บทที่ 6 แม่ครัวคนงาม

          หมิงจิ้นเหอรู้สึกแปลกใจที่ระยะหลังเขาได้พบคุณชายคหบดีหลายตระกูลมารับประทานอาหารที่เพิงขายอาหารเล็กๆ แห่งนี้

“หลี่เฉียง เจ้าดูสิ เหตุใดคุณชายพวกนั้นระเห็จออกมาที่นี่   ร้านในตัวเมืองมีถมเถมิใช่หรือ”

“ทีท่านยังติดใจในรสชาติอาหารร้านนี้ แล้วผู้อื่นจะไม่ชื่นชอบได้อย่างไร   เรื่องของปากท้อง ล้วนเป็นเรื่องหลักของทุกคน ไม่น่าแปลกที่พวกเขาอยากจะมากินอาหารร้านนี้”

มู่หลี่เฉียงพยายามหลีกเลี่ยงการพูดความจริง

         “ร้านใหม่ยังก่อสร้างไม่เสร็จเลย คนก็มาจนล้นร้าน ดูสิ ขยายเพิงไปจนจะเต็มบริเวณแล้วก็ยังไม่เพียงพอ ขายดีเช่นนี้ อีกไม่นานข้าก็คงจะได้ทั้งเงินและดอกเบี้ยคืนเร็วๆ นี้”

         “น่าเสียดายจริง ถ้าข้ารู้ว่าเถ้าแก่เหอคิดจะกู้ยืมล่ะก็ ข้าคงเสนอตัวก่อนท่านแล้ว” ใบหน้าของมู่หลี่เฉียงดูเศร้านิดๆ

         “เจ้าคิดอยากได้ดอกเบี้ยกับส่วนแบ่งกำไรด้วยหรือ”

         มู่หลี่เฉียงยิ้มน้อยๆ ไม่ยอมตอบคำถาม ความจริงเขาอยากจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหอเจียอีต่างหากเล่า

         ...หญิงงามที่หายากเช่นนั้น หากเพียงนางพยักหน้ารองแม่ทัพมู่คิดว่าเขาก็พร้อมสละความโสดที่หวงแหนมานาน...

         “อีกไม่นานที่นี่คงกลายเป็นแหล่งนัดพบของเหล่าผู้มีฐานะแห่งใหม่เป็นแน่ ยิ่งร้านใหม่ใหญ่โตแบบนี้ กิจการสกุลเหอคงเจริญรุ่งเรืองกว่าร้านอื่นใดในละแวกนี้” รองแม่ทัพฉิน หันไปมองคนงานที่กำลังก่อสร้างอย่างแข็งขัน

         “ดูเหมือนพวกเขาจะสร้างร้านใหญ่กว่าที่คิดเอาไว้ เงินที่ข้าให้ยืมไปคงไม่พอ”

หมิงจิ้นเหอคำนวณในใจคร่าวๆ เงินที่เถ้าแก่เหอหยิบยืมเป็นเงินก้อนใหญ่ แต่ก็ใช่ว่าจะพอสำหรับการก่อสร้างร้านขนาดนี้

‘หรือว่าเถ้าแก่เหอยืมเงินของหนึ่งในเหล่าคุณชายด้วย’

         ค่ายทหารอยู่นอกตัวเมืองพยัคฆ์เหินพอประมาณ จะว่าไปก็ห่างไกลจากตัวเมืองจนไม่ค่อยมีผู้สนใจจะมาเยือนหาไม่มีธุระ โดยปกติเหล่าคุณชายมักจะนิยมปรากฏตัวตามภัตตาคารหรือโรงเตี๊ยมซึ่งมีไม่กี่แห่งในเมือง เมื่อเห็นพวกเขาเวียนหน้ามาถึงร้านเล็กๆ แห่งนี้บ่อยๆ ทำให้ผู้คนชานเมืองล้วนแตกตื่น

