ตอนที่ 7 เรื่องตลกขบขันในวังหลวง

สุดท้ายชิงเหยาก็หนีไม่พ้นต้องสมรสเข้ามาเป็นพระชายาให้กับฟางหรงและอยู่ภายในวังหลวงที่ตำหนักฝ่ายในของชินอ๋องนั่นเอง

เท่านั้นไม่พอชื่อเสียงของนางยังดังกระฉ่อนไปทั่วเมืองหลวงว่าหน้าด้านหลอกลวงใช้เล่ห์กลแย่งชิงคู่หมั้นของพี่สาวแสนดีอย่างเสิ่นรั่วเหริน หาโอกาสปีนขึ้นเตียงของชินอ๋องจนได้แต่งเข้าไปเป็นพระชายาในที่สุด

            ในค่ำคืนเข้าหอฟางหรงไม่แม้นแต่จะเหยียบย่างเข้ามายังตำหนักของนางเลยสักนิด ปล่อยให้นางกลายเป็นเจ้าสาวที่ถูกทิ้งให้ชอกช้ำอยู่ในห้องหอตามลำพังตลอดทั้งคืน

ไม่เพียงเท่านั้นฟางหรงยังไม่เคยเข้ามาเยี่ยมเยือนหรือคิดจะแวะเวียนมาดูนางที่ตำหนักในเลยสักครั้ง

จนเวลาล่วงเลยไปนานนับเดือน ชิงเหยากลายเป็นพระชายาที่ผู้คนทั้งในและนอกวังหลวงต่างพากันติฉินนินทา หัวเราะเย้ยหยันกันไปทั่วเมืองหลวง

            “เฮ้อ..ช่างดีแท้ ข้ากลายเป็นตัวตลกทั้งนอกและในวังหลวงแห่งนี้ไปเสียแล้ว”

“แต่จะอย่างไรล่ะ ชีวิตต้องดำเนินต่อไปนี่นะ ไม่เห็นต้องใส่ใจเรื่องไร้สาระที่ผู้อื่นเขาพูดกันเลยสักนิด” ชิงเหยาเอ่ยอย่างปลงตก

“ม่านเอ๋อ..วันนี้มีอะไรเป็นมื้อเที่ยงให้ข้ากินบ้าง” ชิงเหยาถามนางกำนัลคนสนิทหมิ่นชิงม่านที่รับหน้าที่มาดูแลปรนนิบัตินาง

เลิกสนใจเรื่องเล่าลือมากมายเกี่ยวกับตัวเองที่ได้ยินมาเข้าหูเป็นระยะ ทั้งยังคิดเห็นเป็นเรื่องตลกไร้สาระเสียมากกว่า

ผิดกับชิงม่านที่มีสีหน้าวิตกกังวลเป็นห่วงคุณหนูของนางยิ่งนัก โดยชิงม่านผู้นี้เดิมทีเป็นเด็กสาวซึ่งเติบโตมาพร้อมๆกันกับชิงเหยาในจวนสกุลเสิ่น

นางมีความจงรักภักดีต่อชิงเหยาไม่แพ้มารดาซึ่งเป็นสาวใช้คนสนิทข้างกายฮูหยินรองแม่ของชิงเหยามาก่อน

โดยชิงม่านถูกรับมาเป็นนางกำนัลส่วนตัวภายในวังหลวงตามคำขอซึ่งชิงเหยาคัดเลือกเอาผู้ที่ซื่อสัตย์ภักดีต่อนางมาโดยเฉพาะ

หานหรูอี้ผู้เป็นมารดาและชิงเหยาคนก่อนหน้านี้จิตใจดีมีเมตตาต่อผู้คนทั่วไป

บ่าวรับใช้ในจวนทุกคนต่างรักและเคารพพวกนาง แต่ไม่อาจขัดแย้งทัดทานต่อการมุ่งร้ายของสองแม่ลูกหนิงฮวากับเสิ่นรั่วเหรินได้ จึงจำยอมให้ผู้เป็นนายอย่างชิงเหยาและหรูอี้ถูกกลั่นแกล้งรังแก

โดยทุกอย่างก็เป็นไปตามคำขอของชิงเหยาและมารดานางที่ไม่ต้องการให้ผู้ใดมาพลอยเดือดเนื้อร้อนใจไปด้วยนั่นเอง

“คุณหนูวันนี้ข้าให้ห้องครัวเตรียมของที่คุณหนูชื่นชอบทั้งนั้นเลยเจ้าค่ะ” ชิงม่านกล่าวด้วยคำพูดธรรมดากับชิงเหยาตามคำขอของนางยามอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง

“ดี ข้าอยากกินไก่ขอทานมาก สูตรต้นตำรับแบบโบราณอย่างนี้ หากินได้ยากนัก แล้วก็พระกระโดดกำแพงนั่นอีก เจ้านำสูตรที่ข้ามอบให้ไปบอกพ่อครัวหลวงทำออกมาได้รสชาติดียิ่ง ข้าพอใจมากจริงๆ”

ชิงเหยาเอ่ยอย่างอารมณ์ดี นางปรับตัวทำใจยอมรับชีวิตที่เป็นอยู่ในตอนนี้ได้อย่างยอดเยี่ยม ยิ่งฟางหรงไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับนาง นางก็ยิ่งสบายอกสบายใจมากเท่านั้น

นางไม่อยากมีภาระผูกพันและคิดว่าเมื่อถึงเวลานางจะต้องแหกกรงทองแห่งนี้โบยบินออกไปสู่โลกภายนอกให้จงได้

ชิงเหยาทำความเข้าใจกับข้อมูลครอบครัวสกุลเสิ่นรวมทั้งเรื่องราวทางครอบครัวของหานหรูอี้ท่านแม่ของนางซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของแคว้นอย่างตั้งใจ

นางรับรู้มาว่าในอดีตท่านแม่ของนางยอมขัดแย้งกับท่านตาและท่านลุงสกุลหานเพียงเพื่อให้ได้แต่งงานกับเสนาบดีเสิ่น จนห่างหายกันไป กระทั่งก่อนที่แม่ของนางจะสิ้นใจพวกท่านจึงได้ติดต่อกันอีกครั้ง

หากแต่หลังจากท่านแม่ของนางสิ้นใจ นางก็ไม่ได้รับข่าวคราวอันใดจากครอบครัวสกุลหานอีก

โดยไม่รู้เลยว่าความจริงแล้วมีคนกลั่นแกล้งจงใจตัดหนทางไม่ให้ชิงเหยาติดต่อกับครอบครัวฝั่งมารดาด้วยเจตนาไม่บริสุทธิ์

ตั้งใจกักขังทรมานชิงเหยาให้ตายตกตามมารดาของนางไปอย่างไร้ญาติขาดมิตรหมดสิ้นคนรักและจริงใจต่อนางนั่นเอง