บทที่ 7 เดินทางถึงเมืองหลวง

          หลังจากเดินทางมาแรมเดือน ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงประตูเมืองจนได้ เซียวอันหนิงมองกำแพงสูงใหญ่ปิดกั้นสายตาจากด้านนอก มันสูงมากเสียจนต่อให้ยืนบนต้นไม้ตอนนี้ก็ยังไม่สามารถมองเห็นด้านในได้เสียด้วยซ้ำ ประตูเมืองทำด้วยไม้แผ่นใหญ่สองบานปิดเข้าหากัน ด้านหน้ามีทหารยามเฝ้า คอยดูแลคนเข้าออกในแต่ละวันอย่างเคร่งครัด ได้อ่านคำว่าเมืองหลวงมาเป็นร้อยเป็นพันครั้งผ่านหนังสือ ครั้นมาเห็นกับตากลับรู้สึกมิธรรมดา ดูยิ่งใหญ่อลังการ คนโบราณช่างเก่งกาจเสียจริงที่สร้าง สถานที่ใหญ่โตเช่นนี้ออกมาได้โดยใช้เพียงกำลังคนเพียงอย่างเดียว

          ทั้งสองรีบเดินเข้าไปเพื่อทำเรื่องขอเข้าเมือง ใช้เวลาพักใหญ่จึงเรียบร้อย เมื่อได้ตราประทับรับรองมายืนอยู่พร้อมกับคนอื่น ๆ ซึ่งรอเข้าเมืองเช่นกัน ทันใดนั้นเองก็ได้มีเสียงคล้ายกับไม้ขนาดใหญ่เสียดสีกันอย่างเชื่องช้า ประตูบานใหญ่ค่อย ๆ อ้าออกจากกันจนเห็นพื้นที่ด้านหลังประตู ภาพที่ทั้งสองเห็นคือผู้คนซึ่งคึกคักอย่างมาก มีผู้คนพลุกถล่านรวมไปถึงร้านค้ามากมาย ด้านนอกดูทุรกันดารพอสมควรหากแต่ภายในกลับไม่ใช่เลย เห็นได้ชัดว่านอกประตูเมืองกับในประตูเมืองมันช่างต่างกันเสียมากมาย มันปิดซ่อนสีสันของเมืองหลวงไว้ได้อย่างมิดชิดทีเดียว ผู้คนที่นี่ล้วนแต่แต่งตัวงดงาม นางรู้สึกตื่นเต้นที่ได้มาพบเห็นของจริงมิได้ผ่านตัวอักษรหรือจอภาพเช่นในโลกเดิม ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มาเห็นภาพเช่นนี้กับตาตัวเอง เคยดูแต่ในซีรีส์เท่านั้น ใครเล่าจะไปนึกฝันว่าจะได้มาเห็นบ้านเมืองในยุคสมัยอันล่วงเลยมาหลายพันปีแบบนี้

          “ท่านอาจารย์ ข้าหิวมาก เราหาอะไรกินกันก่อนเถอะ ข้าเลี้ยงเอง”

          นางพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง จะไม่ให้ร่าเริงได้อย่างไร การเดินทางที่ผ่านมาช่างยากลำบากนักสำหรับคนที่อยู่ในศตวรรษที่ 21 อย่างนาง อยู่โลกเดิมอยากไปไหนแค่นั่งรถไฟฟ้าก็ไปถึงที่หมายแล้ว ช้าที่สุดอย่างไรก็ไม่เกินสองชั่วโมง นี่ปะไร เดินทางเข้าเมืองนั้นไปเมืองนี้แต่ละหนเดินทีใช้เวลาเดินทางเนิ่นนานนัก

          หากมีโอกาสได้กลับไป เขียนหนังสือขายสักเล่มคงรวยไปแล้ว นางบอกได้ด้วยซ้ำว่าในป่ายุคโบราณมีอันตรายซุกซ่อนมากมายเพียงไหน โชคดีว่าเจออาจารย์ ไม่อย่างนั้นคงโดนปาดคอสิ้นชื่อไปนานแล้ว แต่ที่น่าเจ็บใจที่ต้องมารู้ในภายหลัง ว่ามีทางที่ทางการทำไว้ทอดยาวไปแต่ละเมืองแต่ท่านอาจารย์ของนางกลับพาเดินลัดเลาะเขาเสียอย่างนั้น

          เซียวเหวินหรี่ตามองลูกศิษย์สาวพลางส่ายหัวกับความอวดรวยของนาง ทว่าตั้งแต่ร่วมเดินทางมาก็ทำให้รู้ว่านางมิได้พูดไปอย่างนั้นหากแต่สามารถจ่ายให้ได้จริง ๆ

