ตอนที่8 เพื่อเป็นการชดเชย

เมื่อถูกตัดท่อน้ำเลี้ยง ขาดแคลนกำลังทรัพย์ พวกคนร้ายย่อมระส่ำระสาย นอกจากนี้มู่เลี่ยงหรงสั่งให้ซิ่นเฉิงส่งองครักษ์ฝีมือดีไปลอบสืบข่าวที่จวนเอี้ยนอ๋อง หากสิ่งที่เขาคาดเอาไว้ไม่ผิด อีกไม่นานย่อมต้องมีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นที่นั่นอย่างแน่นอน

เพื่อเป็นการชดเชยที่ก่อนหน้านี้เพียงพอนกับเจ้าจิ้งจอกบังอาจเห็นเขาเป็นตัวตลก ถึงแม้พระเชษฐาจะเป็นต้นคิด แต่เขาจะทำอันใดโอรสสวรรค์ได้ เช่นนั้นก็คงมีแต่ต้องให้ทั้งสองทำคุณไถ่โทษเสียแล้ว ส่วนถางซือเซียนหลังจากถูกเยี่ยนจิ้นหลิงช่วยเอาไว้ตอนงานชมงิ้ว นางก็เริ่มมีท่าทีที่แปลกไป หากนางฟ้าน้อยใจอ่อนกับเจ้าจิ้งจอกง่ายๆ เขาคงไม่ได้ชมความครึกครื้น เช่นนั้นคงต้องหาวิธีให้ความสัมพันธ์นี้สะดุดลงเสียก่อน

ล่วงเข้ายามซื่อ[1] อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายกับถางซือเซียนก็เดินทางมาถึงจวนฉินอ๋อง ทั้งคู่คิดว่ามู่เลี่ยงหรงเพียงชวนพวกเขาพี่น้องมาสังสรรค์ กินอาหารกลางวันร่วมกันดังเช่นที่ผ่านมา หารู้ไม่ว่าอ๋องหนุ่มต้องการเอาเรื่องสหายตัวดีอยู่

สองพี่น้องตระกูลถางเดินมาตามระเบียงสู่ห้องหนังสือ พวกเขาประหลาดใจเมื่อพบเยี่ยนจิ้นหลิงยืนอยู่หน้าห้องอยู่ก่อนแล้ว ถางซือเซียนสาวเท้าเดินไปหาเขาพร้อมรอยยิ้ม แต่สิ่งที่นางเห็นคือใบหน้าหนักอกหนักใจ เขาเหลือบมองนางคราหนึ่งแล้วหันหนีไปทางอื่นทันที เมื่อถูกเมิน หัวใจของนางชาวูบ

“ท่านกุนซือ” ถางซือเซียนเอ่ยทักทายตามมารยาท

“...” เยี่ยนจิ้นหลิงไม่ตอบ อีกทั้งไม่มองถางซือเซียนแม้แต่นิดเดียว เขากำลังต้องการสมาธิ และนางคือคนที่ทำให้เขาวอกแวกได้มากที่สุด จิ้งจอกหนุ่มจึงเลือกที่จะไม่สนใจนางในตอนนี้

สาวน้อยรู้สึกเจ็บแปลบอย่างประหลาด นางทำอะไรผิดเขาจึงเบือนหน้าหนี ก่อนหน้านี้ถ้าเยี่ยนจิ้นหลิงมีโอกาสก็มักจะหาเรื่องเข้ามาเสวนากับนางเสมอ หนำซ้ำเมื่อตอนเกิดเรื่องที่โรงละคร กุนซือหนุ่มก็ปกป้องนางอย่างสุดกำลัง ความเก่งกาจของเขานั้นทำให้นางหวั่นไหวไม่น้อย แต่มาวันนี้อีกฝ่ายกลับมองเมินนางเสียอย่างนั้น

ถางซือเซียนหันกลับไปหาอัครเสนาบดี เห็นพี่ชายส่ายหน้าน้อยๆ นางจึงตัดสินใจเดินตรงไปเปิดประตูห้องหนังสือ แล้วเดินเข้าไปหามู่เลี่ยงหรงโดยไม่สนใจเยี่ยนเจิ้นหลิงอีก

เสียงเปิดประตูดังขึ้นทำให้มู่เลี่ยงหรงละจากงานที่ทำอยู่ เขาแลเห็นถางซือเซียนถือตะกร้าใบหนึ่งเดินตรงเข้ามาหา

“เซียนเอ๋อร์ทำขนมมาให้ตามที่สั่งแล้วเพคะ”

“อืม…ทำมาเยอะพอใช่หรือไม่” ท่านอ๋องถามสาวน้อยพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

“ทั้งหมดนี้ เซียนเอ๋อร์แยกกล่องไว้สำหรับเลี่ยงหรงเกอเกอ พี่เยว่ฉี และชายารองทั้งสามแล้วเพคะ”

“แล้วเหตุใดซือเซินไม่เข้ามาด้วยเล่า” มู่เลี่ยงหรงเหลือบมองไปทางประตูแล้วเอ่ยถาม

“พี่ใหญ่คงมีเรื่องสนทนากับท่านกุนซือก่อนเจ้าค่ะ” ถางซือเซียนไม่รู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นแล้ว จึงตอบไปตามตรง

