บทที่ 11 ฮูหยินฟ้าประทาน

            ฮ่องเต้หมิงนิ่งไปครู่หนึ่ง เขามิได้สนใจตระกูลจีเลยนับตั้งแต่ขึ้นครองราชย์

            “ท่านชายจีอย่างนั้นหรือ?”

            “ใช่ พะยะค่ะ เสด็จพี่ ท่านอย่าลืมว่าพวกเขาถือตรามังกรคู่ไว้”

            “เจ้าคงไม่ลืมคำทำนายที่ร่ำลือกันของท่านผู้เฒ่าฝู่กั๋วกงผู้นั้นดอกกระมัง?”

            “พะยะค่ะ แต่หม่อมฉันคิดว่าเสด็จพี่ดูแลบ้านเมืองได้เรียบร้อยเป็นแน่ ไม่ว่าจะเป็นปัญหาใด?” ชินอ๋องสบตาพี่ชาย “เราเพิ่งผ่านกบฏฮองเฮามาไม่นาน หลายฝ่ายสงบนิ่งอยู่ ท่านเองก็จัดระเบียบเหล่าขุนนางแล้ว หากมีสิ่งใดซุกซ่อนอยู่เราจะค่อยๆ ค้นหามัน”

            หมิงเฟยหลงพยักหน้า “ข้ามีเจ้าช่วยจัดการปัญหาพวกนี้ก็จริง แต่เรื่องของตระกูลจีอย่างไรก็ประมาทไม่ได้ พวกเขาถือตรามังกรคู่ที่รู้กันว่ามีสิทธิ์ในการครองราชย์หากตระกูลหมิงไม่สามารถดูแลบ้านเมืองได้”

            “ยามนี้ท่านชายจีก็ไปเป็นครูฝึกในค่ายของหม่อมฉันแล้ว หากเสด็จพี่คิดจะส่งคนเข้าไปสืบความในวังจี คงจะลงมือที่เขาได้ยาก”

            “มิได้! ข้าเคยได้ยินเสด็จพ่อกล่าวอยู่ครั้งหนึ่งว่าบุตรสาวตระกูลจีเท่านั้นจึงจะเป็นผู้มีสิทธิ์รักษาสิ่งของสำคัญของตระกูล”

            “หือ!”

            “บุตรชายจะได้สืบทอดวิชาเฉพาะของตระกูล บุตรสาวจะได้สิทธิ์รักษาสิ่งมีค่าที่สุดของตระกูล เจ้าบอกข้าเองว่าพวกเขามีบุตรสามคน และผู้ที่มีวิทยายุทธ์สูงสุดคือท่านหญิงจี”

            “พะยะค่ะ” ชินอ๋องที่ส่งฉินหวังหย่งไปสืบข่าวของวังจี รายงานมาเพียงเท่านี้ ฉินหวังหย่งกล่าวว่าไม่อาจเข้าใกล้เรือนของพวกเขาได้เพราะคล้ายมีองครักษ์เงาอารักขาอยู่

            ชินอ๋องเห็นคิ้วที่ขมวดมุ่นของพี่ชาย “ท่านคงคิดแผนการแล้วกระมัง?”

            หมิงเฟยหลงอยากจะกำจัดเสี้ยนหนามที่ทิ่มตำในใจนี้ออกให้สิ้นซาก หากพิสูจน์ได้ว่าตระกูลจีคิดไม่ซื่อก็จะได้หาโอกาสกำจัดเสีย ทว่าหากพวกเขามีใจจงรักภักดีก็ต้องดึงมาให้อยู่ใกล้ตัวเพื่อจะได้รู้ความเคลื่อนไหวอย่างชัดแจ้ง

            “บางทีเราอาจต้องการหมากตัวสำคัญ”

           

            ฟ่านหลี่เจี๋ยถูกเรียกตัวเข้าเฝ้าแต่เช้าตรู่เพียงลำพัง เขาเดินพลางคิดพลางมาจนถึงห้องทรงพระอักษร

            อู๋กงกงที่อยู่รออยู่หน้าห้องรีบนำทางเขาเข้าไปด้านใน “เชิญใต้เท้าฟ่านทางนี้”            ฮ่องเต้เงยพระพักตร์ขึ้นมองขุนนางหนุ่ม ‘ใคร่ครวญมาทั้งคืนแล้ว เจ้าหนุ่มผู้นี้เหมาะอย่างยิ่งกับภารกิจเรา’

