ตอนที่1 2/4

"ได้!”  

คำตอบเดียวที่คลี่คลายทุกสิ่ง คนของไทเฮาล่าถอย แม่นมซางเหนียงจือนางเองก็ออกไปเช่นกัน บัดนี้ภายในห้องหอที่สมควรจะมีเพียงบ่าวสาวให้ได้เสพสุขกันอย่างหวานชื่น กลับดูชวนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เพราะมีมือที่สามมานั่งตาใสอยู่กลางห้องพร้อมตุ๊กตาผ้าแสนเก่ามอมแมมหนึ่งตัว  

"เชิญพวกท่านตามสะดวกเสี่ยวปิงง่วงไม่ไหวแล้ว"  

เสียงเล็กบอกเสร็จนางก็ปีนขึ้นเตียงหลังโตแล้วกายน้อยก็ทิ้งดิ่งลงนอนแผ่หลาเต็มเตียง ไม่สนใจสองหนุ่มสาวที่ยืนมองหน้ากันไปมาเลยสักนิด เมื่อเป็นเช่นนั้น จางหลานเย่จึงคิดว่านางเด็กมารน้อยคงหลับไปแล้ว นางจึงคิดใช้เวลาเช่นนี้สานต่อเรื่องที่เพิ่งค้างคาเอาไว้เมื่อครู่ก่อนหน้าให้จบ  

กายงดงามจึงขยับเข้าไปโอบกอดลูบไล้กายกำยำแล้วเบียดเข้าหาเชิญชวนอีกฝ่ายอย่างมากมายจริตมารยา สมกับที่นางถูกมารดาฝึกฝนมาอย่างดีก่อนออกเรือนถึงสามเดือน เช่นนี้บุรุษวัยฉกรรจ์ที่โลหิตกำลังเดือดพล่านเช่นหานไท่หมิงมีหรือจะไม่อ่อนไหวจึงดึงนางเข้ามากดจุมพิตเร่าร้อนเต็มอารมณ์  

...ซ่า...  

สองร่างที่กำลังนัวเนียจุมพิตกันจนอาภรณ์หลุดลุ่ยถึงกับผวาผละออกจากกันดังกับสุนัขที่กำลังกัดกันแล้วถูกน้ำสาดเข้าห้ามมิแตกต่าง เห็นแล้วเฉียวปิงเซียวนางก็ยิ้มแต้พออกพอใจอย่างยิ่ง  

"เจ้า! ...เจ้าทำบ้าอันใดกัน เอาสุรามงคลมาสาดพวกข้าด้วยเหตุอันใด"  

จางหลานเย่นางแทบจะกรีดร้องแล้วพุ่งกายลงไปทุบตีนางมารน้อยตรงหน้าเสียให้สาแก่ใจ ยังดีที่เป็นชินหวางหานไท่หมิงนั้นเป็นผู้ออกหน้าตวาดก้องออกไปเสียก่อน นางจึงได้สติว่าไม่สมควรแสดงกิริยาไม่ดีต่อหน้าสวามี  

"ก็...พวกท่านกัดกันเช่นสุนัข เสี่ยวปิงเกรงว่าพวกท่านจะบาดเจ็บเช่นไรเล่า...แต่ชินหวางไม่ต้องขอบใจเสี่ยวปิงหรอก ถึงเสี่ยวปิงจะเป็นเด็ก แต่เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้เสี่ยวปิงไม่คิดมากเพคะ...ไม่คิดมาก ชินหวางอย่าได้เกรงใจไป"  

เส้นตรงลำคอของหานไท่หมิงปูดโปนจนคาดว่าอีกนิดเดียวคงระเบิดเสียเป็นแน่ เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะข่มอารมณ์อยากบีบลำคอสั้น ๆ ของเด็กน้อยที่ยืนอุ้มตุ๊กตาผ้าแล้วทำสีหน้าเห็นอกเห็นใจเขาอย่างยิ่งนั้นให้ตายคามือ จากนั้นจึงจับโยนลงไปในกรงของเสือดำที่เขาเลี้ยงไว้จนแม้แต่กระดูกก็ไม่เหลือลงไปอย่างยากเย็นเหลือเกิน  

"หรือที่แท้พวกท่านไม่ได้กัดกันเพคะ? "  

เด็กน้อยเอียงคอมองทั้งสองนิ่งคล้ายกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก  

"อ้อ...เสี่ยวปิงเข้าใจแล้วเพคะ ต้องเป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอน ชินหวางกับพระชายารองไม่ได้กัดกันเช่นสุนัข...ขออภัยนะเพคะ...เสี่ยวปิงผิดแล้ว...ผิดไปแล้วจริง ๆ”  

คนตัวเล็กโค้งกายลงต่ำ ศีรษะเล็กแทบโขกพื้น สีหน้าก็สำนึกผิดจากใจจริง ทว่าหานไท่หมิงถึงกับสะดุ้ง เด็กน้อยผู้นี้นางเพียงหกหนาว เหตุใดจึงเข้าใจเรื่องเหล่านี้ ไม่ใช่ว่า...  

"ชินหวางกับพระชายารองต้องหิวข้าวเป็นแน่...ใช่ พวกท่านคงกำลังหิวข้าว...เสี่ยวปิงก็เริ่มหิวอีกแล้ว เช่นนั้นมาเถิด...เราไปกินข้าวกัน"  

...!!! ...  

