บทที่ 12 ผู้ปกปักษ์ตรามังกรคู่

            “สมรสพระราชทานงั้นหรือ? ท่านพ่อหรือว่าฮ่องเต้ทรงคิดจะส่งคนเข้ามาในตระกูลของเรา”

            “ก็คงจะเป็นเช่นนั้น ยังดีที่ทรงยอมให้เจ้าแต่งงานกับคุณชายฟ่าน” จีฝู่กั๋วกงโล่งใจ หากมิอาจผลักดันให้จีลี่อิงแต่งกับฟ่านหลี่เจี๋ยได้ก็คงต้องพยายามหาวิธีปฏิเสธฮ่องเต้ไปก่อน

            “เข้าแผนของเราพอดี” จีเซียงอี๋ปรบมือด้วยความยินดี “พี่อิงอิงท่านก็ได้เจ้าบ่าวตามต้องการแล้ว”

            จีลี่อิงทำหน้าคว่ำ “ข้ามิได้ต้องการ แต่ตระกูลเราจำเป็นต้องมีคนผู้นี้ต่างหาก”

            “แผนของฮ่องเต้เริ่มแล้ว งานของตระกูลจีก็คงต้องเริ่มเช่นกัน” ฝู่กั๋วกงจึงนำ    จีลี่อิงไปยังห้องลับที่พวกนางไม่เคยได้เข้าไป ท่านจีเปิดกลไกในห้องแล้วนำกล่องไม้ขนาดเล็กออกมา

            “นี่คือ....”

            “ตระกูลจีของเรารักษาของล้ำค่าสิ่งนี้มาทุกชั่วอายุคน ตรามังกรคู่” เมื่อท่านจีเปิดกล่องออก ปรากฏหยกขาวก้อนใหญ่ทรงสี่เหลี่ยมใหญ่กว่ากำปั้น เขาหงายด้านล่างให้บุตรีได้เห็นรอยแกะสลัก

            จีลี่อิงทำหน้าฉงน นางมิเคยได้ยินเรื่องตรามังกรคู่มาก่อน “มันคืออะไรหรือท่านพ่อ?”

            “ในตระกูลของเรากำหนดให้วิชาเคลื่อนย้ายร่างมอบให้เฉพาะบุตรคนโต ส่วนบุตรีคนโตนั้นมีหน้าที่เก็บรักษาตรามังกรคู่ ตรานี้ตระกูลจีได้รับมอบจากห้าตระกูลใหญ่ในต้นราชวงศ์เพื่อเป็นสิ่งยืนยันว่าหากตระกูลหมิงไม่สามารถบริหารบ้านเมืองได้ ทั้งห้าตระกูลยินดีให้ตระกูลจีขึ้นครองราชย์แทน”

            ท่านหญิงจีได้ฟังก็เหงื่อตก “นี่มิใช่ว่าพวกเรามีโอกาสถูกฮ่องเต้กำจัดได้ทุกเมื่อหรอกหรือท่านพ่อ?”

            “ที่ผ่านมา ผู้ที่รู้เรื่องนี้นอกจากคนในราชวงศ์ระดับสูงแล้วก็มีทายาทสายตรงของอีกห้าตระกูล ฮ่องเต้องค์ก่อนจำกัดอำนาจของพวกเราด้วยการห้ามมิให้คนตรูลจีเข้าไปเป็นขุนนาง ทว่ายามนี้เห็นทีฮ่องเต้หมิงเฟยหลงจะทรงหันมาสนใจตระกูลเราอีกคราแล้ว”

            “ท่านพ่อต้องการให้ข้าทำเช่นใด?”

            “ที่เก็บตรามังกรคู่ต้องเก็บเป็นความลับ มีเพียงพ่อกับเจ้าเท่านั้นที่รู้ได้ เรื่องนี้เกี่ยวพันกับความเป็นความตายของตระกูลจี การให้เสี่ยวหลุนไปอยู่ในกองทัพพยัคฆ์เหินก็เพื่อล่อให้ฮ่องเต้หันมาสนใจตระกูลเรา อีกไม่นานแล้วผู้ที่คิดโค่นบัลลังก์จะปรากฏ”

            จีลี่อิงนึกถึงบทกลอนคำทำนาย “ข้าควรทำเช่นใดกับคุณชายฟ่านเล่า?”

            “เจ้าต้องจับตามองเขาไว้ให้ดี เขาคงได้รับคำสั่งมาจากฮ่องเต้ให้สืบหาของสิ่งนี้เป็นแน่ อย่าลืมสืบสอบนิสัยใจคอคนผู้นี้ไว้ด้วย เราจะได้รับมือได้ถูกทาง”

            “เจ้าค่ะ”

             ท่านชายจีหลุนที่อยู่เมืองพยัคฆ์เหินได้รับข่าวจากทางบ้านก็รู้สึกแปลกใจที่แผนการของน้องสาวสำเร็จรวดเร็วยิ่ง การได้รับสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้ดู         น่าเคลือบแคลงใจ ‘เห็นทีเรื่องนี้คงเล่าทางจดหมายโดยละเอียดไม่ได้’

            อีกสองเดือนน้องสาวของเขาก็ต้องแต่งงานกับฟ่านหลี่เจี๋ยแล้ว ยามนั้นไม่แน่ใจว่าตัวเขาจะลากลับบ้านได้หรือไม่? รองแม่ทัพอาวุโสประชุมสถานการณ์ชายแดนฝั่งตะวันตกตัวเขาอาจจะต้องไปร่วมทัพที่เมืองฉู่จิ้งที่ตั้งค่ายทหารสำคัญ ท่านชายจีจึงเขียนจดหมายฝากม้าเร็วกลับเมืองหลวงเพื่อแจ้งให้ครอบครัวได้ทราบ