         รถม้าหรูหราหลายคันตรงเข้ามาจอดก่อนเวลาร้านเปิด เหอเจียอีแม่ครัวที่ไม่เคยออกมาปรากฏตัวฝากเถ้าแก่ออกมาแจ้งว่า นางจะทำอาหารเท่าจำนวนโต๊ะที่มีอยู่เท่านั้นจนกว่าร้านใหม่จะสร้างเสร็จ

         “ท่านแม่ทัพดูสิ ฝีมือการทำอาหารของแม่นางเหอผู้นี้ ดีเสียจนมีผู้คิดจะเอาโต๊ะและเก้าอี้มานั่งรอรับประทานด้วยล่ะ”

         มู่หลี่เฉียงหัวเราะพอใจเมื่อเห็นว่าคุณชายหลายคนที่มาจองโต๊ะไม่ทัน ยอมขนโต๊ะเก้าอี้จากคฤหาสน์ของตนมาที่เพิงขายอาหารด้วย

         แม่ทัพหนุ่มหันไปมองดูรถม้าคันใหญ่หลายคันที่จอดเรียงรายอยู่ลานข้างเพิงอาหาร

         “ฝีมือของนางดีจริงๆ ขนาดข้าที่ลิ้มรสอาหารในวังมาตั้งแต่เด็กยังรู้สึกเลยว่านางทำอร่อยจนเกินต้านทานได้”

         มู่หลี่เฉียงยิ้มน้อยๆ นึกดีใจที่หมิงจิ้นเหอยังไม่มีโอกาสได้เห็นโฉมหน้าของแม่ครัวคนงาม ซ้ำยังไม่นึกอยากเห็นเจ้าของฝีมือการทำอาหารที่ลือลั่น

         “อีกไม่นานท่านก็จะฝึกทหารใหม่อีกแล้วนี่ พวกเราคงจะไม่ได้ออกมานั่งกินอาหารที่ร้านอีกนานทีเดียว”

         “ไม่เป็นไร ข้าจะสั่งอาหารเอาไว้แล้วให้คนของเราออกมาเอา”

         “ให้ข้าออกมาดีหรือไม่ เดี๋ยวข้ามาเอง”

         “หลี่เฉียง เจ้าเป็นรองแม่ทัพ ต้องคุมทหารใหม่ช่วยข้า ข้าจะให้พ่อบ้านเกาดูแลเรื่องอาหารให้ข้า เขาเป็นคนรอบคอบจะได้ป้องกันปัญหาเรื่องการวางยาในอาหารได้ด้วย”

          สิบวันต่อจากนั้น แม่ทัพหมิงต้องเตรียมการฝึกทหารใหม่ ชายหนุ่มจึงไม่ได้ออกมาที่เพิงขายอาหารของเถ้าแก่เหอ พ่อบ้านเกาทำหน้าที่นำทหารออกมารับอาหารในส่วนของท่านแม่ทัพและรองแม่ทัพทั้งสอง

         “รองแม่ทัพมู่ ช่วงนี้มีข่าวว่า เหล่าคุณชายมาเฝ้าแม่ครัวร้านเถ้าแก่เหอ เพราะเสียงเล่าลือกันว่า นางรูปโฉมงดงามมาก ท่านเคยเห็นหรือไม่”

มู่หลี่เฉียงได้ยินพ่อบ้านเกากล่าวเช่นนั้นถึงกับขมวดคิ้ว เขากำลังนึกกังวลว่าแม่นางเหอจะถูกหมายตาไปเสียก่อน

“ท่านอย่าพูดเสียงดังไป หากข่าวลือเรื่องหญิงงามกระฉ่อนไปทั่วค่าย ข้าเกรงว่าจะเกิดความวุ่นวาย พวกนายทหารจะพากันแห่ไปร้านนั้นกันหมด อาจจะเสียหายถึงการฝึกทหารใหม่”

“อ้อๆ ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะพูดกับท่านเพียงผู้เดียวก็แล้วกัน”

