บทที่ 6

“จู่ๆ ข้าก็นึกขึ้นได้ว่าครั้งก่อนบอกกับนางว่าวันนี้ข้าจะกลับไปเยี่ยมนาง ข้าจะเป็นลูกสาวกตัญญูที่รู้ความ ข้าไม่สามารถไม่รักษาคำพูด!” ฉู่เชียนหลีสะอื้นกัดผ้าเช็ดหน้า ท่าทางราวกับคิดถึงบ้านอย่างมาก

ในความเป็นจริง หนังศีรษะของนางโดนแดดเผาจนแทบปริแตกแล้ว

หากเป็นเช่นนี้ต่อไปนางต้องขาดน้ำตายแน่

เฟิงเย่เสวียนกุมความคิดของนางไว้หมดแล้ว พอดีกับตอนนี้เขาก็มีเรื่องสำคัญต้องจัดการ ฉู่เชียนหลีมักจะมาป้วนเปี้ยนตรงหน้าเขา จิตใจไม่สามารถสงบ จึงมีความกรุณาเป็นพิเศษ “เช่นนั้นก็กลับ…”

ฟิ้ว…

พูดไม่ทันขาดคำ สายลมพัดผ่าน คนหายไปแล้ว

ไม่มีแม้กระทั่งคำขอบคุณเลยหรือ? ผู้หญิงไร้มโนธรรมคนนี้!

จวนอัครมหาเสนาบดีฉู่

ราชสำนักในปัจจุบันแบ่งออกเป็นอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายและอัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวา ตระกูลฉู่คืออัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ฐานะทางครอบครัวมั่งคั่ง เป็นชนชั้นสูงชั้นหนึ่งในเมืองหลวง เพียงแต่ ครอบครัวเช่นนี้กลับให้กำเนิดบุตรสาวหน้าตาอัปลักษณ์ไร้ความงามคนหนึ่ง กลายเป็นที่ขบขันของประชาชน ยิ่งมีคนวิจารณ์ว่าไม่ใช่ลูกแท้ๆ

หลายปีมานี้ คุณหนูอัปลักษณ์ไม่ได้รับความโปรดปราน และยังใช้กลอุบายแต่งเข้าจวนอ๋องเฉิน เป็นที่รังเกียจของผู้คน

แล้วไม่ใช่หรอกหรือ? ฉู่เชียนหลีกลับบ้านเยี่ยมญาติ ประตูจวนอัครมหาเสนาบดีเงียบเหงา ไม่มีคนมาต้อนรับนางแม้แต่คนเดียว

เด็กรับใช้ที่เฝ้าประตูเห็นใบหน้าที่น่าเกลียดนั้น “ชายาอ๋องเฉินโปรดรอสักครู่ บ่าวจะเข้าไปรายงานเดี๋ยวนี้”

พูดพลางเดินมือไพล่หลังเข้าไปอย่างเชื่องช้า

ผ่านไปครู่หนึ่งก็ออกมากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “นายท่านไม่อยู่จวน คุณหนูใหญ่ก็ออกไปแล้ว ท่านไปที่ฮูหยินอันโดยตรงเถอะ”

นางอัน มารดาบังเกิดเกล้าของนาง

ฉู่เชียนหลีก็ไม่ได้ใส่ใจ อย่างไรเสียนางกลับมาเพื่อหลบภัย

นางเดินเข้าไปอย่างคุ้นเคย พอเหล่าคนรับใช้เห็นหน้าของนางก็หลบลี้หนีหายนางเดินเข้าไปในเรือนหลังหนึ่งโดยตรงราวกับไม่เห็น

“น้องหญิงสี่กลับมาแล้ว!”

มีเสียงตะโกนสายหนึ่งดังออกมาจากในบ้าน

คุณหนูสามฉู่เจียวเจียวเดินออกมาอย่างรวดเร็ว จับมือฉู่เชียนหลีปรี่เข้าไปในบ้านอย่างสนิทสนม “ท่านแม่ ท่านแม่! น้องหญิงสี่กลับมาแล้ว”

ผู้หญิงอายุประมาณสามสิบต้นๆ คนหนึ่งถือชานั่งอยู่บนเก้าอี้ นางจิบอย่างสบายๆ เหลือบมองฉู่เชียนหลีอย่างเรียบเฉยแวบหนึ่ง กล่าวถาม “เอาอะไรกลับมาบ้าง”

ฉู่เชียนหลี “?!”

