6 สตรีโง่เง่า

 

ไอน้ำลอยฟุ้งกระจายอยู่เต็มห้องอาบน้ำ ที่กลางห้องมีหนึ่งบุรุษนั่งแช่เอื่อยเฉื่อยอยู่ในน้ำ ที่เวลานี้เริ่มคลายความร้อนลงไปบ้างแล้ว เส้นผมสีดำขลับถูกปล่อยยาวสยาย ดวงตาสีดำเข้มหล่อเหลา แบบชายชาติทหาร บนร่างกายแข็งแกร่งกำยำเต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลจากสนามรบ ทั้งเก่าและใหม่ปะปนกันไป เป็นอันบ่งบอกว่าเขานั้นแข็งแกร่งกว่าผู้ใด

แต่ในหัวสมองเวลานี้เอาแต่คิดวนเวียนไปมาถึงสตรีนางหนึ่ง เหตุใดจึงต้องเป็นนาง สตรีโง่เง่า ที่วัน ๆ เอาแต่คิดหาหนทางยกระดับสถานะของตนเอง เป็นเพียงบุตรสาวที่อยู่ในเรือนหลังแท้ ๆ ไร้คนหนุนหลัง ไร้คนสนใจ เอาแต่เพ้อฝันถึงเรื่องมักใหญ่ใฝ่สูง กระทำแต่เรื่องน่าอับอาย

เหตุใดจึงต้องเป็นนาง

วีรกรรมน่าอับอายของนางในเมืองหลวงมีใครไม่รู้ ตามติดจิ้นอ๋องทุกย่างก้าว เมื่อเขาไปซ้ายนางก็ไปซ้าย เมื่อเขาไปขวานางก็ไปขวา มีอยู่ครั้งหนึ่งในขณะที่ท่านอ๋องกำลังเดินอยู่กลางตลาด นางก็กระโดดออกมาร้องห่มร้องไห้ อ้อนวอนขอความรักจากเขา เมื่อไม่ได้ดั่งใจก็วิ่งเข้าไปโอบกอด ซึ่งเขารู้ดีว่าท่านอ๋องเองก็ไม่มีวัน ที่จะชายตามองมาที่นาง

การแต่งงานไม่ใช่เรื่องเด็กเล่น บุรุษอย่างจิ้นอ๋องน่ะหรือจะสนใจนาง ถ้าให้เป็นนางบำเรอแค่ชั่วครั้งชั่วคราวก็คงได้กระมัง ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลา เปี่ยมความเมตตา ภาพลักษณ์สุภาพบุรุษทรงคุณธรรม ใครจะรู้ว่าตัวจริงของคนผู้นั้นร้ายกาจประดุจอสรพิษ สตรีที่คู่ควรกับเขา ต้องเป็นบุตรสาวที่เกิดจากภรรยาเอกอยู่ในครอบครัวขุนนางชั้นสูง ไม่ก็เป็นเชื้อพระวงศ์ต่างแคว้นระดับสถานะต้องเหมาะสมทัดเทียมกัน

หากสตรีที่จะมาอยู่เคียงข้างเขาไม่มีครอบครัวหนุนหลัง มีกำลังทรัพย์หรือใด ๆ ก็แล้วแต่ที่จะช่วยส่งเสริมเขา เขาย่อมไม่มีวันชายตามอง ต่อให้งดงามล่มเมืองก็ตาม ซึ่งอันเนี่ยนฉี‍ก็เป็นตัวอย่างที่ดี เขาไม่เคยให้สถานะและความหวังใด ๆ กับนาง ซ้ำยังประกาศต่อหน้าทุกคนอย่างสุภาพว่า นางเป็นเพียงสตรีที่เขารู้จักไม่ได้สนิทสนมกัน

นับตั้งแต่เมื่อคืนมีอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้หนานกงหว่านเฉียน‍รู้สึกวุ่นวายใจอยู่ตลอดเวลา นั่นก็คือ เขาพบรอยโลหิตบนที่นอนของตน สำรวจร่างกายของตนเองดูแล้วพบว่าไม่ได้รับบาดเจ็บ นั่นเท่ากับว่าโลหิตสีแดงที่ปรากฏอยู่นั้นจะเป็นของใครไปได้ถ้าไม่ใช่อันเนี่ยนฉี‍ ก่อนหน้านั้นนางยังเป็นสตรีบริสุทธิ์ จนกระทั่ง...