“ดีๆ อย่าลืมที่รับปากข้าก็แล้วกัน” มู่หลี่เฉียงกำชับพ่อบ้านเกาแล้วก็เดินเข้าไปในห้องรับประทานอาหาร

เขาเองก็นึกเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้ออกไปเพิงขายอาหารเพื่อยลโฉมเหอเจียอีคนงามอีก คงต้องรอให้หมิงจิ้นเหอฝึกทหารใหม่จนเสร็จเสียก่อน แต่กว่าจะถึงเวลาพักก็คงอีกนับเดือน

...ป่านนี้ไม่รู้ว่าคุณชายพวกนั้นมาวนเวียนเกี้ยวนางกันกี่คนแล้ว  ....

         พ่อบ้านเการักษาคำพูดอย่างแข็งขัน กระนั้นข่าวลือเรื่องแม่ครัวสกุลเหอคนงามกลับกระพือยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง

         ฉินอี๋นั่วเองก็ได้ยินเรื่องนี้จนต้องเอามาสนทนาบนโต๊ะอาหารเที่ยง “ได้ยินว่าบุตรสาวร้านสกุลเหองดงามยิ่งนัก ข้าชักอยากเห็นเสียแล้วสิ”

มู่หลี่เฉียงเอาแต่ก้มหน้านิ่ง เขาเกรงว่าหากแสดงความคิดเห็นออกไป ความลับที่ว่าเขาแอบไปดูนางอยู่บ่อยๆ จะถูกเปิดเผย

         “ทำไมข้าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน” นายทหารอีกคนหันไปถามสหายข้างๆ

“ข้าได้ยินมาว่านางเพิ่งจะออกมาปรากฏตัวเมื่อไม่นานนี่เอง แต่ก่อนนางก็เอาแต่ซ่อนอยู่ในครัว น้อยคนนักจะเห็นหน้า พอนางออกมาจากครัว คนทั้งหลายเห็นเข้าต่างก็ตะลึงในความงามของนาง”

“อี๋นั่ว เจ้าจดจำเรื่องนางได้ละเอียดเสียจริง”

“อ้าว! เรื่องคนงาม บุรุษอย่างเราจะพลาดได้อย่างไร”

         หมิงจิ้นเหอนั่งนิ่ง เขากำลังใคร่ครวญอยู่ว่าตนเองเป็นเจ้าหนี้ของสกุลเหอแต่กลับไม่รู้เรื่องนี้เลยสักนิด แม่ทัพหนุ่มหันไปนายกองซ่งที่ยืนอยู่ข้างหลัง

“เจ้าไปดูทีว่า เรื่องที่เล่าลือกันนี้เป็นความจริงหรือไม่”

“ขอรับ ท่านแม่ทัพ”

นายกองซ่งได้รับภารกิจน่าสนใจเยี่ยงนี้ก็ยิ้มร่า รีบรับคำแล้วออกไปในทันที รองแม่ทัพมู่กับรองแม่ทัพฉินหันไปสบตากัน

         “ไม่คิดเลยว่าท่านแม่ทัพจะสนใจเรื่องซุบซิบพรรค์นี้ด้วย” ฉินอี๋นั่วเอ่ยกระเซ้า

         หมิงจิ้นเหอยกยิ้มมุมปาก “ข้าก็แค่แปลกใจที่เจ้าหนี้อย่างข้า เหตุใดจึงไม่รู้ว่าเถ้าแก่เหอมีบุตรสาวงดงาม อีกอย่างข้าก็มีเรื่องสงสัยอยู่ รอให้นายกองซ่งกลับมาเสียก่อน เข้าก็น่าจะได้คำตอบที่ต้องการ”

         ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม นายกองซ่งก็กลับมาด้วยสีหน้าแตกตื่น เขาบรรยายให้หมิงจิ้นเหอฟังถึงรูปร่างหน้าตาของนางที่สวยงามโดดเด่น ใบหน้างดงามแช่มช้อย ผิวพรรณสะอาดสะอ้านผุดผาดตา

