ตอนที่ 8 คิดหาหนทางสู่อิสรภาพ

นับว่าเป็นโชคดีในเคราะห์ร้ายที่ชิงเหยาได้สมรสเข้ามาเป็นพระชายาชินอ๋องด้วยแผนการของคนเลว

ทำให้นางมีหนทางใหม่ในการดำเนินชีวิตไม่ต้องทนอยู่กับพวกเสแสร้งและบิดาที่โง่งมหูตามืดบอดไร้หัวใจในจวนสกุลเสิ่นอีก

“การมีสามีเหมือนไม่มีนี่ช่างมีความสุขยิ่งนัก เอาไว้ข้าจะคิดหาหนทางหย่าขาดจากชินอ๋อง”

“จากนั้นพวกเราก็ออกโบยบินไปแสวงหาความสุขภายใต้ผืนฟ้าและแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้กันเถอะ” ชิงเหยาเอ่ยความคิดของตนเองให้สาวใช้คนสนิทได้รับรู้

“จะเป็นไปได้หรือเจ้าคะคุณหนู กำแพงวังหลวงสูงเสียดฟ้า แม้นแต่นกกายังยากที่จะบินเข้าออกได้โดยง่ายดายเช่นนี้” ชิงม่านเอ่ยเปรียบเปรยกับผู้เป็นนายไปตามความคิด

“เป็นไปได้สิ ในเมื่อข้าแต่งเข้ามาด้วยความจำใจ ทั้งตัวข้าเองและท่านอ๋องล้วนไม่มีใจต่อกัน อีกไม่นานข้าย่อมคิดหาหนทางเจรจาเพื่อออกไปจากกรงทองแห่งนี้ได้แน่”

ชิงเหยาเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ ชิงม่านพยักหน้าให้นางน้อยๆพร้อมรอยยิ้มสนับสนุน

พลางนึกดีใจกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของชิงเหยาหลังกลับจากวังหลวงในคืนงานเลี้ยงที่เกิดเรื่องขึ้น

แต่การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้เป็นไปในทางที่ดีมากทีเดียว ทำให้ชิงม่านหายกังวลใจไปกับคุณหนูที่เคยอ่อนแอเงียบขรึมและยอมให้ผู้อื่น จนเสียเปรียบโดนกลั่นแกล้งอยู่ตลอดก่อนหน้านี้

ยามนี้ทุกคนเห็นแล้วว่าชิงเหยารู้จักวางตัวใช้อำนาจพระชายาชินอ๋อง นำสินสอดของตำหนักชินอ๋อง รวมทั้งสินสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้และฮองเฮา มีสินเดิมของมารดานางกลับไปกับตนเองจนหมดสิ้น

หลังจากเสิ่นฮูหยินและรั่วเหรินบุตรสาวคนโตพยายามยึดครองทรัพย์สินมีค่าเหล่านั้นเอาไว้เอง

อีกทั้งชิงเหยายังเอ่ยวาจาใช้ฐานะพระชายาจัดการกับสองแม่ลูกตัวร้ายและบิดาที่ไร้น้ำใจ นำสินเดิมซึ่งเหมาะสมกับสถานะบุตรีสกุลเสิ่นเพิ่มเติมกลับไปด้วย

ผ่านไปราวเดือนกว่าฟางหรงจึงแสดงตัวตนของเขาให้ชิงเหยารับรู้ว่าตัวนางยังมีพระสวามีอยู่

เขาเรียกชิงเหยาเข้าไปพบที่ห้องทรงงาน ซึ่งเมื่อนางรับทราบก็เดินทางไปพบทันที ตั้งใจเอ่ยเรื่องหย่าร้างแยกทางกับเขาเสียเลยในคราวเดียว

“ถวายบังคมชินอ๋องเพคะ” ชิงเหยาทำการคารวะฟางหรงอย่างสุภาพนอบน้อม

“อืม เข้ามานี่เถอะ” ฟางหรงตอบรับการคารวะและเรียกให้นางเข้ามาใกล้ ชิงเหยาจึงเดินเข้าไปหาและรอรับฟังคำกล่าวจากเขา

“อยู่ที่ตำหนักนี้เป็นอย่างไรบ้าง มีอะไรขาดตกบกพร่องหรือไม่” ฟางหรงถามไถ่ ชิงเหยาขมวดคิ้วนิดหนึ่ง ไม่เข้าใจว่าฟางหรงจะมาไม้ไหนกันแน่

‘นี่ถามไปตามมารยาทหรืออย่างไรกัน คิดจะทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีงั้นสิ ช้าไปมากเลยนะ’ ชิงเหยาคิด