เผชิญศึกมาทั้งแดนเหนือวนเวียนเคลื่อนไปจวบจนสุดแดนใต้ หานไท่หมิงเขาไม่เคยรู้สึกว่าตนเองจะอับจนปัญญายากจะต่อกรเช่นนี้มาก่อนสักครา...ทว่าเพียงตบแต่งพระชายาเอกตัวน้อยเข้าตำหนักยังไม่ทันข้ามคืน ไยเขาจึงรู้สึกอับจนหนทางจนอยากจะย้ายตำหนักหนียายเด็กปีศาจน้อยตรงหน้ายิ่งนัก!  

“มาสิเพคะ ชินหวางดูจะหิวจัดจนหน้าเขียวเช่นนี้ต้องรีบกิน เดี๋ยวจะเป็นลมเอาได้นะเพคะ”  

คนไม่รู้ตัวว่าตนเองเข้าใกล้กรงเสือไปทุกทียังมีแก่ใจมาจับจูงคนตัวโตเท่ายักษ์ดึงไปที่โต๊ะซึ่งเต็มไปด้วยอาหารและขนมมงคลสำหรับบ่าวสาวในค่ำคืนเข้าหอ  

พอถึงโต๊ะคนตัวน้อยก็ไม่สนใจผู้ใหญ่ทั้งสอง นางสนใจก็เพียงอาหารตรงหน้า ถึงจะหิวมาก แต่เฉียวปิงเซียวนางก็ไม่ใช่เด็กกินมูมมาม นางกินเรียบร้อย พออิ่มก็ยังรักษามารยาทไม่ลุกขึ้นไปก่อนคนโต ต่อให้นางง่วงจนนั่งเอาศีรษะโขกกับขอบโต๊ะไปหลายรอบ แต่เด็กน้อยก็อดทนเพียรนึกถึงแต่แผ่นทองค่าจ้างที่ตนจะได้เอาไว้ไม่หยุด  

…สุดท้ายค่ำคืนเข้าหอที่สูงค่ากว่าทองคำหมื่นตำลึงกลับต้องพ่ายให้แก่แผ่นทองห้าหมื่นตำลึงที่มากกว่าของไทเฮาลงไปจนได้…  

เงาร่างสูงใหญ่ที่ยืนมองจากมุมของหลังคาตำหนักปล่อยพิราบสื่อสารออกไปแจ้งข่าวถึงใครบางคนว่าวันนี้ดวงใจตัวน้อยของเขานางก็ปลอดภัยดีแล้ว ในตำหนักชินหวางแห่งนี้อีกหนึ่งวันขอให้นางอย่าได้ว้าวุ่นใจไปเลย ขอให้นางเร่งจัดการงานในหน้าที่ของตนเองให้ดีเช่นเดียวกันกับตัวของเขาเอง แล้วรอเวลาอีกไม่นานจะได้มาร่วมดูแลดวงใจดวงน้อยต่อไป  

“คนดี…ข้าจะปกป้องเจ้าตลอดไป…อดีตข้าผิดต่อเจ้านักเช่นนี้…ต่อไปข้านั้นจะไม่ให้มีภัยร้ายใดมาทำร้ายเจ้าได้อีก…ต่อให้เป็น…ชินหวางหานไท่หมิงเองก็ตาม ข้าก็จะขัดขวางจนสุดกำลัง หรือจำเป็นให้ต้องสังหารเขาเพื่อเจ้าข้าก็ยินดีไม่คิดมากเลย”  

ถึงสายลมในยามดึกจะหนาวจนปวดกระดูก แต่ก็มิอาจทำลายความตั้งใจอันแรงกล้าของบุรุษที่ตั้งใจมุ่งมั่นแล้วว่าตนเองจะตามปกป้องดูแลคนตัวน้อยให้นางปลอดภัย ต่อให้รู้แจ้งชาตินี้มิอาจเอื้อมคว้านางมาแนบเคียงข้าง แต่แค่เพียงได้มองเห็นรอยยิ้มงามกับดวงตาสีทองผ่องอำไพนั้นเต็มไปด้วยความสุข เขาก็พึงใจแล้ว  

เพราะอดีตเขาทำร้ายนางมามาก ใจอำมหิตต่อนางไม่น้อย ซึ่งในยามที่มีนางเคียงใกล้เขากลับไม่เคยรู้ค่า ไม่เคยถนอมนางให้ดี วันนี้เขาได้โอกาสใหม่อีกครั้งจึงไม่ลังเลเลยที่จะหาโอกาสมาชิดใกล้เพื่อปกป้องนาง  

…ทั้งชีพนี้เขาก็จะยกให้เพื่อนางผู้เดียว เพราะอดีตชีพนางเองก็ยกให้บุรุษโง่งมเช่นเขาผู้เดียวเช่นกัน…แม่น้ำแข็งก้อนน้อยของข้า ต่อให้กลายเป็นปีศาจ หรือต้องขายวิญญาณให้จอมมารท่านพี่ล้วนยอมพลีเพื่อเจ้าแล้ว...เฉียวปิงเซียว...  

ดังนั้นแล้วในช่วงสายของวันต่อมา ผู้ที่สดชื่นแจ่มใสจึงมีเพียงชินหวางเฟยตัวน้อยหนึ่งเดียวเท่านั้น ส่วนอีกสองชีวิตช่างมีสภาพใต้ดวงตาดำคล้ำจนชวนเห็นใจ ซึ่งหากเป็นคนนอกตำหนักเห็นเข้าคงคิดเอาว่าท่านอ๋องสิบแปดคงจะหนักมือกับค่ำคืนเข้าหอไปสักหน่อย แต่บุรุษใดก็คงจะเข้าใจ ก็ในเมื่อพระชายารองจางนั้นงดงามปานล่มเมืองจะถูกพระสวามีที่เพิ่งกลับมาจากชายแดนรังแกมากไปสักหน่อยย่อมไม่ผิด หากแต่...