“ข้าแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยขอรับท่านแม่ทัพ เห็นเถ้าแก่เหอแบบนั้น กลับมีลูกสาวสวยเหมือนนางฟ้า ภรรยาที่อยู่หลังครัวก็งามราวกับฮูหยินตระกูลใหญ่ นับว่าพวกเราพลาดไปจริงๆ ที่มิได้เห็นแม่นางเหอสักหน”

         “นางออกมาจากครัวยามใด” แม่ทัพหนุ่มเอ่ยขรึมๆ

         “นางจะออกมาหลังจากปิดครัวขอรับ เห็นว่าชอบมานั่งจิบน้ำชาอยู่โต๊ะริมหน้าต่าง บรรดาลูกค้าหนุ่มๆ จึงได้เห็นนางกันทั่วหน้า และตอนนี้คนที่อยู่กระทั่งปิดร้านก็มีจำนวนมากขึ้นขอรับ”

         “นี่สินะ เหตุผลที่เจ้าบอกให้ข้ากลับก่อน มู่หลี่เฉียง” น้ำเสียงเอาเรื่องนั้นสะบัดไปยังรองแม่ทัพร่างใหญ่

         “ก็เอ่อ...ข้าก็แค่อยากจิบน้ำชาต่อสักหน่อย”

         “มิใช่ว่านี่คือทิวทัศน์ที่เจ้าว่าหรอกหรือ   มิน่า...เจ้าเร่งให้ข้ากลับก่อนอยู่เรื่อย พออี๋นั่วพูดเรื่องนางเจ้าก็ไม่ยอมพูดสักประโยค ที่แท้...เจ้าก็แอบเห็นนางมาก่อนแล้วจึงได้คิดกีดกันข้า”

         รองแม่ทัพมู่หัวเราะแหะแก้เก้อ

         “ถ้าท่านเห็นนางเข้า ข้าก็หมดสิทธิ์น่ะสิ”

         “หึ! หนึ่งเดือนนี้ข้าสั่งลงโทษเจ้า ห้ามออกจากค่ายพยัคฆ์แม้เพียงก้าว มิฉะนั้นเจ้าจะถูกสั่งขัง”

         มู่หลี่เฉียงทั้งโกรธทั้งขำ แต่เพราะวินัยทหารเขาจึงได้ก้มหน้าลงรับโทษจากสหายแม่ทัพแต่โดยดี

         “ขอรับ! ข้าจะไม่ออกไปจากค่ายโดยเด็ดขาด ท่านแม่ทัพ หากว่านางเป็นฝ่ายมาหาเอง ท่านจะยินยอมให้ข้าพบกับนางหรือไม่  ”

         หมิงจิ้นเหอตวัดสายตาดุไปยังใบหน้าของสหาย

         “ไม่!”

         “ก็ได้ๆ ข้าขอโทษที่ปิดเรื่องของนางกับท่าน”

         มู่หลี่เฉียงรู้ว่าหมิงจิ้นเหอโมโหที่เขาไม่ยอมบอกเรื่องเหอเจียอี ซ้ำยังมีท่าทีปกปิด ในฐานะสหายดูเหมือนเขาจะทำผิดไปจริงๆ

         “ไม่แน่นักหรอกว่าข้าเห็นนางแล้วจะรู้สึกว่างามอย่างที่พวกเจ้าว่ากัน หญิงสาวงดงามอันดับหนึ่งของแคว้นหมิงข้าก็เคยเห็นมาแล้ว นางเป็นเพียงแม่ครัวในร้านเล็กๆ จะงดงามสักเพียงใด  ”

         แม้ปากจะเอ่ยไปเช่นนั้น แต่ใจกลับนึกอยากจะเห็นหน้า ...ก็แค่แม่ครัวผู้หนึ่ง รูปร่างหน้าตาของนางจะเลอเลิศสักปานใด....