ตอนที่ 5 ไม่อาจกลับคืน

“เป็นอะไรไปหรือเพคะ หิวงั้นหรือ”

“คือว่าข้า...”

“นี่เสี่ยวเถา เจ้ารีบไปเตรียมอาหารมาให้พระชายาเร็วเข้า” เด็กสาวไม่ทันฟังนางพูดจนจบก็หันขวับไปสั่งให้อีกคนรีบไปจัดเตรียมสำรับโดยเร็ว

เมื่อสาวใช้อีกคนได้ยินก็รีบวางเสื้อผ้าในมือลง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปทันที

“ดะ เดี๋ยวสิ! ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”

ทั้งคู่ดูเหมือนจะสาละวนกับการจัดเตรียมสิ่งของและอาหารจนไม่ทันสนใจเสียงร้องทัก

หลิวหรงผิงจึงได้แต่ปิดปากลงจ้องมองทุกการกระทำของพวกนางที่เอาแต่เดินวุ่นไปมาไม่หยุด แม้จะดูชุลมุนทว่ากลับทำให้นางรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็รับรู้ว่าตนเองไม่ได้โดดเดี่ยวในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้

หลังอาบน้ำชำระล้างกลิ่นกายเหม็นสาบจนหมดสิ้น หลิวหรงผิงก็ขึ้นไปเอนกายบนเตียงนอนหลังงามอย่างเหนื่อยอ่อน

ร่างบางนอนนิ่งจ้องมองขื่อบนเพดานห้องอยู่อย่างนั้นมาร่วมครึ่งชั่วยาม[1] แล้ว แม้จะอยู่ในฐานะชายาจวิ้นอ๋องแต่เรื่องราวที่นางพอจะจับต้นชนปลายได้ผ่านความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมกลับไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย

นางหันไปมองหญิงสาวสองคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงพลางจ้องมองมา แววตาของพวกนางเปี่ยมไปด้วยความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“พวกเจ้ามองหน้าข้านานแล้วนะ ทำไม…มีอะไรติดหน้าข้ากระนั้นหรือ”

“หามิได้เพคะ แต่ว่าพระชายาหายป่วยแล้วจริงๆ น่ะหรือ”

“ก็ใช่น่ะสิไม่รู้เหมือนกันว่าหายขาดได้อย่างไร แต่เอาเป็นว่าข้าหายดีแล้ว” นางเอ่ยพลางส่งยิ้มละมุนให้บ่าวคนสนิท

“เช่นนั้น บอกกับท่านอ๋องดีหรือไม่เพคะเผื่อว่าท่านอ๋องจะ…”

“จะอะไร จะโปรดปรานข้าขึ้นมากระนั้นหรือ หึ! ไม่มีทางเสียหรอก คนจิตใจหยาบช้าเช่นนั้นมีหรือจะรู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่น”

“แต่ว่า...”

“เรื่องที่ข้าหายดีแล้วพวกเจ้าจงเก็บไว้เป็นความลับ รู้กันเพียงแค่พวกเราสามคนก็พอ”

“แต่ว่าพระชายาเพคะ”

“เอาน่า ทำตามที่ข้าบอก ให้พวกนั้นคิดว่าข้าเป็นแบบนี้น่ะดีแล้ว จะได้ไม่มีใครมาวุ่นวายกับข้าอีก”

เสี่ยวเถากับซิ่วอิง สาวใช้คนสนิทของเจ้าของร่างเดิมทำได้เพียงพยักหน้ารับคำ เด็กสาวทั้งสองหันมองหน้ากันก่อนจะปิดปากเงียบ

พวกนางเองก็รู้ดีว่าจวิ้นอ๋องและคนอื่นๆ ต่างไม่ชื่นชอบพระชายาเท่าใดนัก ยิ่งพอพระชายากลายเป็นคนสติไม่ดี ก็ยิ่งถูกกลั่นแกล้งรังแกหนักขึ้น

‘แต่ปล่อยทิ้งไว้แบบนี้จะเป็นผลดีกับพระชายาจริงๆ หรือ’ บ่าวคนสนิทคิดในใจ

“จะว่าไปแล้วจวิ้นอ๋องนี่ก็น่ารังเกียจเสียจริง”

“พระชายาอย่าได้พูดเช่นนั้นเชียวนะเพคะ หากคนในจวนได้ยินเข้าแล้วนำไปทูลท่านอ๋อง ท่านอาจถูกลงโทษได้”

“ข้าแต่งเข้ามาเป็นพระชายาไม่ใช่บ่าว ยังต้องกลัวสิ่งใดอีก” พูดจบก็เหมือนนึกบางอย่างขึ้นได้ นางจึงหันไปถามบ่าวคนสนิทอีกครั้ง

“เจ้าบอกว่าคนที่คอยกลั่นแกล้งข้าคือน้องสาวของจวิ้นอ๋องงั้นหรือ”

“คือว่า...”

