ตอนที่ 7 พระชายาผู้ไม่เป็นที่โปรดปราณ

“พวกเจ้าเป็นอะไรไป”

“มะ ไม่ได้เป็นอะไรเพคะ”

“พวกเจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามของข้าเลยนะ ว่าคนที่คอยกลั่นแกล้งข้าคือน้องสาวของจวิ้นอ๋องใช่หรือไม่”

“คือว่า...” ทั้งคู่มองหน้ากันและเอาแต่สะกิดกันไปมาไม่ยอมพูด

“พูดมาเถอะน่าข้าไม่เอาไปเล่าให้ใครฟังหรอก ข้าก็มีแค่พวกเจ้าสองคนนี่แหละ”

บ่าวทั้งสองชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาพร้อมกัน แล้วเริ่มเปิดปากเล่าเรื่องราวให้นางฟัง

"องค์หญิงเพ่ยเพ่ยเป็นองค์หญิงใหญ่ที่เกิดจากฮองเฮาองค์ปัจจุบันเพคะ และยังเป็นองค์หญิงเพียงคนเดียวที่ท่านอ๋องยอมให้เข้าใกล้มากกว่าองค์หญิงคนอื่น ส่วนท่านอ๋องนั้นเกิดจากอดีตฮองเฮา....” จู่ๆ เสี่ยวเถาก็หยุดพูดก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก

“จริงสิ! ท่านอ๋องยังมีพระอนุชาร่วมสายเลือดเดียวกันอีกพระองค์ด้วยนะเพคะ” “น้องชายร่วมสายเลือดกระนั้นหรือ”

“เพคะ เขาคือองค์ชายเก้าเป็นพระอนุชาแท้ๆ ของท่านอ๋อง เพียงแต่หายตัวไปตั้งแต่ยังเยาว์ ความจริงเรื่องราวในราชวงศ์ตัวบ่าวเองก็รู้มาแค่งูๆ ปลาๆ เท่านั้นแหละเพคะ”

“แม้อยากจะสืบความให้กระจ่างชัดแต่ความจริงแล้วไม่มีใครอยากรู้เรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่หรอกเพคะพระชายา” ซิ่วอิงพูดเสริมขึ้นมา

“เพราะเหตุใดล่ะ”

“เรื่องใหญ่ระดับราชวงศ์เช่นนั้นใครจะกล้าพูดกันเล่าเพคะ หากยังอยากมีเงาหัวอยู่บนบ่าก็ต้องปิดปากให้เงียบเอาไว้”

ซิ่วอิงที่ขยับเข้ามาใกล้กระซิบบอกนางเสียงแผ่วเบาอย่างกับกลัวจะมีใครมาได้ยินพวกนางพูดคุยกันอย่างไรอย่างนั้น

‘กลัวอะไรของนาง เรือนแห่งนี้จะมีผู้ใดอยากเข้าออกกันล่ะ’

“หากพระชายาอยากรู้เรื่องราวมากกว่านี้ คงต้องไปถามท่านอ๋องเองแล้วกระมัง” 

“ถามท่านอ๋องเนี่ยนะ” ทั้งคู่พยักหน้าตอบกลับมาอย่างซื่อๆ

‘ให้ไปถามตัวต้นเหตุเนี่ยนะ พวกนางเป็นบ้าไปแล้วหรือไ!’ หลิวหรงผิงคิดในใจอย่างเหนื่อยหน่าย

“คนอย่างจวิ้นอ๋องจะยอมลดตัวลงมาพูดคุยเรื่องภายในราชวงศ์ให้ข้าฟังได้อย่างไร เขาเกลียดข้ามากไม่ใช่หรือ”

“ก็…”

“แล้วองค์หญิงเพ่ยเพ่ยอะไรนั่น นางเกลียดข้าเพราะเหตุใดกัน”

“เดิมทีองค์หญิงไม่อยากให้ท่านอ๋องแต่งงานกับท่าน เพราะแท้จริงแล้วท่านอ๋องมีคนรักอยู่แล้วเพคะ”

“แล้วอย่างไรต่อ” หลิวหรงผิงเคี้ยวผลอิงเถาพลางครุ่นคิดตามคำพูดของเสี่ยวเถา

‘เดี๋ยวก่อนนะ! เขามีคนรักอยู่แล้วงั้นเหรอ แล้วที่มาแต่งงานกับข้าล่ะ... อย่าบอกนะว่าเจ้าของร่างนี้ไปแย่งคนรักเขามา ให้ตายสิ! แล้วแบบนี้ข้าควรต้องทำอย่างไรต่อไปกันเล่า’

“เรื่องมันยาวน่ะเพคะ ท่านอ๋องชื่นชอบคุณหนูเว่ยมานานแล้วและเขาก็วางแผนจะแต่งงานกับนางอยู่แล้ว แต่ทว่า...”

