว่าการปลดข้าออกจากตำแหน่งจะทำให้ทุกอย่างจบลงอย่างนั้นหรือ”
พระองค์แค่นพระสรวล
“ในเมื่อพระองค์ไม่ยอมมอบบัลลังก์ให้ข้า ข้าก็จะเป็นฝ่ายแย่งชิงมันมาเอง”
แม่ทัพผู้นั้นรีบประสานมือ
“กระหม่อมยินดีติดตามพระองค์จนถึงที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”
อดีตองค์รัชทายาทชักกระบี่ออกจากฝักก่อนชี้ไปยังเมืองหลวง
“เคลื่อนทัพ”
รุ่งเช้า เสียงระฆังเตือนภัยดังขึ้นทั่วเมืองหลวง
ตึง! ตึง! ตึง!
ทหารรักษาประตูเมืองต่างรีบขึ้นประจำตำแหน่ง ประชาชนที่กำลังเตรียมเปิดร้านค้าพากันแตกตื่น
“เกิดอะไรขึ้น”
“มีข้าศึกบุกมาหรือ”
“รีบกลับบ้านเร็วเข้า”
ไม่นานนัก ข่าวที่อดีตองค์รัชทายาทนำกองกำลังติดอาวุธบุกเข้ามาประชิดเมืองหลวงก็แพร่สะพัดไปทั่ว
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงยิ่งกว่านั้นก็คือ... อดีตองค์รัชทายาทไม่ได้มาเพียงลำพัง พระองค์ยังจับตัวองค์ชายหลายพระองค์ที่อยู่ภายนอกเขตพระราชวังมาเป็นตัวประกันด้วย
องค์ชายสาม องค์ชายห้า และองค์ชายพระองค์อื่น ๆ ที่เคยมีโอกาสขึ้นสู่ตำแหน่งผู้สืบทอดราชบัลลังก์ ต่างถูกกองกำลังของอดีตองค์รัชทายาทจับกุมระหว่างเดินทางหรือขณะอยู่ในจวนพัก
แม้แต่เหล่าองค์ชายที่ยังทรงพระเยาว์ก็ไม่อาจรอดพ้น ทหารรักษาเมืองที่อยู่บนกำแพงต่างตกตะลึงเมื่อเห็นภาพนั้น
อดีตองค์รัชทายาทควบม้าออกมาด้านหน้าก่อนตะโกนเสียงดัง
“เปิดประตูเมือง”
ไม่มีผู้ใดตอบพระองค์แค่นพระสรวล
“หากไม่ยอมเปิดประตูเมือง ข้าจะฆ่าพระอนุชาของข้าเหล่านี้ทีละคน”
เสียงนั้นดังไปทั่วบริเวณแม่ทัพรักษาเมืองกำหมัดแน่น
“องค์รัชทายาท”
เขาตะโกนตอบ
“พระองค์กำลังจะกลายเป็นกบฏนะพ่ะย่ะค่ะ”
อดีตองค์รัชทายาทหัวเราะออกมา
“กบฏหรือ”
พระองค์ยกมุมพระโอษฐ์ขึ้น
“ข้าต่างหากที่ควรเป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์”
จากนั้นพระองค์ก็หันไปมององค์ชายพระองค์หนึ่งที่ถูกมัดอยู่ด้านข้าง
“ข้าให้เวลาพวกเจ้าอีกหนึ่งก้านธูป”
ทหารบนกำแพงเมืองต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด เพราะคำสั่งที่ได้รับมาจากวังหลวงมีเพียงอย่างเดียว
ห้ามเปิดประตูเมืองเด็ดขาด
เมื่อเวลาหนึ่งก้านธูปผ่านไป ประตูเมืองก็ยังคงปิดสนิท อดีตองค์รัชทายาทมีพระพักตร์บิดเบี้ยวด้วยโทสะ
“ดี!”
พระองค์ตวาด
“ในเมื่อพวกเจ้าไม่ยอมเปิดประตูเมือง ก็อย่าหาว่าข้าใจร้าย”
สิ้นพระสุรเสียง องค์ชายพระองค์หนึ่งก็ถูกลากออกมาด้านหน้า
“เสด็จพี่!”
องค์ชายพระองค์นั้นร้องด้วยความหวาดกลัว
“โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย”
แต่อดีตองค์รัชทายาทกลับไม่แม้แต่จะทอดพระเนตร
“ลงมือ!”