          หลังจากมองซ้ายขวากันท่าทางสอดส่องเรียบร้อย ศิษย์สาวอาจารย์ชราจึงพากันเดินไปตามท้องถนนอันคลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากมาย ที่นี่โรงเตี๊ยมกระทั่งโรงน้ำชานั้นหาได้ง่ายอย่างมากไม่เหมือนหมู่บ้านชนบทซึ่งต้องเข้าตรอกนั้นออกซอยนี้ถึงจะเจอสักที่ อีกทั้งราคายังหลากหลายให้เลือกสรรไม่ต้องจำทนนอนไปอย่างนั้น หลายคราวทีเดียวที่นางจ่ายเงินแล้วรู้สึกเสียดาย นอนก็ไม่สบายซ้ำร้ายยังปวดหลัง นับว่าโชคดีที่มาถึงเมืองหลวงก่อนสติจะหลุดลอยไป นางกับเซียวเหวินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเหลาอาหารแห่งหนึ่งถูกสร้างจากไม้ทั้งหลัง ด้านล่างเอาไว้รับรองลูกค้าส่วนชั้นสองเอาไว้สำหรับพักผ่อนหรือผู้ที่ต้องการความเป็นส่วนตัว เซียวอันหนิงมองแล้วคิดว่าเลือกนั่งชั้นล่างคงดีกว่าเพราะอย่างไรเสียก็ยังอยากเดินดูที่พักดี ๆ อีกสักหน่อย

          นางเหลือบตามองท่านอาจารย์ หลังจากรอนแรมด้วยกันมาแรมเดือนก็เริ่มคิดว่าควรบอกเขาเรื่องมิติวิเศษหรือไม่เนื่องจากเวลาหยิบจับสิ่งใดออกมาใช้จะได้สะดวก เข้ามิตินานแค่ไหนก็ย่อมทำได้หากเขารับรู้ ทว่านางกลับลังเลใจทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเซียวเหวินเองก็เป็นคนดี สร้างความปวดหัวสารพัดในระหว่างเดินทาง ก็ยังเอ็นดูนางเช่นบุตรหลานเช่นเดิม

          หญิงสาวถอนหายใจท่าทางเคร่งเครียด หรือนางควรบอกไปว่าได้รับอุบัติเหตุจนสลบไป ระหว่างนั้นมีท่านเทพมามอบมิติวิเศษให้ บอกว่านางยังไม่สิ้นอายุขัยจงเพียรสร้างกรรมดี อีกทั้งในมิติวิเศษนั้นมีแต่ยากับสมุนไพรเพื่อให้นำไปช่วยผู้อื่นสะสมบุญ ครั้นถึงคราวตายจะได้กลายเป็นเซียน...

          นี่มันเยี่ยมมาก! ฮ่า ๆ นางนี่ฉลาดจริง ๆ อย่างไรคนที่นี่ล้วนเชื่อเรื่องบาปบุญคุณโทษไปจนถึงเทพเซียนที่ไม่รู้ว่ามีอยู่จริงรึไม่ การใช้ข้ออ้างนี้ย่อมฟังขึ้นอย่างแน่นอนเพราะนางสามารถเอาของมาจากมิติวิเศษเพื่อยืนยันได้

          เซียวเหวินเห็นลูกศิษย์นั่งเหม่อลอย คงไม่แคล้วคิดเรื่องไร้สาระจึงกระแอมไอเรียกสตินาง “จะกินอะไรก็สั่งเสีย นั่งเหม่อลอยถึงเพียงนี้จะได้กินเมื่อใดกัน”

          เซียวอันหนิงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหันไปสั่งอาหารทันที เมื่อสั่งเรียบร้อยจึงหันมายิ้มเอาใจท่านอาจารย์ “แฮะ ๆ ข้าคิดอะไรเพลินไปหน่อยเจ้าค่ะ”

          หลังจากสั่งอาหารขึ้นชื่อในร้านไปสี่อย่าง รอไม่นานมันก็ถูกนำมาวางเรียงรายบนโต๊ะ ส่งกลิ่นยั่วความหิวเสียจริง นางตาโตเล็กน้อย ไม่คิดว่ายุคสมัยโบราณจะทำอาหารได้น่ากินถึงเพียงนี้

          จานแรกเป็นปลาที่บั้งเป็นลูกเต๋าราด้วยน้ำซอส โรยหน้าด้วยผัก รวม ๆ แล้วให้ความรู้สึกเหมือนปลาสามรสในโลกก่อนของนาง ในขณะที่อีกสามจานยากต่อการระบุสัญชาติทว่าก็ดูน่าอร่อยเช่นกัน

          เซียวเหวินเห็นนางพิรี้พิไรไม่แตะสิ่งใดสักทีจึงพูดขึ้นมาบ้าง “รีบกินสิ จ้องอยู่ได้ หิวมิใช่หรือ?”