            จวนตระกูลฟ่านเกิดความปั่นป่วนทันทีที่ได้รับพระบรมราชโองการ นายท่านกับฮูหยินใหญ่มองหน้ากันด้วยความตื่นตะลึง จู่ๆ ฮ่องเต้ก็พระราชทานการสมรสให้กับบุตรชายคนโตอย่างไม่คาดฝัน ทั้งสองทั้งหนักใจและดีใจ หนักใจที่คิดว่าการสมรสครั้งนี้คงต้องมีเบื้องหลัง ดีใจที่บุตรชายจะได้แต่งงานโดยไม่อาจบิดพริ้ว

            ฟ่านหลี่เจี๋ยหน้าซีดเผือด ‘เหตุใดข้าจึงขว้างงูไม่พ้นคอเล่า? อุตส่าห์ชี้นำฮ่องเต้ให้หันไปหาองค์ชายมาแต่งกับท่านหญิงจีแล้วนี่นา’

            อดีตมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายรับม้วนราชโองการที่ทำด้วยผ้าไหมเนื้อดีจากอู๋กงกงแล้วก็มอบก้อนตำลึงทองให้เป็นการขอบคุณที่นำข่าวดีเข้าจวน

            “การแต่งงานครั้งนี้จะมีเรื่องอันตรายแอบแฝงหรือไม่?” ฮูหยินผู้เฒ่าหันมาสอบถามลูกชาย

            “ท่านแม่ ไม่ว่าฮ่องเต้ทรงมีประสงค์สิ่งใด ข้าว่าเสี่ยวเจี๋ยคงจะรับมือได้”

            ฮูหยินผู้เฒ่าหันไปมองหน้าหลานชายที่ดูครุ่นคิดสงบนิ่ง “เช่นนั้นก็ฝากเรื่องนี้ให้เจ้าดูแลก็แล้วกัน ย่าแก่แล้วแค่หวังจะได้อุ้มเหลนที่เกิดจากเจ้า”

            ใต้เท้าฟ่านเห็นอาการของบุตรชายดูไม่ค่อยตื่นตระหนกก็รู้สึกคลายใจ ภารกิจที่ฮ่องเต้มอบหมายครานี้คงจะไม่หนักหนา มิฉะนั้นบุตรชายคงจะขอคุยส่วนตัวกับเขาแล้ว

            “แม่คงต้องเตรียมจวนเพื่อรองานแต่งของเจ้าอย่างเร่งด่วน” ฮูหยินใหญ่ยิ้มแย้มยินดี นางคิดถึงยันต์ที่ได้มาจากวัดหยกสวรรค์ ‘ช่างศักดิ์สิทธิ์เสียนี่กระไร เห็นทีข้าต้องไปไหว้ขอบคุณเทพไท้ที่นั่น’

           

            ตรงกันข้ามกับจินวั่งซูที่ได้รับข่าวดีที่แฝงเรื่องร้ายนี้แล้ว ถึงกับเอาพัดงูดำตบอกผ่าง! “เอ๊ะ! เจ้าได้รับสมรสพระราชทานงั้นหรือ?”

            “อืม....ข้าชนะพนันแล้ว” เขายื่นใบสัญญาให้กับสหายด้วยสีหน้าราบเรียบ จินวั่งซูสังเกตสีหน้าของฟ่านหลี่เจี๋ยแล้วได้แต่ทึ่งที่ใบหน้านั้นไม่บ่งบอกว่าดีใจหรือเสียใจที่ถูกบังคับให้แต่งงาน

            “เอาเถิดๆ ว่าแต่ เจ้าต้องแต่งงานกับสตรีนางใดเล่า?”

            “ท่านหญิงจีลี่อิง”

            “หา!”

            “นี่มิใช่มังกรเจ้าเล่ห์ผู้นั้นวางแผนสิ่งใดไว้ดอกหรือ?”

            “เป็นอย่างที่เจ้าคาด” คุณชายใหญ่ฟ่านกล่าวเพียงเท่านั้น หากเขาไม่พูดต่อจินวั่งซูก็รู้ว่าไม่ควรเซ้าซี้ เรื่องนี้อาจจะใหญ่กว่าที่จะคาดถึง

            “เจ้าเคยเห็นหน้านางหรือยัง?”

            “ยัง”

            “ดี! เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าไปดูหน้านาง” จินวั่งซูตบรวบพัดในมือ ในที่สุดก็มีสิ่งที่เขาจะเข้าไปยุ่งได้แล้ว “เจ้าตามข้ามา”

            จินวั่งซูพาฟ่านหลี่เจี๋ยไปแอบอยู่บนต้นไม้ข้างจวน “เจ้าพาข้ามาซุ่มอยู่บนต้นไม้เพื่อแอบดูนางเช่นนั้นหรือ?”

            “ข้าเคยได้ยินสาวใช้วังจีคุยกันที่ร้านน้ำชานกกระจิบว่า นางมักจะมาฝึกวิทยายุทธ์ที่สวนแห่งนี้ในยามเย็น”

            “เรื่องเช่นนี้เจ้าก็ยังรู้ด้วย” ฟ่านหลี่เจี๋ยเลื่อมใสสหายผู้นี้ยิ่งนัก

            “ข้าก็บอกเจ้าแล้วว่าเรื่องของชาวบ้านคืองานของข้า”