บทที่ 4 พลทหารเสียงเพราะ

บทที่ 4

พลทหารเสียงเพราะ

ผ่านมาเกือบหนึ่งเดือนที่มู่เหยียนเข้ามาเป็นทหารที่ค่ายแห่งนี้ ทุกวันยามเช้าก่อนกินมื้อแรกจะต้องวิ่งรอบค่ายให้ครบกำหนด ตามด้วยทำงานที่ได้รับมอบหมายในการแต่ละสัปดาห์ 

สัปดาห์ที่แล้วมู่เหยียนคาดว่าตนสามารถผ่านจุดที่อดทนอดกลั้นมากที่สุดในชีวิตได้แล้วจากหน้าที่ที่ได้รับ นั่นคือ.. 

กำจัดกองขี้ของทุกคนในค่าย! 

เนื่องจากหน่วยของนางได้รับหน้าที่ให้ดูแลสุขาภิบาลและสุขอนามัยของค่าย เมื่อมาถึงบริเวณสุขา กลิ่นไม่พึงประสงค์โชยอัดรูจมูกเต็มปอด

มู่เหยียนรู้สึกขมคอจนต้องยืนโก่งคอ มือปิดปากแน่นจนจางฉวนต้องเข้ามาลูบหลัง

ถึงนางจะเคยมาเข้าห้องน้ำแถวนี้แต่ก็ไม่ได้ต้องมาคลุกคลีกับกองขี้นี่หว่า ปกติก็กลั้นหายใจทำธุระให้เสร็จๆ ไป

แต่ตอนนี้พวกนางต้องมาขนอุจจาระ เหล่าสิ่งปฏิกูลของคนทั้งค่ายไปทิ้งในหลุมที่ขุดเตรียมไว้แล้วในป่าไม่ไกลกันนัก

ภายในหลุมกลิ่นไม่ต่างกันนัก มู่เหยียนต้องยืนหน้าปากหลุมตักดินมากลบ พอเสร็จจากหลุมนี้ก็ต้องขุดหลุมต่อไป ทั้งสัปดาห์นั้นนางคิดว่าจมูกตัวเองจะตันเสียแล้ว

และแน่นอนนางไม่ได้อาบน้ำเลย ช่วงสองสามวันแรกนางรู้สึกกลิ่นอุจจาระติดตัวจนแทบอ้วก กลืนข้าวแทบไม่ลง หันไปทางไหนเหมือนเห็นน้องก้อนน้ำตาลตามมาหลอกหลอน แต่นางก็ผ่านมันมาได้แล้วพร้อมน้ำตาตกใน

รวมทั้งในทุกๆ วันนางจะต้องออกกำลังฝึกฝนอย่างหนักหน่วง เสื้อผ้าไม่ได้ซักจำต้องใส่ตัวเดิมจนกว่าจะขาดถึงไปเอาชุดใหม่ได้

ตอนนี้มู่เหยียนรู้สึกว่าตัวเองแข็งแรงขึ้นมาก แต่ละวันจะมีทหารที่ได้รับมอบหมายมาฝึกศิลปะต่อสู้ให้แก่พวกนาง ทั้งฝึกมวย ฝึกการใช้อาวุธ เช่นดาบ กระบอง รวมไปถึงสอนเกี่ยวกับค่ายกล สัญญาณเสียงต่างๆ ควบคู่ไปด้วย

“ข้าไปดูพวกมันให้เอง” มู่เหยียนยกมือขึ้นเสนอตัวทันทีที่ได้ยินเสียงพวกม้าร้อง

พวกนางกำลังเดินไปกินข้าวกลางวันหลังจากทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายเสร็จของรอบเช้า สัปดาห์นี้พวกนางรับผิดชอบคอกม้า

“รีบตามมานะน้องชาย” เพื่อนร่วมหมู่บอก

มู่เหยียนพยักหน้ารับ พวกเขาหยาบโลนไปบ้างตามนิสัยบุรุษแต่ก็เป็นคนดี หญิงสาวในร่างหนุ่มน้อยเดินไปยังคอกม้าที่หน่วยตัวเองได้รับหน้าที่ดูแล มันเป็นคอกม้าขนาดเล็ก ถูกสร้างเมื่อไม่นานมานี้เพราะจำนวนม้าที่เลี้ยงไว้เยอะกว่าที่จะอัดอยู่ในคอกเดิม ถึงจะมีขนาดเล็กกว่าคอกม้าหลักแต่มันก็บรรจุม้าได้เกือบร้อยตัว

นางเดินมาถึงแล้ว พวกมันต่างส่งเสียงร้องคล้ายตกใจอะไรบางอย่าง

มู่เหยียนจึงร้องชู่ ยกมือทั้งสองข้างปรามให้มันสงบ ก่อนจะเดินเข้าไปหาตัวสีน้ำตาลอ่อน ขาทั้งสี่เป็นสีดำ ที่ลำตัวมีรอยแผลจากการต่อสู้ 