            ฮ่องเต้ทรงโบกพระหัตถ์ให้อู๋กงกงออกไปรอด้านนอก ในยามเจรจาความลับย่อมมิอาจปล่อยให้หูที่ห้ามารออยู่ใกล้ ทรงเรียกให้ฟ่านหลี่เจี๋ยขยับเข้าไปใกล้

            ขุนนางในวังหลวงถูกแยกเป็นฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาเพื่อถ่วงดุลอำนาจ ทว่าตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีนั้น หมิงเฟยหลงไม่ยอมมีอีกต่อไปเพราะเป็นตำแหน่งที่กุมอำนาจทั้งหมดไว้จึงเสี่ยงกับการก่อกบฏอย่างยิ่ง แค่มีตำแหน่งสูงสุดคือมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาหลายครั้งยังก่อปัญหาต้องคอยระแวดระวัง

            “ฟ่านหลี่เจี๋ยเจิ้นจะไม่อ้อมค้อม เจิ้นต้องการให้เจ้าช่วยเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่ง”

            “พะยะค่ะ”

            “แต่งงาน”

            “พะยะค่ะ” ใต้เท้าฟ่านก้มหน้ารับคำแล้วพลันนึกขึ้นได้ “หา! แต่งงานหรือพะยะค่ะ?”

            “ใช่! ข้าต้องการให้เจ้าแต่งงาน”

            “เพราะเหตุใดหรือพะยะค่ะ?”

            “ข้าต้องการตามหาตรามังกรคู่” ฮ่องเต้อธิบายความสำคัญของตรามังกรคู่ที่ห้าตระกูลใหญ่ซึ่งเคยร่วมสร้างราชวงศ์หมิงได้มอบให้ตระกูลจีเพื่อเป็นตัวแทนในการขึ้นครองราชย์หากตระกูลหมิงไม่สามารถดูแลแคว้นได้ “ตระกูลจีจึงเป็นตระกูลที่หากคิดจะก่อกบฏ พวกเขาย่อมสามารถขึ้นครองราชย์ได้อย่างชอบธรรม”

            ฟ่านหลี่เจี๋ยเข้าใจในความกังวลของฮ่องเต้ “กระหม่อมจะช่วยพระองค์ได้จริงหรือพะยะค่ะ?”

            “ข้าจะพระราชทานการสมรสให้เจ้ากับท่านหญิงตระกูลจีซึ่งพวกเขาจะปฏิเสธไม่ได้ เพื่อให้เจ้าได้เข้าไปในวังจีได้ง่ายๆ ช่วยเป็นหูเป็นตาให้ข้า พวกเขาปิดวังไม่รับแขกมาหลายสิบปี อาจจะมีความลับซ่อนอยู่ ซ้ำยามนี้เจ้าก็เห็นแล้วว่าท่านชายจีเข้ามาเป็นทหารในกองทัพ เจิ้นไม่รู้ว่าพวกเขาเคลื่อนไหวครั้งนี้มีแผนใด?”

            คุณชายฟ่านตื่นตระหนก จู่ๆ เขาก็ได้รับสมรสพระราชทาน นี่คงมิใช่ความบังเอิญดอกกระมัง? “ฝ่าบาท เหตุใดจึงใช้กระหม่อมเล่า?”

            ฮ่องเต้ยกยิ้มมุมปาก “เจ้าเป็นผู้ที่เก็บความลับให้เจิ้นได้ดีกว่าผู้ใด ครอบครัวของเจ้าก็นับว่าเป็นญาติกับตระกูลหมิงผ่านการอภิเษกของฟ่านซิ่วอิง ทอดตาไปทั่วราชสำนักก็คงมีแต่เจ้า”

            “ตระกูลจีจะยินยอมหรือพะยะค่ะ หากเปลี่ยนเป็นองค์ชายสักพระองค์พวกเขาอาจจะยินดีกว่าที่จะเป็นกระหม่อมก็เป็นได้”

            “อืม...นั่นสินะ! เพื่อให้พวกเขาไม่ปฏิเสธเจิ้นคงต้องเรียกพวกเขามาพูดคุยด้วยสักหน่อย”

            อู๋กงกงจึงเดินทางไปยังวังจีเพื่อแจ้งให้ท่านจีฝู่กั๋วกงตามมาเข้าเฝ้า จีลี่อิงรู้สึกตื่นตระหนกเพราะตระกูลของนางมิได้รับอนุญาตให้ย่างเท้าเข้าไปเหยียบพระราชวังนับตั้งแต่ท่านปู่ยังมีชีวิตอยู่

            “อิงอิง เจ้าว่าท่านพ่อจะเป็นอันใดหรือไม่?”