เสียงกระบี่ดังขึ้น ก่อนร่างขององค์ชายพระองค์นั้นจะล้มลงกับพื้น ทหารบนกำแพงเมืองต่างหน้าซีดเผือด บางคนถึงกับเบือนหน้าหนี
“เปิดประตูเมือง!”
อดีตองค์รัชทายาทตะโกนอีกครั้ง แต่ประตูเมืองก็ยังคงปิดสนิทพระองค์จึงสั่งให้ประหารองค์ชายอีกพระองค์หนึ่ง แล้วก็อีกพระองค์หนึ่ง... จนกระทั่งเวลาผ่านไป องค์ชายที่ถูกจับมาเป็นตัวประกันก็สิ้นพระชนม์ลงทีละพระองค์
แม้แต่เสียงร้องขอชีวิตก็ไม่อาจทำให้อดีตองค์รัชทายาทเปลี่ยนพระทัยได้
องค์ชายสามสิ้นพระชนม์
องค์ชายห้าสิ้นพระชนม์
แม้แต่องค์ชายสิบสามซึ่งมีพระชันษาเพียงสิบปีก็ไม่อาจรอดพ้น
เมื่อองค์ชายพระองค์สุดท้ายถูกสังหารลง ประตูเมืองก็ยังคงปิดสนิทเช่นเดิม อดีตองค์รัชทายาททอดพระเนตรกำแพงเมืองด้วยสายตาแดงก่ำ
“ดี!”
พระองค์หัวเราะออกมาอย่างคลุ้มคลั่ง
“พวกเจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าบุกเข้าไปอย่างนั้นหรือ”
พระองค์ชักกระบี่ขึ้นอีกครั้ง
“เตรียมบุกเมือง!”
เสียงกลองศึกดังขึ้นทันที
ตึง! ตึง! ตึง!
ทหารกบฏเริ่มเคลื่อนพลเข้าหากำแพงเมือง แต่ยังไม่ทันที่กองทัพจะเริ่มโจมตีอย่างเต็มกำลัง... อดีตองค์รัชทายาทก็พลันชะงัก พระองค์รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาภายในพระอุระ ก่อนความเจ็บปวดนั้นจะแผ่กระจายไปทั่วพระวรกายอย่างรวดเร็ว
“อึก!”
พระองค์ยกพระหัตถ์ขึ้นกุมพระอุระ แม่ทัพที่อยู่ด้านข้างรีบหันมามอง
“องค์รัชทายาท!”
อดีตองค์รัชทายาทพยายามตรัสบางอย่างแต่กลับมีโลหิตสีคล้ำไหลออกมาจากพระโอษฐ์
“อึก!”
พระองค์ไออย่างรุนแรง ก่อนโลหิตจะเริ่มไหลออกมาจากพระนาสิกและพระกรรณ แม่ทัพผู้นั้นเบิกตากว้าง
“องค์รัชทายาท!”
เสียงตะโกนดังขึ้นอย่างแตกตื่น
“หมอ!”
“รีบตามหมอมาเร็วเข้า”
แต่อดีตองค์รัชทายาทกลับไม่อาจประคองพระวรกายเอาไว้ได้อีก พระองค์ร่วงลงจากหลังม้าอย่างแรง ร่างกายกระตุกอยู่หลายครั้งก่อนจะแน่นิ่งไป โลหิตสีคล้ำไหลออกมาจากทวารทั้งเก้า
อดีตองค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์แล้ว
การสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันของอดีตองค์รัชทายาททำให้กองทัพกบฏตกอยู่ในความโกลาหลทันที
“องค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์แล้ว”
“เป็นไปไม่ได้!”