“ใจเย็นๆ นะ” นางเอ่ยเสียงเบา ลูบลำตัวมันอย่างอ่อนโยน ก่อนจะยื่นมือไปลูบจมูกอีกตัวที่ยื่นหน้าเข้ามาหา

ทั้งสองตัวเริ่มสงบลง พาให้ตัวอื่นเริ่มสงบตามอย่างง่ายดาย นางชื่นชอบม้าเป็นพิเศษ ตอนอยู่ในโลกปัจจุบันก็เคยไปขี่ม้าที่ชายหาดอยู่บ่อยครั้ง

พวกม้าชอบนาง นางรับรู้ได้ อาจเป็นเพราะนางใจดี ไม่ดุด่าเหมือนทหารคนอื่นๆ เวลามาหาก็มักจะร้องเพลงเพราะๆ ให้พวกมันฟัง แน่นอนครั้งนี้นางไม่รีรอที่จะร้องเพลงหวังให้มันสงบลง

“โซ แอม กอนนะ เลิฟ ยูวววว์...”

ถึงเสียงจะเพี้ยนไปบ้างเล็กน้อยแต่นางหาได้แคร์

ไม่กลัวเสียงเพี้ยนกลัวไม่ได้ร้องต่างหาก!

นางยังคงตั้งใจร้องต่อไป พวกม้าเลิกตื่นตระหนกแล้วหยุดฟังนางแทน (แต่ในสายตาของผู้อื่นอาจจะรู้สึกว่าพวกม้ามันเหนื่อยใจต่างหาก)

คุณเป็นนักร้องเสียงเพราะครับ!

มู่เหยียนขยิบตาชมตัวเองและปรบมือแปะๆ ก่อนจะสะดุ้งตัวเมื่อรู้ตัวถึงใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง คนหลงตัวเองรีบหันหลังควับก่อนจะชะงักเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

“ท่านแม่ทัพ” นางค้อมตัวคำนับ ยกมือประสานข้างหน้า

ไม่คิดว่าตนเองจะมาเจอพระเอกที่นี่ เขาสูงกว่านางมากนัก นางสูงเพียงหน้าอกเขาเท่านั้น นอกจากนี้ยังรู้สึกได้ว่าท่านแม่ทัพกำลังอารมณ์ไม่ดี แม้ใบหน้าจะนิ่งเรียบเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็ตาม

“อืม”

เขาขานรับต่ำในลำคอแล้วเดินผ่านนางไปยังม้าข้างหลังซึ่งทำให้มันร้องตกใจเล็กน้อยเพราะรังสีกดดันรอบตัวของบุรุษผู้นี้ แต่ก็ยอมสงบลงเมื่อมือหนายกขึ้นค้างอยู่หน้าจมูกมันก่อนจะค่อยๆ ยื่นเข้าไปลูบช้าๆ

เมื่อเห็นว่ามันสงบลงแล้วเจ้าตัวก็กระโดดขึ้นหลังทันที

“อย่าบอกใครว่าเห็นข้าที่นี่”

ท่านแม่ทัพกล่าวเสียงทุ้มแล้วบังคับม้าเข้าป่าไปทิ้งให้หญิงสาวงุนงงว่าเหตุใดท่านแม่ทัพใหญ่ถึงมาเอาม้าที่คอกม้าเล็กๆ นี่ แล้วทำไมต้องเข้าไปในป่าคนเดียว และห้ามไม่ให้นางบอกใครอีก

มู่เหยียนยืนกอดอก กลอกตาขึ้นบนเพื่อทวนเนื้อเรื่องนิยายในหัว

ในนิยายผู้แต่งไม่ได้เล่าอะไรละเอียดนักช่วงพระเอกทำสงคราม แต่เอ๋... เหมือนเขาจะติดหนี้ชีวิตต้องทดแทนบุญคุณสหายสนิทนามหลี่เฉิงไห่ไว้นี่นา เพราะได้รับความช่วยเหลือไว้เมื่อตอนเฟิงหลงไปพบหน่วยสอดแนมของฝ่ายศัตรูในป่าด้วยความบังเอิญ

มันอาจจะเป็นตอนนี้ไม่ใช่หรือ!

มู่เหยียนตาลุกวาว

ว้าว.. นี่มันเนื้อเรื่องสำคัญเลยนา เพราะบุญคุณที่ต้องทดแทนทำให้เขากับนางเอกเกือบไม่ได้ครองรักกันเลยทีเดียว ตัวแปรสำคัญของเรื่องกำลังจะเกิดขึ้น นางอยากจะไปเห็นช็อตนั้นจริงๆ แอบตามไปดูดีกว่า ยังไงเสียพวกพระเอกก็ชนะนางไม่เป็นอันตรายอะไรอยู่แล้ว หลี่เฉิงไห่จะหน้าตาเป็นยังไงนางก็อยากเห็น ในนิยายบรรยายว่าหน้าหวานเสียด้วย

คิดเสร็จคนตัวเล็กก็วิ่งตามเข้าป่าไปทันที