            “รอฟังก่อนเถิดท่านแม่ อาจจะไม่มีเรื่องร้ายแรงก็ได้ ในเมื่อชินอ๋องก็ยินยอมรับเอาพี่หลุนไปเป็นครูฝึกในค่ายพยัคฆ์เหินแล้ว”

            จีฝู่กั๋วกงตามอู๋กั๋วกงเข้าไปยังห้องโถงเล็กข้างท้องพระโรง ฮ่องเต้หมิงประทับรอ เมื่อเห็นชายวัยกลางคนที่เพิ่งพบหน้าครั้งแรกก็ทรงเริ่มสังเกตอากัปกิริยาของอีกฝ่ายอย่างละเอียด

            “ถวายบังคมฝ่าบาท หม่อมฉันจีจิงเทียน ตำแหน่งฝู่กั๋วกงแห่งวังจี พะยะค่ะ”

            “ท่านจีฝู่กั๋วกง ที่ข้าเรียกให้ท่านเข้าเฝ้าในครั้งนี้ก็เพื่อปรับความเข้าใจระหว่างตระกูลหมิงกับตระกูลจีเสียใหม่”

            ใบหน้าของท่านจีเจื่อนเล็กน้อย “พะยะค่ะ”

            “หากจะให้ตระกูลจีได้เข้ามาเป็นขุนนางอีกครั้ง ก็ควรจะสานสัมพันธ์กับกลุ่มอำนาจเดิมในราชสำนัก ท่านคิดว่าหากเราให้จีลี่อิงบุตรีคนกลางของท่านสมรสกับองค์ชายจะดีหรือไม่?”

            จีฝู่กั๋วกงสะดุ้ง ‘ฮ่องเต้คงคิดจะเข้าไปสืบหาตรามังกรคู่และสืบหาความลับของตระกูลจีกระมัง?’

            “เป็นพระมหากรุณาธิคุณยิ่ง ทว่ากระหม่อมกลับได้เลือกคนผู้หนึ่งเอาไว้เป็นบุตรเขย”

            “หือ! ผู้ใดกัน”

            “ฟ่านหลี่เจี๋ย บุตรคนโตของอดีตมหาเสนาบดีฟ่าน พะยะค่ะ” จีฝู่กั๋วกงมองเห็นช่องทางที่จะบรรลุภารกิจการแต่งงานของจีลี่อิงจึงรีบกราบทูล

            “อืม....” ฮ่องเต้หมิงไม่คาดว่าจีฝู่กั๋วกงจะเล็งคนที่ตนวางหมากไว้ ในใจยินดีนักหากแสร้งพยักหน้าไตร่ตรอง

            “หากท่านได้หมายมั่นไว้ก่อนเช่นนั้น ก็ถือว่าเจิ้นทำเพื่อตระกูลจีสักครั้งก็แล้วกัน ตระกูลฟ่านยามนี้มีอิทธิพลในหมู่ขุนนางไม่น้อย ฟ่านหลี่เจี๋ยเองก็เป็นขุนนางรุ่นใหม่ที่น่าจะก้าวสู่ตำแหน่งระดับสูงเหมาะอย่างยิ่ง”

            จีฝู่กั๋วกงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้ให้ได้บันไดลงแก่คนตระกูลจีแล้ว ในเมื่อยินยอมให้จีลี่อิงแต่งงานกับฟ่านหลี่เจี๋ยผู้มีชะตาตามคำทำนาย และคนในตระกูลก็จะได้เข้าไปเป็นขุนนางอีกครั้งย่อมจะรุ่งเรือง แม้สมรสพระราชทานมีสิ่งเคลือบแฝงแต่ก็เป็นการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่า

            ท่านจีฝู่กั๋วกงแสร้งทำหน้าเคร่งขรึมคล้ายผู้ตกลงในแผนของฮ่องเต้  “เช่นนั้นก็แล้วแต่พระองค์จะกรุณา พะยะค่ะ”

             “ดี! ในเมื่อท่านไม่ขัดข้อง เจิ้นจะออกพระบรมราชโองการเดี๋ยวนี้ ท่านจงกลับไปแจ้งให้ท่านหญิงจีเตรียมตัวเถิด”