“ผู้ใดวางยาพระองค์”
ทหารจำนวนมากเริ่มแตกตื่น บางคนรีบถอยหนี บางคนพยายามควบคุมสถานการณ์ แต่เมื่อผู้นำกองทัพสิ้นพระชนม์ลงอย่างกะทันหัน ขวัญกำลังใจของทหารก็พังทลายลงทันที
แม่ทัพบางคนพยายามสั่งให้บุกเมืองต่อ แต่ทหารส่วนใหญ่กลับไม่ยอมเชื่อฟังอีกแล้ว ในที่สุดกองทัพรักษาเมืองและกำลังเสริมที่เคลื่อนมาถึงก็เริ่มเข้าปราบปราม ทหารกบฏจำนวนมากยอมวางอาวุธ บางส่วนหลบหนี สุดท้ายแม่ทัพที่ยังขัดขืนก็ถูกจับกุม การก่อกบฏที่เกือบทำให้เมืองหลวงต้องนองเลือดจึงสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว
แต่สิ่งที่ผู้คนไม่อาจเข้าใจก็คือ... อดีตองค์รัชทายาททรงได้รับพิษจากที่ใและผู้ใดเป็นคนลงมือ
ภายในตำหนักของเฉินกุ้ยเฟยเสียงร้องไห้ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง“เป็นไปไม่ได้!”เฉินกุ้ยเฟยประทับอยู่บนพระแท่นด้วยพระพักตร์ซีดเผือด พระนางกำจดหมายจากอวิ๋นหนานแน่นจนกระดาษยับย่น“ลูกของข้า...”น้ำพระเนตรไหลลงมาไม่ขาดสาย“ลูกทั้งสองคนของข้า...”นางกำนัลที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างต่างพากันร้องไห้“เหนียงเหนียง โปรดถนอมพระวรกายด้วยเพคะ”เฉินกุ้ยเฟยหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น“ถนอมพระวรกายหรือ”พระนางเงยหน้าขึ้น“ข้าจะถนอมพระวรกายไปเพื่อผู้ใดอีก”ไม่มีผู้ใดกล้าตอบ เฉินกุ้ยเฟยหลับพระเนตรลง ภาพของพระโอรสทั้งสองในวัยเยาว์พลันปรากฏขึ้นในความทรงจำครั้งหนึ่งองค์ชายรองเคยวิ่งเข้ามากอดพระนางพร้อมขอขนมส่วนองค์ชายสี่ก็มักเดินตามพระเชษฐาไปทุกแห่งพระนางเคยคิดว่าหากสามารถผลักดันพระโอรสองค์ใดองค์หนึ่งขึ้นสู่ตำแหน่งองค์รัชทายาทได้ ชีวิตของตนเองก็จะมั่นคงไปตลอดกาลแต่สุดท้าย... พระนางกลับสูญเสียพระโอรสทั้งสองไป“ข้าผิดเอง...”เฉินกุ้ยเฟยพึมพำ“หากวันนั้นข้าไม่คิดช่วงชิงอำนาจ...”น้ำพระเนตรหยดหนึ่งร่วงลงบนจดหมาย“พวกเจ้าจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่”ไม่มีผู้ใดตอบคำถามนั้นได้ คืนนั้นเฉินกุ้ยเฟยรับสั่งให้นางกำนัลและขันทีท
ค่ำวันเดียวกัน เซี่ยฉางยวนกลับมาที่เรือนพักหลังจากจัดการงานบางอย่างเสร็จ เมื่อเดินเข้ามาในห้อง เขาก็เห็นเจียงเยว่หลีกำลังนั่งเอนกายอยู่บนตั่งนุ่ม โดยมีชิงถงคอยนวดขาให้อย่างเบามือ“ท่านพี่!”เจียงเยว่หลีรีบยิ้มให้เซี่ยฉางยวนเดินเข้ามาใกล้“วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง”นางพยักหน้า“สบายดีเจ้าค่ะ”ชายหนุ่มนั่งลงข้างนางก่อนยื่นมือไปแตะหน้าท้องของนางเบา ๆ“แล้วลูกเล่า”เจียงเยว่หลีหัวเราะ“ลูกก็สบายดีเจ้าค่ะ”เซี่ยฉางยวนยิ้ม“ดีแล้ว”เขาหันไปมองชิงถง“เจ้าไปพักเถิด ข้าจะดูแลนางเอง”ชิงถงรีบประสานมือ“เจ้าค่ะ!”หลังจากสาวใช้ถอยออกไป เซี่ยฉางยวนก็ย้ายมานั่งตรงปลายตั่ง ก่อนจับขาของเจียงเยว่หลีขึ้นมาวางบนตักอย่างระมัดระวัง เจียงเยว่หลีเบิกตากว้าง“ท่านพี่!”ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น“หืม”“ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ”เซี่ยฉางยวนตอบอย่างเรียบเฉย“นวดขาให้เจ้า”เจียงเยว่หลีชะงัก“แต่...”“ช่วงนี้เจ้าเดินมากไม่ได้ และข้าก็เห็นว่าเจ้ามักจะบ่นว่าเมื่อยขา”เขากล่าวพลางเริ่มนวดอย่างเบามือ“ข้าจึงคิดว่าควรช่วยเจ้าเสียหน่อย”เจียงเยว่หลีนิ่งงัน นางก้มลงมองสามีที่กำลังนวดขาให้อย่างตั้งใจ หัวใจพลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างป
คืนนั้น ขันทีใหญ่พร้อมองครักษ์จำนวนหนึ่งเดินทางไปยังตำหนักเฟิ่งอี๋อย่างเงียบ ๆไม่มีการประกาศราชโองการต่อหน้าขุนนางไม่มีการเรียกประชุมราชสำนักและไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เข้าออกตำหนักในช่วงเวลานั้นฮองเฮาที่กำลังประทับอยู่ภายในห้องบรรทม เมื่อเห็นขันทีใหญ่เดินเข้ามาพร้อมถาดเหล้าก็พลันชะงัก“นี่คืออะไร”ขันทีใหญ่คุกเข่าลง“กราบทูลเหนียงเหนียง ฝ่าบาททรงพระราชทานเหล้ามาให้พ่ะย่ะค่ะ”ฮองเฮาหรี่พระเนตรลง“เหล้าหรือ”พระนางทอดพระเนตรถ้วยเหล้าบนถาดก่อนใบหน้าจะค่อย ๆ ซีดลง“เหล้าพิษ!”ขันทีใหญ่ไม่ตอบแต่ความเงียบของเขาก็เพียงพอแล้ว ฮองเฮาหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น“ฮ่า ๆ!”พระนางยกพระหัตถ์ขึ้นปิดพระพักตร์“ฝ่าบาททรงคิดจะฆ่าข้าอย่างนั้นหรือ”ขันทีใหญ่ก้มศีรษะต่ำ“เหนียงเหนียงโปรดรับพระราชทานด้วยพ่ะย่ะค่ะ”ฮองเฮากำพระหัตถ์แน่น“ข้าทำผิดอะไร!”พระนางตวาด“ข้าเป็นฮองเฮาของพระองค์!”ขันทีใหญ่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเบา“ฝ่าบาททรงทราบเรื่องนางข้าหลวงหลินซูอิ๋นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”สิ้นเสียงนั้น ฮองเฮาก็พลันนิ่งงัน ดวงพระเนตรเบิกกว้าง“อะไรนะ”ขันทีใหญ่ก้มศีรษะลงอีกครั้ง“ฝ่าบาททรงทราบทุกอย่า
เซี่ยเสวียนฮ่องเต้ทอดพระเนตรพระโอรสด้วยสายตาเย็นชา“เจ้าจะกล่าวว่าหลักฐานทั้งหมดเป็นเรื่องเท็จอย่างนั้นหรือ”องค์รัชทายาทชะงัก“ลูก...”“ข้าเคยมอบโอกาสให้เจ้ามาแล้วหลายครั้ง”พระสุรเสียงของฮ่องเต้เต็มไปด้วยความผิดหวัง“แต่เจ้ากลับทำให้ข้าผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า”องค์รัชทายาทกำพระหัตถ์แน่น“เสด็จพ่อโปรดเมตตาด้วย!”เซี่ยเสวียนฮ่องเต้หลับพระเนตรลงชั่วครู่ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด“นับจากวันนี้ให้ถอดถอนตำแหน่งองค์รัชทายาท และให้พำนักอยู่ภายในตำหนักเดิมภายใต้การควบคุม ห้ามออกจากตำหนักโดยไม่ได้รับพระบรมราชานุญาต!”สิ้นพระสุรเสียง อดีตองค์รัชทายาทก็ทรุดตัวลงกับพื้น“เสด็จพ่อ!”แต่ไม่ว่าจะร้องขออย่างไร พระราชโองการก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้อีกแล้วหลังจากตำแหน่งองค์รัชทายาทว่างลง บรรยากาศภายในวังหลวงก็เปลี่ยนไปทันที เหล่าองค์ชายที่ก่อนหน้านี้ไม่กล้าแสดงความทะเยอทะยาน ต่างเริ่มเคลื่อนไหวอย่างเงียบ ๆ เพราะตำแหน่งองค์รัชทายาทคือสิ่งที่องค์ชายทุกพระองค์ต่างปรารถนาแม้บางพระองค์จะไม่ได้แสดงออกอย่างเปิดเผย แต่ขุนนางที่สนับสนุนแต่ละฝ่ายกลับเริ่มเข้าหากันมากขึ้นเฉินกุ้ยเฟยที่เพิ่งได้รับอำนาจดูแลวังห