          “เจ้าค่ะ กินแล้วเจ้าค่ะ”

          ทั้งคู่นั่งทานอาหารกันอย่างไม่เร่งรีบ จนกระทั่งอิ่มจึงลุกพากันไปเดินหาโรงเตี๊ยมสำหรับพักในค่ำคืนนี้ ทว่าโดยที่ไม่รู้ตัว ชั้นสองของเหลาอาหารมีชายรูปงามสองคนกำลังปรึกษาเจรจาเรื่องต่าง ๆ กันอย่างเคร่งเครียด หลี่จิ้งหาน และ เซี่ยจิ้งหยวน ทั้งคู่คบค้าสมาคมคบเป็นสหายกันตั้งแต่ยังเยาว์ ตอนนี้กำลังสนทนาเรื่องลอบค้าเกลือเถื่อน

          “เจ้าได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร”

          หลี่จิ้งหานตอบไปตามตรง สถานการณ์ตอนนั้นไม่มีเวลากระทั่งมารู้สึกเจ็บเสียด้วยซ้ำ “จากที่ข้าติดตามไปจนถึงหมู่บ้านติดชายแดน ระหว่างกำลังเข้าไปเก็บหลักฐาน พวกมันก็รู้ตัวเสียก่อนจึงส่งนักฆ่ามาเพื่อสังหารข้าคราแรกคิดว่าต้านไหวทว่ามีหลายคนเกินไป สุดท้ายจึงพลาดท่าโดนทำร้ายไปเสียหลายแผล”

          เขาเว้นวรรคอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจเล่าเรื่องผู้มีพระคุณซึ่งช่วยเหลือจนรอดพ้นมือยมบาล ไม่ต้องเร่งรีบไปดื่มน้ำแกงยายเมิ่งเสียตั้งแต่ยังหนุ่ม นับว่าสวรรค์ยังไม่ทอดทิ้งนัก ทางเซี่ยจิ้งหยวนฟังแล้วก็นึกขอบคุณสวรรค์ หากไม่มีหมอใจบุญผ่านมา เห็นทีหลี่จิ้งหานคงสิ้นชื่อไปเสียแล้ว

          “แล้วตอนนี้เจ้าได้หลักฐานอะไรมาบ้างเล่า เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเสียขนาดนั้น มิได้อันใดกลับมาคงน่าเสียดาย”

          “ได้แน่นอน เพียงแต่ยังมิแน่ใจนักว่าต้องหาเพิ่มอีกเท่าใด หลักฐานกระจัดกระจายไปคนละทาง ทุกทางล้วนอันตรายยิ่ง ตอนนี้มีเพียงรายชื่อขุนนางเกี่ยวข้องหลายฝ่าย เอาไว้ให้แน่ใจกว่านี้คงได้ข้อสรุปว่ามีผู้ใดบ้าง”

          “ข้าได้ข่าวมาว่าหมู่บ้านตงซานซึ่งห่างจากเมืองหลวงไปไม่ไกลเริ่มมีโรคประหลาดเกิดขึ้น ทำให้มีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก ตอนนี้กราบทูลฝ่าบาทไปแล้ว เห็นว่าจะส่งองค์ชายหกไปดูโรคระบาดที่เกิดขึ้นจากการที่มีน้ำท่วมครั้งก่อน มิรู้ว่าจะควบคุมโรคได้สำเร็จรึไม่

          เชี่ยจิ้งหยวน เป็นบุรุษรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าโดดเด่น คิ้วเข้ม ดวงตาทรงยาวมีลักษณะแววตานิ่งเงียบเรียบเฉยราวผิวน้ำยามไร้หินกระทบทว่าในขณะเดียวกันก็เป็นดวงตาเมื่อมองนานไปยิ่งมีเสน่ห์ล้นหลาม ภายในเมืองหลวงอันกว้างใหญ่ถือว่ามีความงามเป็นรองเพียง หลี่จิ้งหาน เท่านั้น เขามิเคยแลสตรีใดเนื่องจากมีใจปฏิพัทธ์แก่สหายผู้นี้ รักนี้เป็นรักข้างเดียวอีกฝ่ายหาได้รับรู้ ทว่าความลับนี้หากได้เอ่ยออกไปแม้คำว่าสหายก็คงพังทลายลงไปด้วยจึงต้องกดไว้ให้ลึกลงไปเพียงเท่านั้น

          ส่วนที่สามารถมาสนิทกับหลี่จิ้งหานได้ก็ด้วยเพราะตนเป็นหัวหน้าองรักษ์ของวังหลวง มักได้รับงานสำคัญทำร่วมกับอีกฝ่ายเสมอ ประกอบกับรู้จักกันมาเสียแต่ยังเยาว์ ความสัมพันธ์ในฐานะสหายจึงเหนียวแน่นอย่างมาก

          หลี่จิ้งหานคิดตาม ข่าวนี้มีที่มาเบาบางราวกับว่ายังไม่ได้รับการประกันว่าจะเกิดขึ้นจริง ดังนั้นกลุ่มคนที่รู้จึงเป็นเพียงกลุ่มเล็ก ๆ “ข้าก็พอได้ยินข่าวมาบ้าง” ไม่นานนักเขาพลันถอนหายใจออกมา เนื่องจากสนทนามาเนิ่นนาน ตอนนี้ควรแยกย้ายเสียที “วันนี้ข้าออกมานานแล้ว คงต้องกลับจวนก่อน หากมีข่าวเพิ่มเติมจงมาแจ้งข้าด้วยเผื่อเป็นหลักฐานเพิ่มเติมจะได้จบคดีนี้เสียที”