หลิวหรงผิงยกถ้วยน้ำชาขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด หวังดับความร้อนรุ่มในอกที่ได้ยินเมื่อครู่แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ช่วยให้นางใจเย็นลงเท่าใดนัก

“เป็นเพราะข้าสินะ ถึงว่าสิจากที่พวกเจ้าเล่ามา เขาถึงได้ทำเหมือนข้าเป็นหมูเป็นหมาเช่นนั้น แท้จริงแล้วก็เพียงแค่อยากกำจัดข้าไปให้พ้นทาง เพื่อจะได้ไปแต่งกับแม่นางผู้นั้นนี่เอง”

“พระชายา...”

“อย่าทำหน้าเหมือนสงสารข้าเลย เพราะเวลานี้ข้าหาได้สนใจเขาอีกไม่”

“อะไรนะเพคะ”

“ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาข้าลองทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดดูแล้ว ถึงได้รู้ว่าในจวนแห่งนี้มีคนที่หวังดีกับข้าจริงๆ เพียงไม่กี่คน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือพวกเจ้า”

เสี่ยวเถากับซิ่วอิงหันมองหน้ากันเล็กน้อย ทั้งซึ้งใจและงุนงงจนไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา

“แล้วกับคนที่เอาแต่ทำร้ายข้าเช่นเขา ไยข้าต้องไปใส่ใจด้วยล่ะ”

“แล้วพระชายาจะทำอย่างไรต่อไปเพคะ”

“ไม่ทำอย่างไรทั้งนั้น คอยดูสิว่าเขาจะมีเล่ห์เหลี่ยมอันใดมาใช้อีกแต่พวกเจ้าไม่ต้องกังวลไป คนอย่างข้าไม่มีทางยอมถูกรังแกอยู่ฝ่ายเดียวแน่”

“เอ่อ ความจริงแล้ว เรื่องที่พระชายาถูกจับขังในเล้าหมู ไม่ได้เป็นความคิดของท่านอ๋องคนเดียวหรอกนะเพคะ”

“หมายความว่าอย่างไร”

“เป็นองค์หญิงเพ่ยเพ่ยที่เสนอความคิดนั้นเพคะ” เสี่ยวเถาเอ่ยเสียงอ้อมแอ้มพลางเหลือบมองพระชายาของตน ซึ่งเวลานี้ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความโกรธ

“แล้วท่านอ๋องก็เห็นดีเห็นงามด้วยเพคะ” ซิ่วอิงช่วยเสริมขึ้นอีกประโยค คราวนี้หลิวหรงผิงหมดความอดทนลงจริงๆ แล้ว

“เฮอะ! รังแกคนไม่มีทางสู้นี่ช่างเก่งกาจกันเสียจริง ดูสิว่าข้าจะจัดการกับพวกเจ้าอย่างไร”

หลิวหรงผิงเหยียดยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ นางจะสั่งสอนให้คนพวกนั้นรู้เองว่าคำว่า ‘ร้ายกาจ’ ที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร!

‘แต่ว่าข้ามมิติมาทั้งที ให้ข้าเป็นคนดีๆ ไม่ได้หรือไงกัน ดันต้องกลายมาเป็นสตรีเสียสติเสียอย่างนั้น เฮ้อ...’

“พระชายา องค์หญิงเพ่ยเพ่ยต้องการพบเพคะ” เสียงแจ้งข่าวดังแว่วมาจากนอกห้อง ทว่าคนพูดกลับรีบวิ่งหนีออกไปจากเรือนของนางอย่างรวดเร็วราวกับกลัวอะไรบางอย่าง

‘จะกลัวอะไรกันขนาดนั้น’ หลิวหรงผิงนึกขำ

“นางคงรู้แล้วว่าแผนกลั่นแกล้งพระชายาไม่สำเร็จแน่ๆ เพคะ”

“ไม่ต้องออกไปพบนางหรอกเพคะ หากออกไปครานี้ก็คงไม่ต่างจากครั้งก่อนๆ นางคงหาเรื่องมารังแกท่านอีกตามเคย”

“กลัวอะไรล่ะ คนอย่างข้ามีหรือจะต้องกลัวใคร...ไปกันเถอะ”

“แต่ว่าพระชายา”

“เชื่อข้าสิ” หลิวหรงผิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์พลางอมยิ้ม คิดแผนการบางอย่างขึ้นมาในใจอย่างนึกสนุก

“หาอะไรทำแก้เครียดสักหน่อยก็แล้วกัน”