“สุขสบายดีทุกอย่างเพคะ ไม่มีอะไรขาดตกบกพร่อง ต้องขอบคุณในน้ำพระทัยของท่านอ๋องแล้ว” ชิงเหยาตอบกลับอย่างมีมารยาท

“ช่วงที่ข้าไม่อยู่ มีใครพูดจาไม่ดีต่อเจ้าบ้างหรือไม่”

‘อ้อ รู้ด้วยงั้นรึ’ ชิงเหยาคิดพลางอดหมั่นไส้ไม่ได้ถึงเรื่องที่เขาทิ้งนางเอาไว้ให้อยู่ลำพังในห้องหอตั้งแต่คืนแรกของการสมรสจนกระทั่งบัดนี้จึงได้พบป่ะพูดคุยกัน

“ในตำหนักชินอ๋องนี้ มีสิ่งใดที่พระองค์ทรงไม่รับทราบด้วยงั้นหรือเพคะ”

“หม่อมฉันคิดว่า..ตัวหม่อมฉันเองคงไม่จำเป็นต้องรายงานเรื่องใดต่อพระองค์แล้วกระมัง” ชิงเหยาเอ่ยอย่างรู้ทัน

“เจ้าเอ่ยเช่นนี้ คงไม่พอใจมากล่ะสินะ”

“เปล่าเลยเพคะ เดิมทีการสมรสนี้ก็ไม่ได้เกิดจากความตั้งใจของทั้งสองฝ่ายอยู่แล้ว เหตุใดหม่อมฉันจึงต้องคิดฟังเรื่องไร้สาระให้วุ่นวายใจด้วยเล่า”

ชิงเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ความรู้สึกใด ฟางหรงเงยหน้าขึ้นจ้องมองพิจารณานางซึ่งไม่มีท่าทีน้อยอกน้อยใจหรือเสแสร้งแกล้งทำเพื่อประชดประชันเขาเลยสักนิด

“หม่อมฉันยังยืนยันคำเดิมนะเพคะ หม่อมฉันไม่คิดติดใจในเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้”

“พร้อมยินดีออกจากตำแหน่งพระชายาคืนสถานะเดิมให้แก่บุตรสาวคนโตสกุลเสิ่น ท่านอ๋องสามารถสมรสกับเสิ่นรั่วเหรินได้ตามคำมั่นสัญญาเดิม” ชิงเหยาเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง

“เจ้าช่างใจกว้างยิ่งนัก อุตส่าห์วางแผนการมากมายจนได้เข้ามาอยู่ในตำหนักชินอ๋องแห่งนี้แล้ว ยังจะเสแสร้งแกล้งทำต่อไปอีกงั้นหรือ”

“ท่านอ๋อง..หม่อมฉันเสแสร้งหรือไม่ ทรงมอบหนังสือหย่าให้หม่อมฉันแล้วพระองค์จะทรงทราบเองนั่นแหละเพคะ” ชิงเหยาโต้ตอบชินอ๋องกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่สีหน้าแววตาหนักแน่นมั่นคงยิ่ง

“เจ้าคิดเช่นนั้นจริงๆงั้นเหรอ”

“จริงสิเพคะ”

“ข้าไม่เชื่อ เจ้ามีเงื่อนไขอะไรกันแน่ เอ่ยออกมาตามตรงเถอะ” ฟางหรงเห็นสีหน้าท่าทางของชิงเหยาที่ดูเหมือนมีอะไรมากกว่านั้นจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างตรงไปตรงมา

“หม่อมฉันเพียงแค่ขอนำสินสมรสที่ท่านอ๋องทรงมอบให้ติดตัวไปเพื่อวันข้างหน้าตามความเหมาะสมเท่านั้น”

“นั่นคือเงื่อนไขของเจ้างั้นรึ?” ฟางหรงถามอย่างประหลาดใจ

“เพคะ” ชิงเหยารับคำสั้นๆ ฟางหรงจ้องมองพิจารณานางครู่หนึ่ง

“เอาเถอะ..ในเมื่อไม่มีเรื่องใดแล้วเจ้าก็กลับไปพักผ่อนได้” ฟางหรงไม่ต้องการซักถามอะไรนางอีก

“เดี๋ยวสิเพคะ แล้วท่านอ๋องทรงคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องที่หม่อมฉันเสนอล่ะเพคะ” ชิงเหยาทวงถาม

“ไว้คืนนี้ข้าจะให้คำตอบแก่เจ้าก็แล้วกัน ยามนี้ข้ามีงานต้องรีบชำระสะสางมากมาย เจ้ากลับที่พำนักไปก่อนเถอะ”

ฟางหรงตอบพร้อมก้มหน้าก้มตาทำงานต่อโดยไม่สนใจชิงเหยาอีก ทำให้นางต้องถอนหายใจน้อยๆก่อนจะหันหลังเดินกลับออกไป