บทที่ 7 บุญคุณนี้ไม่ต้องทดแทนก็ได้

บทที่ 7

บุญคุณนี้ไม่ต้องทดแทนก็ได้

หลี่เฉิงไห่โผล่หัวมายังกระโจมของนางในยามอิ๋น (3.00-4.59 น.) มาลากตัวนางไปยังกระโจมแม่ทัพท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนๆ ทุกคน หัวหน้าหมู่กระซิบบอกตอนเดินผ่านว่าจะแจ้งหัวหน้ากองให้ว่ามู่เหยียนหายไปไหน

ที่ทุกคนไม่แปลกใจว่าทำไมระดับขุนพลอย่างหลี่เฉิงไห่มาตามนางถึงที่ เนื่องจากวันนั้นนอกจากเฉิงไห่แล้วก็มีคนในหมู่มาเจอนางด้วย เพราะมาตามหานางที่คอกม้าพอดี แล้วข่าวก็แพร่สะพัดยิ่งกว่าไฟลามทุ่งว่านางเป็นคนช่วยท่านแม่ทัพไว้ได้

“เอ่อ ท่านแม่ทัพเป็นอย่างไรบ้างหรือขอรับ” ทนไม่ไหวที่จะเอ่ยถามออกมา “แล้วเรียกข้าออกมาทำไมหรือขอรับ”

จู่ๆ ก็มาเรียกแล้วให้เดินตาม นางอยากรู้จะแย่แล้วว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร ไม่ใช่ว่าเขาซักไซ้นางจนเสร็จแล้วหรือ

ขุนพลหน้าหยกเหล่ตามองก่อนจะสะบัดหน้าหนี ไม่ยอมตอบคำถามสักคำถาม

“ถึงแล้ว”

เพราะอยู่ๆ เจ้าตัวหยุดเดินกะทันหันทำให้มู่เหยียนที่กำลังเดินคิดอะไรในหัวเดินชนแผ่นหลังเข้าอย่างจัง

“โอ๊ย!” จมูกกระแทกกับเกราะเหล็ก

“ฮึ” หลี่เฉิงไห่ปากคว่ำ สีหน้ามืดครึ้ม เบี่ยงตัวหลบให้ผู้มีพระคุณของสหายสนิทเข้ากระโจม

กระโจมแม่ทัพเป็นกระโจมที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในค่ายนี้เลยก็ว่าได้ หน้าประตูมีทหารสองนายยืนเฝ้าอยู่ เมื่อหญิงสาวเดินเข้าไปก็พบโต๊ะขนาดใหญ่และยาว มีแผนที่และตัวหมากวางไว้เต็มไปหมด เก้าอี้ตรงหัวโต๊ะมีใครไปไม่ได้นอกจากแม่ทัพหนุ่ม

เขากลับมาดูปกติเหมือนเดิมทุกอย่างจนถ้านางไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้นอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหมอนี่เคยเสียเลือดมากเพียงใด

“ท่านแม่ทัพ” นางคารวะ

“เจ้า...มู่เหยียนสินะ”

“ขอรับ” หลี่เฉิงไห่คงเล่าเรื่องตัวนางให้เฟิงหลงทราบหมดแล้ว

“เงยหน้าขึ้น”

มู่เหยียนเงยหน้าขึ้นตามคำสั่ง สบกับนัยน์ตาสีดำสนิทเนิ่นนานจนนางเผลอเอียงหัวเล็กน้อยด้วยความสงสัย แม่ทัพสติหลุดไปแล้วหรือทำไมถึงจ้องนางนานเหลือเกิน

จ้องแล้วเงียบหมายความว่าไง? หาเรื่องเหรอ? เอ๋??

“เอ่อ ท่านแม่ทัพ”

“ข้ารอดตายมาได้เป็นเพราะเจ้า” แล้วเขาก็เอ่ยขึ้นมา

“ขอรับ” มู่เหยียนยังงุนงงกับสถานการณ์เมื่อสักครู่แต่ก็ตอบรับแต่โดยดี

“บุญคุณต้องทดแทน”

มู่เหยียนได้ยินก็ตาลุกวาว มุมปากกระตุกยิ้ม รอคอยรางวัลที่ตนกำลังจะได้ในอีกไม่กี่อึดใจ

...

แล้วนางก็อยากจะกรี๊ดใส่หน้าคนหน้าตาย รางวัลที่ว่าคือการฝึกทหารกับเขาตัวต่อตัวอย่างไรล่ะ!

เหตุผลน่ะหรือ ท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่บอกว่าเพื่อนางจะได้มีชีวิตรอดในสงครามนี้ เขาจะฝึกฝนจนนางแข็งแกร่งไม่เป็นรองใคร ถือเป็นการตอบแทนในรูปแบบของเขา

“ข้าเกรงว่าท่านจะไม่มีเวลา” นางรีบหาข้ออ้าง

เขาลือกันว่าเวลาใดที่แม่ทัพมาตรวจดูพัฒนาการของเหล่าทหารแล้วล่ะก็ เตรียมน้ำตารอไว้ได้เลย ฝึกหนักฝึกจริง ทำไม่ได้ไม่ต้องกินข้าว ทำไม่ครบไม่ต้องนอน ดุยิ่งกว่าหมาเอ๊ยเสือ

“ข้าจัดสรรเวลาได้ ยามเว่ยมาหาข้าที่นี่” ว่าจบก็โบกมือไล่นางให้ออกไปทำให้นางไม่อาจขัดคำสั่งได้

กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเพียงนางกะพริบตาทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จก็ยามเว่ย (13.00-14.59 น.) เสียแล้ว

มู่เหยียนมาถึงกระโจมแม่ทัพ ทหารเฝ้าประตูตะโกนบอกว่านางมาถึงแล้ว พอเฟิงหลงอนุญาตให้เข้าไปได้นางจึงเดินเข้าไป พบเฉิงไห่ส่งสายตาเชือดเฉือนมาให้ก่อนจะเดินสวนเพื่อออกจากกระโจม

หวังเฟิงหลงพานางมายังลานฝึกส่วนตัวของเขาด้านหลังกระโจม ไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ ทั้งสิ้นเขาเริ่มฝึกนางทันที

แม่ทัพหนุ่มโยนกระบองให้ มู่เหยียนรับไว้เกือบไม่ทัน แต่รับได้นะเออแม้ท่าจะพิลึกไปหน่อยก็ตาม เขาให้นางแสดงกระบวนท่าที่ได้เรียนรู้มาให้เขาดู

มู่เหยียนพยักหน้าตกลงแล้วทำให้ดู มั่นใจพอสมควรเพราะตนแอบไปซุ่มซ้อมมาไม่น้อย

ทว่าความมั่นใจก็สลายไปอย่างไม่เหลือฝุ่น หวังเฟิงหลงติเกือบทุกกระบวนท่าจนเขาต้องสาธิตกระบวนท่าต่างๆ ให้ดูเป็นขวัญตา

รุนแรงและรวดเร็ว องอาจและน่าหวั่นเกรง นางให้คำจำกัดความเมื่อได้เห็น

หลังจากนั้นเขาค่อยให้นางทำตามทีละขั้นตอนโดยมีท่านแม่ทัพคอยตรวจสอบว่าถูกหรือไม่ ยืนขาห่างเกินไปหรือแคบเกินไป ทิ้งน้ำหนักตรงไหนก่อนเวลาเปลี่ยนท่าจะได้ต่อเนื่องและไม่เสียสมดุล ซึ่งนางมักจะทิ้งน้ำหนักผิดเสมอ ทำให้ไม่มีแรงส่งในท่าถัดไป

“ข้าบอกว่าทิ้งน้ำหนักที่ส้นเท้าให้มั่นคงก่อน ไม่ต้องรีบ” เสียงทุ้มดุเมื่อมู่เหยียนทำผิดอีกครั้ง “เริ่มใหม่”

ขอบอกว่าโหดฉิบหาย นางฝึกต่อเนื่องกันสองชั่วยามจนหมดแรง จึงแอบยืนพักเหนื่อยระหว่างที่เฟิงหลงไม่อยู่ เขามักจะขอตัวไปคุยงานในกระโจมบ่อยครั้ง เห็นได้ชัดว่ายุ่งมาก แต่เวลานางพักหมอนี่ก็จะโผล่มาข้างหลังเหมือนผีตามอาฆาต แล้วก็ลงโทษสั่งให้ฝึกท่านี้เพิ่มอีกห้าสิบรอบ

นี่เป็นรางวัลหรือบทลงโทษกันแน่!

แต่มีเรื่องดีอย่างหนึ่งคือนางสามารถแอบส่องทหารหน่วยอื่นๆ ได้ ทหารแถวนี้งานดีจริงๆ ซิกแพคกันทั้งนั้น ไม่เหมือนแถวนาง อาจเพราะเป็นหน่วยที่เพิ่งถูกตั้ง แต่ละคนยังไม่ได้รับการฝึกฝนที่เพียงพอหุ่นจึงยังไม่ล่ำ

“ท่านแม่ทัพ ท่านไม่หิวหรือขอรับ” นางเอ่ยถาม

เพราะนางหิวมากๆ ตอนนี้เลยเวลากินข้าวเย็นไปนานแล้ว แต่นางไม่สามารถทำท่าทางได้ถูกต้องครบห้าสิบรอบสักทีจึงยังไม่ถูกปล่อยตัว หวังว่าจางฉวนจะแอบเก็บอาหารมาให้นางกิน

ครูฝึกจอมโหดเลิกคิ้วขึ้นสูง “ไม่”

“ข้าไม่ได้หิวนะ ข้าแค่เป็นห่วงท่าน กลัวท่านจะเป็นอะไรไป”       

มู่เหยียนกล่าวพร้อมลดกระบองในมือลง เดินเข้าไปหาแม่ทัพหนุ่ม ทำเป็นสอดส่องบาดแผลที่เขาได้รับ

“เพิ่งได้รับบาดเจ็บมา ท่านต้องพักผ่อนให้มากๆ นะขอรับ ถ้าเป็นลมล้มพับขึ้นมาข้าแบกท่านไม่ไหวแล้วนะ” พร้อมส่งสายตาน่าสงสาร

หวังเฟิงหลงผ่อนลมหายใจ แหงนหน้าดูท้องฟ้าเห็นว่าพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ท้องฟ้าถูกระบายไปด้วยสีส้ม คาดว่าพลทหารคงไม่มีสมาธิในการฝึกแล้ว ถึงจะดึงดันให้ฝึกต่อไปก็คงไม่เกิดประโยชน์

“วันนี้พอแค่นี้” ว่าจบก็หันหลังเดินกลับเข้ากระโจม

มู่เหยียนลอบยิ้ม วิ่งตามหลัง

ฮึ แล้วนางก็รู้ว่าหมอนี่มันแข็งนอกอ่อนใน!