ตอนที่ 6 ระบบวิเศษ

[ระบบยืนยันตัวตนเรียบร้อย พร้อมใช้งานแล้ว]

[ขอแจ้งให้ทราบว่า ระบบมีของวิเศษจากโลกอนาคต ไม่ว่าเจ้าของระบบต้องการสิ่งใดล้วนจัดหาให้ได้ทุกสิ่ง]

“จริงเหรอ”

[หากข้องใจสิ่งใด เจ้าของระบบสามารถอ่านใบชี้แจงที่ปรากฏบนหน้าจอตรงนี้ได้]

สิ้นเสียงระบบ ข้อมูลรายละเอียดก็ปรากฏสู่สายตาของนางทันที

“วิเศษไปเลย ข้ามมิติมาอย่างน้อยก็มีตัวช่วยแบบนี้ก็ไม่อดตายแล้วเรา”

เวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป[1] หลิวหรงผิงนั่งสำรวจระบบวิเศษที่มีทั้งคลังอาหารและคลังเวชภัณฑ์ต่างๆ มากมาย แต่ระบบนี้กลับไม่ได้ไร้ขีดจำกัดอย่างที่นางคิด

นางจำเป็นต้องปฏิบัติภารกิจเพื่อเปิดคลังอาหารและยาเหล่านี้ มิเช่นนั้นของพวกนี้ก็เป็นเพียงภาพลวงตาที่ไม่สามารถคว้ามาใช้งานได้จริง

‘ใช้งานยากเย็นขนาดนี้ ข้าไม่เอาด้วยหรอก’ นางคิดประชดในใจ

[ระบบตรวจพบความขี้เกียจของเจ้าของระบบ ขอเพิ่มเงื่อนไขกุญแจเปิดคลังยาอีกหนึ่งดอก]

“เฮ้ย! ไม่ได้สิข้าแค่คิดเฉยๆ ยังไม่ได้ทำจริงสักหน่อย”

[ภายในเวลาสิบสองชั่วยาม[2] เจ้าของระบบต้องทำการรักษาคนหรือสัตว์ด้วยเครื่องมือที่ระบบจัดหาให้]

หน้าจอแสดงภาพผ้าพันแผล แอลกอฮอล์ขวดใหญ่หนึ่งขวดพร้อมทั้งเบตาดีนสำหรับใส่แผลอีกสองขวดลอยออกมา

“จะมีใครตายหรือไง ให้มาซะเยอะเชียว”

[ระบบตรวจพบ...]

“พอเลย! ข้าแค่คิดหากเจ้ายังกล้าเพิ่มกุญแจให้ข้าอีก ข้าจะทุบระบบของเจ้าทิ้งแน่”

[ขออภัย เวลานี้ระบบเกิดข้อขัดข้องต้องทำการซ่อมบำรุงด่วน ขอให้เจ้าของระบบโชคดี ไว้พบกันใหม่หลังภารกิจเสร็จสิ้น]

เจ้าระบบวิเศษพูดเองเออเองเสร็จสรรพ พร้อมกับโยนอุปกรณ์ทำแผลใส่นางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปิดหน้าจอหายวับไปดื้อๆ ราวกับกลัวว่านางจะทุบทำลายมันทิ้งจริงๆ อย่างนั้นแหละ

“เจ้าระบบบ้าเอ้ย”

นางถอนหายใจพลางเบ้ปากออกมาเล็กน้อย พลันคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ดูท่าเรื่องของเจ้าของร่างนี้คงไม่ใช่แค่ปัญหากระทบกระทั่งในครอบครัวธรรมดาเสียแล้ว แต่น่าจะเกี่ยวพันไปถึงเชื้อพระวงศ์ที่มีส่วนทำให้ชีวิตของนางจบสิ้นลงได้ทุกเมื่อ

‘อยากให้เรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงแค่ความฝันเสียจริง... เฮ้อ’

“พระชายา บ่าวเข้าไปนะเพคะ”

“อืม”

สิ้นคำอนุญาตเสี่ยวเถาก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับตะกร้าที่อัดแน่นไปด้วยผลไม้สีแดงฉ่ำ

“นั่นอะไรหรือ”

“ผลอิงเถา(เชอร์รี่) เพคะ ที่ท้ายเรือนของเราขึ้นเต็มเลย”

“ผลอิงเถางั้นหรือ”

“ใช่แล้วเพคะ”

‘ชื่อผลไม้พานให้คิดถึงสหายในยุคที่จากมาเสียจริง ผลของมันสีแดงฉ่ำน่ากินเหลือเกิน แต่รสชาตินั้น...’

