ตอนที่ 9 มาเยือนตำหนักใน

มื้อเย็นวันนี้ชิงเหยาเข้าครัวทำอาหารด้วยตัวเอง เพราะนึกถึงรสชาติอาหารในโลกก่อน นางจึงให้ชิงม่านสั่งโรงครัวเตรียมวัตถุดิบตามต้องการเอาไว้

โดยชิงเหยานึกอยากกินอาหารแบบตะวันตกมากจึงลงมือทำสเต๊กเนื้อราดซอสเห็ดพริกไทยดำด้วยตนเอง

            นอกจากนั้นยังทำสลัดผักผลไม้ราดด้วยน้ำสลัดรสเปรี้ยวอมหวานซึ่งทำขึ้นมาง่ายๆจากไข่ไก่ ใส่เกลือ พริกไทย น้ำตาล น้ำส้มสายชู น้ำมะนาวและน้ำมันพืช

ข้อดีของวังหลวงคือไม่ว่าวัตถุดิบหายากราคาแพงเพียงใดก็มีคนจัดสรรมาให้นางอย่างครบถ้วน

            อย่างสุดท้ายชิงเหยาทำซุปเห็ดที่ใช้นมวัวมาเป็นวัตถุดิบหลักในการปรุงแต่ง มีกลิ่นหอมและหน้าตารสชาติอร่อยแปลกประหลาดจนพ่อครัวในวังหลวงต่างพากันสนใจ

โดยชิงเหยาใจดีสอนวิธีปรุงอาหารให้แก่เหล่าบรรดาพ่อครัวหลวง พร้อมทำเผื่อให้ได้ลิ้มชิมรสชาติอาหารฝีมือนางดูด้วย ซึ่งทุกคนล้วนแล้วแต่ถูกใจในหน้าตา รสชาติแปลกใหม่และชอบมันมากทีเดียว

            ตั้งแต่ชิงเหยาเข้ามาอยู่ตำหนักชิงอ๋อง นางทำตัวเป็นกันเองกับนางกำนัลและบ่าวรับใช้ข้าหลวงทั่วไป ไม่ถือตัว มีน้ำใจ ยิ้มแย้มแจ่มใส รู้จักแบ่งปัน ทั้งยังมักจะเข้าครัวทำอาหารทานเองอยู่บ่อยครั้ง

ที่สำคัญยังชอบทำอะไรด้วยตัวเองเสียส่วนใหญ่ โดยมีเพียงนางกำนัลคนสนิทอย่างชิงม่านคอยรับใช้ข้างกายเท่านั้น

แม้นจะมีผู้คนนินทาว่าร้ายชิงเหยาแทบทุกวัน หากแต่ก็มีอีกหลายส่วนที่ชื่นชมยกย่องนับถือนางเช่นกัน

            “สินจง เจ้าว่าคุณหนูรองสกุลเสิ่นเป็นคนอย่างไร เสแสร้งแสดงตบตาผู้คนเก่งหรือไม่”

ฟางหรงเอ่ยปากถามคนสนิทหลังจากได้รับรายงานเกี่ยวกับชิงเหยาโดยละเอียดตั้งแต่วันแรกที่นางสมรสเข้ามาอยู่ในตำหนักชินอ๋อง

            “หม่อมฉันรู้สึกว่านางเหมือนจะไม่ได้เสแสร้งนะพ่ะย่ะค่ะ” สินจงที่เรียกได้ว่าเกิดและเติบโตขึ้นมาในวังหลวงพร้อมๆกับฟางหรง พบเจอผู้คนจอมปลอมเสแสร้งร้ายกาจมากมายเอ่ยตอบกลับไป

            “แม้นแต่เจ้าที่เติบโตมาด้วยกันและติดตามข้ามานานก็ยังโดนนางหลอกได้”

“สินจงข้าบอกไว้เลยนะว่าอย่าได้ไว้ใจสตรีเจ้าเล่ห์เช่นนั้น คอยดูกันต่อไปเถอะ” ฟางหรงเอ่ยอย่างผู้ที่ไม่ไว้วางใจผู้ใดโดยง่าย