“แล้วคืนนั้น ข้าเข้าไปอยู่ในเล้าหมูได้อย่างไร”

ไม่ทันได้ตอบคำถามแรกคำถามที่สองก็พุ่งตรงมาติดๆ เด็กสาวทั้งสองเอาแต่อ้ำอึ้งไม่กล้าเอ่ยปากเพราะกลัวจะถูกสั่งตัดลิ้นเอาได้ง่ายๆ

ก็น้องสาวของจวิ้นอ๋องเป็นถึงองค์หญิง หากปากพร่อยพูดจาไม่คิด พวกนางจะมีชีวิตรอดได้อย่างไร

“คือว่าพระชายาเรื่องนี้”

“พูดมาเถอะน่า”

“คืนนั้นที่ท่านพลัดตกลงไปในบ่อน้ำ ท่านอ๋องสั่งให้คนนำร่างของท่านขึ้นมาจากก้นบ่อ ก่อนที่จะ…”

“จะอะไร”

“จะจับท่านโยนเข้าไปในเล้าหมู. บอกว่าเผื่อท่านจะมีสติมากกว่านี้เพคะ”

“ข้าเป็นคนนะไม่ใช่หมู! เขาบ้าไปแล้วหรืออย่างไร”

หลังจากฟังเรื่องราวของเจ้าของร่างเดิมผ่านสาวใช้แล้ว หลิวหรงผิงก็เอาแต่นั่งพิงหัวเตียงอยู่อย่างนั้นมาร่วมหนึ่งชั่วยาม[2]

สาวใช้คนสนิททั้งสองเมื่อเห็นว่านายสาวหายจากสติฟั่นเฟือนแล้วจริงๆ ต่างก็ดีใจจนกระโดดโลดเต้นยกใหญ่ เพราะนอกจากจะได้ชีวิตของผู้เป็นนายกลับคืนมาดังเดิมแล้ว ดูเหมือนว่าหลิวหรงผิงคนใหม่นี้จะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

จากสตรีร้ายกาจที่เอาแต่ด่าทอทุบตีพวกนาง กลับกลายเป็นคนใจเย็นขึ้นทั้งยังไม่มีทีท่าว่าจะสนใจจวิ้นอ๋องอีกเลย

ทั้งสองบอกว่าจะไปเก็บผลไม้โปรดที่เจ้าของร่างเดิมชอบกินนักหนามาต้อนรับการกลับมาของนาง แม้หลิวหรงผิงจะคิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระ แต่พอคิดว่าการที่ตนได้มาอาศัยร่างนี้ก็เพราะนายสาวของพวกนางตายจากไปแล้ว ก็อดสงสารสตรีทั้งสองไม่ได้ อีกทั้งตัวนางเองก็ยังหาทางกลับบ้านไม่เจอเช่นกัน

“เฮ้อ...”

ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ไม่รู้เลยว่าตนเองทะลุมิติมายังแห่งนี้ได้อย่างไร แล้วควรจะทำอย่างไรต่อไป

นางยกแขนขึ้นก่ายหน้าผาก ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนราบกับเตียงนอนอีกครั้ง

[ระบบกำลังสแกนยืนยันตัวตน กรุณาอยู่กับที่และงดขยับร่างกาย]

“หืม... นั่นเสียงอะไร” หลิวหรงผิงคิดว่าตนเองหูฝาด นางลืมตาตื่นขึ้นแล้วทำท่าจะลุกเพื่อมองหาต้นตอของเสียง

[ขอย้ำอีกครั้ง! ระบบกำลังสแกนร่างกายเพื่อยืนยันตัวตน งดทำกิจกรรมใดๆ ที่เป็นอุปสรรคต่อระบบ]

ทันใดนั้นก็มีเสียงสัญญาณดัง ‘ติ๊ดๆ’ พร้อมลำแสงสีขาวพาดผ่านร่างของนางไปอย่างรวดเร็ว

หลิวหรงผิงเบิกตากว้าง ตื่นตกใจกับภาพตรงหน้า หน้าจอที่เหมือนระบบคอมพิวเตอร์ในยุคที่นางจากมา ถึงจะมีเพียงหน้าจอสี่เหลี่ยมโปร่งแสงแต่นางดูออกว่ามันไม่ธรรมดาแน่นอน

“อะ... อะไรกันเนี่ย!”

- - - - - - - - - -

[1] ครึ่งชั่วยาม = 1 ชั่วโมง

[2] หนึ่งชั่วยาม = 2 ชั่วโมง