“อะ เดี๋ยวสิเพคะ! ให้บ่าวล้างก่อนอาจมีดินหรือแมลงเกาะอยู่ก็เป็นได้”

เสี่ยวเถาพูดจบก็ฉวยผลไม้ในมือของหลิวหรงผิงไปล้างในถังน้ำที่ซิ่วอิงแบกตามเข้ามาทีหลัง

“ข้าแค่จะหยิบมาดูเท่านั้นเอง ทำอย่างกับผลไม้นี้ถูกฉีดพ่นด้วยยาฆ่าแมลงอย่างนั้นแหละ” ท้ายประโยคนางพึมพำกับตนเองเบาๆ แต่เสี่ยวเถานั้นกลับหูดีเกินคาด

“พระชายาพูดว่าอะไรนะเพคะ”

“หือ… ไม่มีอะไรหรอกน่าอย่าสนใจเลย”

“อย่างนั้นหรือเพคะ เสร็จแล้วกินได้แล้วเพคะ” เสี่ยวเถายื่นผลไม้นั้นมาตรงหน้าแต่หลิวหรงผิงเอาแต่ขมวดคิ้วไม่ยอมหยิบเสียที

“มันเปรี้ยว ข้าไม่ชอบ” แม้ปากจะบอกไม่ชอบแต่สายตากลับเอาแต่จ้องเขม็งไม่วางตา

“เปรี้ยวที่ไหนกันเพคะ หวานกรอบอร่อยจะตายไป”

“หวานอย่างไรกันที่ข้าเคยกินมัน…”

“ก็เมื่อก่อนท่านยังชมอยู่เลยนี่เพคะ ว่าที่จวนแห่งนี้ปลูกผลอิงเถาได้อร่อยยิ่งนักไม่เหมือนที่จวนใต้เท้าหลิวเลย เปรี้ยวมากกว่าหวานเสียอีก” เสี่ยวเถาเอาแต่เคี้ยวผลไม้ตุ้ยๆ ไม่ได้สนใจสีหน้าของหลิวหรงผิงที่แอบกลืนน้ำลายลงคอไปหลายอึก

“ไม่เปรี้ยวแน่นะ” นางหยิบมันขึ้นมาลูกหนึ่งก่อนจะตัดสินใจกัดชิมคำแรก ความหวานฉ่ำละมุนแทรกซึมไปทั่วทั้งปาก

“อร่อย!”

“ใช่ไหมล่ะเพคะยังมีอีกเยอะเลย หากท่านต้องการอีกบ่าวจะไปเก็บมาให้”

“เมล็ดของมันน่ะ...”

“ทำไมหรือเพคะ”

“เก็บเอาไว้ให้ข้าด้วย”

“จะเก็บไปทำไมกันเพคะ”

“เก็บไว้ปลูกอย่างไรเล่า”

“แต่ว่าที่ท้ายจวน...”

“เจ้าคิดว่าข้าจะอยู่ที่จวนอ๋องนี่ไปจนตายหรือไง”

“เอ๋ เหตุใดพระชายาถึงได้...”

“จวิ้นอ๋องไม่มีทางอยู่กินกับข้านานถึงเพียงนั้นหรอก สักวันเขาต้องหาทางเขี่ยข้าออกจากตำแหน่งชายาอย่างแน่นอน ตอนนี้ข้ากำลังแอบเก็บหอมรอมริบเงินทองเอาไว้ เพื่อที่พวกเราสามคนจะได้ไม่ลำบากในวันข้างหน้า”

“อะไรนะเพคะ”

สาวใช้คนสนิทอ้าปากค้างด้วยความงุนงง นั่งฟังพระชายาของตนพูดจนปรับอารมณ์ตามแทบไม่ทันและไม่มีจังหวะได้ซักไซ้ต่อแต่อย่างใด

“อย่าถามมากน่า ทำตามที่ข้าบอกก็พอแล้ว”

“เพคะ / เพคะ”

หลิวหรงผิงที่ยังเคี้ยวผลอิงเถาอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้น จู่ๆ ก็เหมือนนึกบางอย่างขึ้นมาได้ นางชะงักค้างไปพลางหันไปจ้องมองสาวใช้ของตนเอง

เมื่อทั้งคู่เห็นว่าถูกหลิวหรงผิงจ้องมองไม่วางตา ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาแปลกๆ 

“มีอะไรหรือเปล่าเพคะเหตุใดถึงได้มองพวกบ่าวเช่นนั้น”

เสี่ยวเถากับซิ่วอิงนึกกลัวว่านายสาวจะเกิดคลุ้มคลั่งเข้ามาทุบตีพวกนางเหมือนยามที่ไม่ได้สติก่อนหน้านี้

พวกนางเริ่มถอยหลังไปทีละนิด จนหลิวหรงผิงต้องขมวดคิ้วด้วยความฉงน

“พวกเจ้าเป็นอะไรไป”

- - - - - - - - - -

[1] หนึ่งก้านธูป = ครึ่งชั่วโมง - 1 ชั่วโมง

[2] สิบสองชั่วยาม = 24 ชั่วโมง