ถ้าหาก...ถ้าหากว่าความจริงแล้วคืนนั้นเป้าหมายของนางไม่ใช่เขา แต่เป็นผู้อื่นล่ะ ค่ำคืนงานเลี้ยงผู้คนวุ่นวายมากหน้าหลายตา จิ้นอ๋องเองก็เสด็จร่วมงานเลี้ยงฉลองชนะศึกกับเขาด้วย นางสวมชุดของคุณหนูใหญ่ ใส่กำไลพระราชทาน

หรือว่า...เป้าหมายที่แท้จริงของนางจะเป็นจิ้นอ๋องไม่ใช่เขา เรื่องระหว่างเขาและนางก็เป็นแค่เรื่องผิดพลาด

เมื่อคิดถึงใบหน้างดงามเมื่อตอนเช้า ก็พาลให้คิดถึงเอวเล็กแบบบางราวกับกิ่งหลิว ผิวกายขาวประดุจไข่มุก แม้จะไม่เนียนนุ่มเท่าใดนัก แต่ก็ชวนให้หลงใหล น้ำเสียงของนางร้องครวญครางยามที่เขากดเอวสอดแทรกเข้าไปในตัวนาง ความนุ่มหยุ่นหวานละมุนชวนให้คิดถึง

“แม่มเอ๊ย!!” เมื่อคิดถึงนางร่างกายก็พลันร้อนรุ่นควบคุมตนเองไม่ได้

“เอาน้ำเย็นเข้ามาที” เขาตะโกนส่งเสียงดังให้เด็กรับใช้นำน้ำเย็นเข้ามาเติม

และเมื่อสุดท้ายแล้ว ความเย็นของน้ำก็ไม่สามารถยุติความรุ่มร้อนในกายได้ หนานกงหว่านเฉียน‍จึงจำเป็นต้องช่วยเหลือตนเอง และคิดถึงอีกสามวันต่อจากนี้ที่จะได้พบกับนาง อยากรู้เหลือเกินว่าอันเนี่ยนฉี‍นั้นต้องการอะไร ถึงได้นัดเขาไปในสถานที่ลับตาคน

วิถีชีวิตของนางเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง นางได้รับการเอาใจใส่จากคนในจวนมากขึ้นโดยเฉพาะพวกหญิงรับใช้และบ่าวไพร่จากที่เคยดูแคลนว่านางเป็นเพียงคุณหนูที่ถูกทอดทิ้ง ซึ่งเพิ่งจะมีช่วงเวลานี้นี่แหละ ที่นางได้รับรู้ความรู้สึกของการเป็นคุณหนูจริง ๆ เสื้อผ้าหน้าผม ที่แต่เดิมนางต้องดูแลตนเอง และอาศัยสอบถามวิธีการเอาจากป้าแม่ครัวประจำจวน จัดการดูแลตนเองตามมีตามเกิด ตอนนี้ก็มีผู้มาคอยปรนนิบัติ

นางไม่ชินนักกับการมีหญิงรับใช้นั่งรอในตอนเช้า บาดแผลที่แต่เดิมหากได้รับบาดเจ็บจากการถูกลงโทษ ก็จะเป็นท่านป้าแม่ครัวที่ใส่ยาให้กับนาง ไม่ก็เป็นนางที่ต้องดูแลตนเอง ตอนนี้มีคนดูและเปลี่ยนผ้าพันแผลทุกวัน อันเนี่ยนฉี‍ได้แต่หัวเราะให้กับโชคชะตา แค่เพียงนางกล้าพูด กล้าลงมือ กล้าขอร้องอันจิ้งหยาง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือ เหตุใดตอนนั้นจึงโง่เขลาเช่นนั้นนัก

เข้าสู่วันที่สามของการรักษาตัวและใกล้ถึงเวลาที่นางนัดกับหนานกงหว่านเฉียน‍ ดวงตะวันคล้อยต่ำ ท้องฟ้าด้านนอกล่วงเข้าสู่ยามราตรี

“วันนี้พวกเจ้าก็กลับไปเถอะ ข้าอยากอยู่ตามลำพัง” อันเนี่ยนฉี‍ออกคำสั่ง เพราะได้รับการกำชับมาจากคุณชายใหญ่ พวกหญิงรับใช้จึงเชื่อฟังอันเนี่ยนฉี‍เป็นอย่างดี ไม่ว่านางจะออกคำสั่งใด ก็ให้ปฏิบัติตามโดยไม่มีข้อแม้หรือคำถาม

ร่างเล็กสวมเสื้อผ้าสะอาดเป็นชุดใหม่ที่เพิ่งจะได้รับจากอันจิ้งหยาง แต่ก็ไม่ใช่ของชั้นดีอะไร อย่างไรก็นับว่าดีกว่าเมื่อก่อนมาก เมื่อนอกห้องไร้การเคลื่อนไหว นางจึงแบกสังขารของตนลักลอบออกมา เดินไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงช่องสุนัขรอด อันเป็นช่องทางที่นางใช้หลบหนีออกไปจากจวนอัครเสนาบดีเป็นประจำ เมื่อสำรวจซ้ายขวาพบว่าไม่มีใครจึงคลานออกไปเงียบ ๆ

หากรู้ว่านางจะถูกทำร้ายหนักและป่วยเช่นนี้ คงนัดหมายเขาใกล้ ๆ แถวนี้ ไม่บอกให้เขาออกไปไกลถึงเชิงเขานอกเมือง นางเดินเตาะแตะไปเรื่อย ๆ ความเร็วในการเดินลดน้อยลงกว่าตอนที่นางไม่ได้รับบาดเจ็บมากโข แต่ก็พยายามกัดฟันทน เดินไปให้ถึงจุดที่นางนัดหมายเขาเอาไว้