ชั่วขณะไม่เข้าใจหมายความว่าอย่างไร

นางอันเห็นนางเงียบ จึงขมวดคิ้วกล่าว “ไม่มีข่าวของอ๋องเฉินหรือ?”

ที่แท้หมายถึงเรื่องนี้

ฉู่เชียนหลีจึงจะนึกขึ้นได้ว่าตอนแต่งงาน นางอันเคยกำชับนางคิดหาวิธีให้ได้รับความโปรดปรานจากอ๋องเฉิน และยังต้องจับตาดูทุกย่างก้าวของอ๋องเฉินให้ดี  ไม่ว่าจะมีการเคลื่อนไหวใดๆ ก็ต้องรีบส่งข่าวกลับมาที่จวน

เพียงแต่ว่านางไม่ได้กลับมาสามเดือนแล้ว ทว่าคำพูดประโยคแรกของนางอันกลับไม่ใช่ห่วงใยนาง นี่เป็นแม่แท้ๆ ของนางจริงหรือ?

ฉู่เชียนหลีนั่งลงกล่าว “การเคลื่อนไหวของอ๋องเฉินไม่แน่นอน และข้าก็วันๆ อยู่แต่ในเรือนข้าง หลายเดือนมานี้เจอกันไม่เกินห้าครั้งด้วยซ้ำ”

นางอันได้ยินแล้ว กระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะฉับพลัน

นางคนไร้ประโยชน์!

นางเป็นเพียงอนุภรรยา ข้างบนยังมีฮูหยิน และยังไม่ได้รับความชื่นชอบจากนายท่าน จึงจำเป็นต้องฝากความหวังไว้ที่ตัวฉู่เชียนหลี เพียงหวังว่าฉู่เชียนหลีจะสามารถนำข่าวที่เป็นประโยชน์กลับมา สามารถช่วยเหลือนายท่านได้

ฉู่เจียวเจียวที่อยู่ด้านข้างกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ท่านแม่ น้องหญิงสี่กลับมาก็ดีแล้ว พวกเราสามแม่ลูกไม่ได้อยู่กันพร้อมหน้านานแล้ว ท่านอย่าอารมณ์เสียเลย”

พูดมาถึงตรงนี้ มีเรื่องหนึ่งที่ฉู่เชียนหลีต้องเอ่ยถึง

เกิดในตระกูลขุนนางที่มีอำนาจ ลูกสาวก็คือของที่มีไว้เพื่อแต่งงานเชื่อมความสัมพันธ์รักษาอำนาจ

เดิมคนที่แต่งงานกับอ๋องเฉินคือฉู่เจียวเจียว เมื่อสามเดือนก่อน นางดื่มชาที่มี ‘ยา’ โดยไม่ได้ตั้งใจ ส่งผลให้นางกับอ๋องเฉิน…ต่อมา อ๋องเฉินจึงจำเป็นต้องแต่งงานกับนาง

ตอนนั้น ฉู่เจียวเจียวเป็นคนยกชาที่มีส่วนผสมถ้วยนั้นมาให้นาง…

ฉู่เชียนหลีเหลือบตาขึ้นมองฉู่เจียวเจียวแวบหนึ่ง กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ได้ยินมาว่าพี่หญิงสามจะหมั้นหมายกับอ๋องหลีหรือ?”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ แก้มของฉู่เจียวเจียวแดงระเรื่อ ก้มศีรษะลงด้วยความเขินอายเล็กน้อย

ฉู่เชียนหลีเห็นดังนั้น สายตาเย็นชาราวน้ำค้างแข็ง

เพื่อที่จะได้แต่งงานกับอ๋องหลี ไม่ลังเลที่จะวางยาผลักนางให้อ๋องเฉิน ทำให้นางถูกตราหน้าว่า ‘ล่อลวงอ๋องเฉิน เลวทรามต่ำตม’  แต่ที่น่าขันคือคนคนนี้กลับเป็นพี่สาวร่วมอุทรกับนาง!