 “แสดงว่าเจ้าพบเยี่ยนจิ้นหลิงแล้ว เขายังคงมีท่าทีสนอกสนใจเจ้าอยู่กระมัง” มู่เลี่ยงหรงโยนหินถามทาง นัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวจับสังเกตสาวน้อยไม่วางตา

“พบแล้วเพคะ แต่ท่านกุนซือ...” ถางซือเซียนหลุบตาลง นางไม่อยากเล่าว่าเมื่อครู่ตนถูกจิ้งจอกหนุ่มเมินเฉย

“ข้าไม่อยากจะพูดอันใดให้มากความ หากเจ้าต้องการจะเปิดใจรับเขาก็เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ให้ดี”

“เลี่ยงหรงเกอเกอหมายความว่าอย่างไร”

“ข้าคิดว่าชายผู้นั้นไม่ใช่คนเลวอะไร แต่ก็ไม่ใช่คนที่ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ดีไม่ดีอาจจะมากเพทุบายกว่าซือเซินเสียอีก เจ้าคิดว่าที่เขามาใกล้ชิดเพราะพึงใจในตัวเจ้าอย่างบริสุทธิ์ใจจริงๆ กระนั้นหรือ”

“มิได้ เซียนเอ๋อร์ยังไม่ได้คิดไปไกลถึงเพียงนั้น”

“อย่ามาโกหกกัน เจ้ากำลังหวั่นไหว แต่ข้าก็เข้าใจ เขาหล่อเหลาออกปานนั้น ซ้ำยังปกป้องเจ้าจากอันตราย จะประทับใจบ้างก็ไม่แปลกอันใด”

“เลี่ยงหรงเกอเกอไม่ห้ามเซียนเอ๋อร์แล้วหรือ” นางมองอ๋องหนุ่มอย่างระแวดระวัง ไม่แน่ใจว่าเขาหมายความตามที่พูดจริงหรือไม่

“ข้าไม่ห้าม แต่เจ้าจงระวังเอาไว้ เขาอาจจะเข้ามาใกล้ชิดเจ้าเพียงเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น”

“เซียนเอ๋อร์เป็นเพียงสตรีธรรมดา ไม่ได้มีความสลักสำคัญอะไร จะมีผลประโยชน์อันใดต่อเขาเล่า”

“เจ้าอย่าหลอกตัวเองดีกว่า มีหรือที่บุตรสาวซึ่งเกิดจากภรรยาเอกของเซวียนผิงโหวจะไม่สามารถมอบประโยชน์อะไรให้ใครได้ อย่างน้อยที่สุดเจ้าก็มีความสำคัญต่อข้ากับซือเซินอย่างไรเล่า” มู่เลี่ยงหรงหรี่นัยน์ตา กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเข้มครึม

“เลี่ยงหรงเกอเกอคิดว่าเขามีเจตนาไม่บริสุทธิ์หรือ” นัยน์ตาดุจดวงดาวสั่นไหว

“ข้าเพียงคาดเดาทุกสิ่งที่เป็นไปได้ หากเจ้าไม่คิดเช่นนั้นข้าก็ไม่ว่าอันใด เพียงแต่จงระวังตนเอาไว้ให้ดี อย่าได้เผลอไผลจนไม่อาจย้อนกลับได้ ขอให้นึกถึงหน้าท่านโหวให้มากๆ ก็แล้วกัน”

“เซียนเอ๋อร์จะจำใส่ใจไว้เพคะ”

ถางซือเซียนเริ่มหวาดหวั่นในใจ นางไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน หากเป็นดั่งที่มู่เลี่ยงหรงกล่าวคงมีแต่ต้องเจ็บปวด เช่นนั้นนางควรรักษาระยะห่างจากชายมากเล่ห์ผู้นั้นเอาไว้บ้าง

มู่เลี่ยงหรงลอบยิ้มในใจ คนเรายิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ เช่นนั้นเขาจึงไม่ห้ามดรุณีน้อย เพราะรู้นิสัยของถางซือเซียนดี บัดนี้นางคงครุ่นคิดและเริ่มระวังตัวแล้ว

เมื่อ

“มัวแต่คุยเรื่องไร้สาระ เอาขนมของข้ามาเร็วเข้า” มู่เลี่ยงหรงเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย เขามองไปยังตะกร้าด้วยแววตาเป็นประกาย เพราะขนมดอกกุ้ยของถางซือเซียนอร่อยอย่างหาตัวจับได้ยาก หากนางเปิดร้านกิจการคงเจริญรุ่งเรืองเป็นแน่ “พี่เยว่ฉีของเจ้าอยู่ที่ศาลาใหญ่ตรงสระบัว เจ้าเอาขนมไปให้นางเถิด ส่วนของจื่อหรูกับเหมยหลิน เหมยหลัน เจ้าฝากนางกำนัลไปให้ก็ได้”

“เซียนเอ๋อร์ตั้งใจจะเอาขนมไปให้พี่จื่อหรูก่อนเพคะ จากนั้นค่อยไปพบพี่เยว่ฉี”

มู่เลี่ยงหรงรู้ดีว่าถางซือเซียนสนิทสนมกับเฉิงจื่อหรูมาก่อน จึงไม่แปลกใจที่นางอยากไปพบอีกฝ่าย

“ตามใจเจ้า แต่ออกไปแล้วก็บอกให้สองคนนั้นเข้ามาหาข้าด้วย”

[1] ยามชื่อ เวลาประมาณ 09.00-10.59 น.