ในขณะที่สินจงทำท่าว่าจะเอ่ยโต้แย้งกลับไปแต่ก็หยุดชะงักไว้ เพราะความไม่เชื่อใจไว้ใจผู้อื่นทำให้ท่านอ๋องของเขารอดพ้นจากความตายมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วจริงๆ ระแวดระวังตัวเอาไว้นับว่าเป็นเรื่องดี

            ยามเซิน(15:00 – 17:00) ฟางหรงได้ยินว่าชิงเหยาเข้าครัวทำอาหารทานเองเป็นที่เลื่องลือในหมู่พ่อครัวหลวงไม่น้อย

เขาจึงคิดสนใจ หลังเสร็จสิ้นจากงานราชกิจสำคัญจึงเสด็จมุ่งหน้าไปยังที่พำนักของชิงเหยาทันที

            เมื่อมาถึงก็ได้กลิ่นหอมหวนชวนน้ำลายสอลอยมาแต่ไกล เป็นกลิ่นที่เขาไม่คุ้นเคยหรือสัมผัสที่ใดมาก่อน จึงมุ่งหน้าเข้าไปดูด้วยความสนใจพร้อมอยากรู้ว่าอาหารฝีมือชิงเหยาจะหน้าตาเช่นไร

ฟางหรงเห็นเนื้อย่างถูกจัดเป็นชิ้นใหญ่พอควรวางอยู่ในจานราดด้วยน้ำปรุงรสออกสีน้ำตาลข้นๆ มีผักสามสี่อย่างย่างและดูเหมือนจะมีเนื้อมันต้มบดละเอียดโรยด้านบนด้วยพริกไทยอยู่เคียงกัน

ทั้งยังมีผักผลไม้หั่นเป็นชิ้นพอคำ ราดด้วยน้ำปรุงรสออกสีเหลืองนวล ตามด้วยอีกจานหนึ่งเป็นน้ำซุปสีขาวข้นกับเห็ดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ซึ่งถูกจัดวางเอาไว้สองชุดด้วยกัน

            “นี่เจ้ารู้ด้วยงั้นเหรอว่าข้าจะมาที่นี่” ฟางหรงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มยินดี เมื่อเห็นว่าอาหารถูกจัดเตรียมไว้สองที่ด้วยกัน

ชิงเหยาเหลือบมองอาหารบนโต๊ะนิดหนึ่งก่อนกล่าวตอบไป

            “หากท่านอ๋องทรงคิดว่าอาหารอีกสำรับหนึ่งเป็นของท่าน ทรงเข้าพระทัยผิดแล้วล่ะเพคะ”

“อาหารชุดนั้นถูกเตรียมไว้สำหรับข้าและชิงม่านคนของข้างต่างหากล่ะ”

“ที่พำนักของข้าพวกเราอยู่กันเสมือนครอบครัวถึงเวลาก็นั่งรับประทานอาหารร่วมโต๊ะกันได้ หวังว่าท่านอ๋องคงไม่ทรงถือสาอะไรนะเพคะ”

ชิงเหยาตอบ ฟางหรงถึงกับสะอึกนิ่งไป ส่วนสินจงที่ติดตามมาด้วยก็ทำหน้าไม่ถูกเช่นกัน

            “ถ้าท่านอ๋องทรงไม่รังเกียจอาหารฝีมือข้า และยินดีที่จะร่วมโต๊ะกับพวกเราก็เชิญเสวยร่วมกันเถอะเพคะ สินจง..เจ้าก็ด้วยนะ”

ชิงเหยาเอ่ยยืนยันความตั้งใจเดิมที่จะให้ชิงม่านร่วมโต๊ะด้วย ทั้งยังชวนสินจงเพิ่มมาอีกคน ซึ่งทั้งสองตั้งใจจะปฏิเสธแต่ชิงเหยาไม่ยอม ฟางหรงทำหน้านิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวขึ้น

            “นี่เป็นตำหนักที่พำนักของเจ้า เจ้าอยากทำเช่นใดก็ทำตามนั้นเถอะ” ฟางหรงเอ่ยอย่างใจกว้างจนทุกคนต่างพากันประหลาดใจ

หากเพียงครู่เดียวชิงเหยาก็สั่งนางกำนัลให้ไปแจ้งห้องครัวนำอาหารที่นางทำเผื่อเอาไว้มาเพิ่มเติมสำหรับฟางหรงและสินจง ซึ่งร่วมโต๊ะอยู่ทานอาหารร่วมกัน