คืนนั้น เมื่อเซี่ยฉางยวนกลับมาถึงเรือนพัก เจียงเยว่หลีก็รีบเดินเข้าไปหา“ท่านพี่!”เซี่ยฉางยวนยิ้ม“มีอะไรหรือ”นางจับแขนเขา“ข้ามีเรื่องจะถามเจ้าค่ะ”ชายหนุ่มเลิกคิ้ว“เรื่องอะไร”เจียงเยว่หลีมองเขาอย่างจริงจัง“เรื่องตระกูลจง”เซี่ยฉางยวนชะงักเล็กน้อยก่อนยิ้มบาง“เจ้ารู้ข่าวแล้วหรือ”“รู้แล้วเจ้าค่ะ”นางพยักหน้า“ทหารหลวงบุกจับคนตระกูลจงกลางงานแต่งงาน”เซี่ยฉางยวนพยักหน้า“อืม”เจียงเยว่หลีหรี่ตาลง“ท่านพี่...”“หืม”“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับท่านหรือไม่”เซี่ยฉางยวนมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ“เหตุใดเจ้าจึงคิดเช่นนั้น”เจียงเยว่หลียิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“เพราะข้ารู้ว่าสามีของข้าเก่งกาจมากเพียงใด”ชายหนุ่มหัวเราะออกมา“เจ้าช่างยกย่องข้าเสียจริง”เจียงเยว่หลีรีบกล่าว“ท่านอย่าเปลี่ยนเรื่องสิ”เซี่ยฉางยวนยื่นมือไปลูบศีรษะนางแล้วตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ข้าเพียงช่วยให้หลักฐานบางอย่างไปถึงมือคนที่ควรได้รับเท่านั้น”เจียงเยว่หลีเบิกตากว้าง“ที่แท้ก็เป็นฝีมือของท่านจริงๆ ด้วย”ชายหนุ่มพยักหน้า“ส่วนเรื่องที่ตระกูลจงจะได้รับโทษอย่างไร ย่อมต้องขึ้นอยู่กับการตรวจสอบของทางการ”เจียงเยว
ภายในจวนตระกูลเฉิน เฉินอวี้เจินนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองในชุดเจ้าสาวสีแดงสด ใบหน้าของนางถูกแต่งแต้มอย่างประณีต แต่ดวงตากลับไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย“คุณหนู”สาวใช้คนสนิทกล่าวเบา ๆ“ถึงเวลาแล้วเจ้าค่ะ”เฉินอวี้เจินพยักหน้า ก่อนสูดลมหายใจลึกไม่ว่าอย่างไร วันนี้ข้าก็จะได้เป็นฮูหยินน้อยตระกูลจงแล้วนางกำมือแน่นต่อจากนี้ผู้ใดก็อย่าหวังว่าจะดูหมิ่นข้าได้อีก แต่สิ่งที่นางไม่รู้ก็คือ...งานมงคลที่นางเฝ้ารอ กำลังจะกลายเป็นวันที่ตระกูลจงต้องจดจำไปตลอดชีวิตช่วงบ่ายขณะที่แขกเหรื่อกำลังทยอยเดินทางเข้ามาในจวนตระกูลจง เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นทั่วลานงาน บรรดาขุนนางและพ่อค้าต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับประมุขตระกูลจงแม้บางคนจะไม่ได้สนิทสนมกันนัก แต่ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลจงกับตระกูลเฉินที่กำลังจะเกิดขึ้น ทุกคนจึงพยายามแสดงท่าทีเป็นมิตร“ยินดีด้วยใต้เท้าจง”“งานมงคลครั้งนี้ช่างยิ่งใหญ่จริง ๆ”ประมุขตระกูลจงยิ้มรับคำอวยพรอย่างภาคภูมิใจ“ขอบคุณทุกท่าน”แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังรอพิธีคำนับฟ้าดิน เสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านนอกตึก! ตึก! ตึก!แขกเหรื่อบางคนชะงัก“เกิดอะไรขึ้น”ยังไม







