บทที่ 6 นึกถึงผี ผีก็มา

บทที่ 6

นึกถึงผี ผีก็มา

การเดินกลับค่ายทหารเป็นอะไรที่ทุลักทุเลพอสมควรเนื่องจากคนตัวสูงเจ็บหนักทำให้เคลื่อนที่เร็วไม่ได้นัก

ทว่ามู่เหยียนต้องขอชื่นชม หวังเฟิงหลงเป็นชายที่มีความอดทนสูงมาก เขาไม่ปริปากหรือหลุดร้องเจ็บแผลเลยแม้แต่น้อย หากเป็นนางละก็..

คงกรี๊ดแปดตลบ ร้องไห้เป็นเผาเต่าหรือโอดโอยตลอดเวลาแน่ๆ

ประกอบกับตัวเฟิงหลงสูงกว่านางมากกว่าสิบชุ่น (หนึ่งนิ้ว)เห็นจะได้ส่งผลให้ต้องเทตัวมายังฝั่งที่เตี้ยกว่าซึ่งมู่เหยียนรับรู้ได้ว่าชายหนุ่มพยายามไม่ทิ้งน้ำหนักมายังนางทั้งหมด ทว่าก็ยังคงเดินลำบากอยู่ดี

“ใกล้ถึงแล้วท่านแม่ทัพ” นางเอ่ยอย่างตื่นเต้นดีใจ เหงื่อชุ่มไปทั้งหลังและรักแร้ เฟิงหลงตัวหนักกว่าที่คิดไว้นัก

และเพราะนางดีใจเกินไปหน่อยจึงทำให้ก้าวเท้าผิดจังหวะเสียหลัก ส่งผลให้คนตัวสูงกว่าเสียหลักเช่นกัน มือหนาคว้าหมับเข้าให้ที่หน้าอกนาง!

“เอี้ย!!”

มู่เหยียนอุทานด้วยความตกใจ ด้วยสัญชาตญาณความเป็นกุลสตรีทำให้สาวเจ้าเผลอผลักคนข้างตัวออกทันที ชายหนุ่มไม่คาดคิดถึงการกระทำนี้รีบคว้าตัวการเป็นหลักยึดแต่ร่างผอมแห้งหรือจะต้านแรงได้ ทั้งคู่ล้มลงกับพื้นเสียงดัง

คนมีแผลฉกรรจ์ครางเจ็บในลำคอเมื่อพลทหารล้มทับร่างเขาเต็มๆ

“อุ๊บ!” ตามมาด้วยแรงกระแทกที่ฟันหน้าล่างและริมฝีปาก

มู่เหยียนตัวแข็งค้างด้วยความตกใจ ลืมความเจ็บจากฟันกระแทกเมื่อริมฝีปากของตนสัมผัสถึงความนุ่มหยุ่นและอุ่นร้อน อีกฝ่ายก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจเช่นกัน หน้าของพวกเขาใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของแต่ละฝ่าย

นี่มันฉากในละครชัดๆ

ทว่าจูบแรกของนางเต็มไปด้วยคาวเลือด..

มู่เหยียนผงกหัวขึ้นเมื่อสบกับนัยน์ตาดุ

“ข้าขอโทษ!”

“ลุก” แม่ทัพหนุ่มกดเสียงต่ำระงับความโกรธ

ฉิบหาย โดนสั่งตัดหัวแน่!

มู่เหยียนลนลานออกจากตัวแม่ทัพ ก่อนจะคุกเข่าขอโทษขอโพย โขกหัวกับพื้นได้โขกไปแล้วพี่น้องครับ

“ข้าขอโทษ! ข้าไม่ได้ตั้งใจ มือมันไปเองอะ ก็.. ก็ท่านเอามือมาโดนตัวข้า คนมันก็ต้องตกใจซี่ เพราะฉะนั้นข้าไม่ได้ตั้งใจนะ แล้ว.. แล้ว แล้วข้าก็ไม่ได้ตั้งใจจูบท่านนะ ข้าขอโทษ!!”

คนโดนขโมยจูบชะงักเล็กน้อยเมื่อฟังคำขอโทษมาถึงประโยคสุดท้ายจังหวะเดียวกับมู่เหยียนเงยหน้าขึ้นมาพบกับแก้มขึ้นสีดอกท้อเพราะความเขิน (หวังเฟิงหลง : ความโกรธต่างหากเล่า!) ปากแตกเลือดซิบเพราะฟันของนางไปเฉาะเข้าเต็มแรง

“อย่าบอกนะว่าท่านเขิ-”

“พูดจบหรือยัง” หวังเฟิงหลงขัดเสียงต่ำ คิ้วขมวดแน่น นัยน์ตาวาวโรจน์ปานจะฉีกนางออกเป็นชิ้นๆ แม้จะดูขัดกับใบหน้าคมคายที่แดงระเรื่อมาถึงลำคอก็ตาม

มู่เหยียนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนตอบ

“จ...จบแล้วขอรับ”

“ถ้าอย่างนั้นก็พยุงข้าขึ้นแล้วกลับค่าย”

“ขอรับ”

หญิงสาวรีบถลาเข้าไปพยุง ฉีกยิ้มหวานประจบไปหนึ่งแมทซ์

ขอโทษนะพ่อพระเอก นายมาลวนลามฉันก่อนนี่นา

หลังจากเหตุการณ์เฉียดตายของแม่ทัพใหญ่หวังเฟิงหลง มีการส่งหน่วยลาดตระเวนเข้าป่าทันที เพิ่มกะในการลาดตระเวนมากขึ้น รวมไปถึงบริเวณกระโจมแม่ทัพมีการเพิ่มรักษาความปลอดภัยเช่นกัน ส่วนเรื่องอาการบาดเจ็บ ไม่มีใครทราบอาการของแม่ทัพว่าเป็นเช่นไรบ้าง ทุกอย่างล้วนเป็นความลับ

ซึ่งนี่ก็ผ่านมาเจ็ดวันแล้ว มู่เหยียนหวังว่าพระเอกจะกลับมาแข็งแรงโดยเร็ววัน ไม่อย่างงั้นเนื้อเรื่องจะดำเนินต่อไปได้อย่างไร

ในวันเกิดเหตุเมื่อนางมาถึงค่ายก็พบหลี่เฉิงไห่พอดี หนุ่มหน้าหยกกำลังวิ่งวุ่นตามหาตัวแม่ทัพใหญ่ของตน

ถึงว่ายังไม่ไปช่วยเพราะมันหาพระเอกไม่เจอ! ปั๊ดโธ่

หลังจากเฉิงไห่มาพบสภาพปางตายของแม่ทัพหนุ่มก็มีอันต้องพิโรธ รีบส่งคนตามหน่วยพยาบาลมารักษาและแน่นอนกักตัวนางไว้เพื่อสอบสวนภายหลัง

หลี่เฉิงไห่เป็นบุรุษหน้าหวาน ดูอ่อนโยนราวเทพบุตร หากแต่ปากคอเราะรายโดยเฉพาะกับสาวๆ สาวคนไหนที่เผลอหลงเสน่ห์ราวแมลงวันตอมขี้ เอ๊ย ผีเสื้อตอมเกสร แต่พอเข้าไปทำความรู้จักมักถูกตะเพิดกลับมาเสียจนไม่กล้ามองหน้าชายหนุ่มอีกเลยด้วยซ้ำ ในนิยายผู้หญิงที่เฉิงไห่ยอมพูดดีด้วยมีเพียงนางเอก ง่ายๆ คือเป็นพระรองช้ำรัก ทำให้ได้ทุกอย่างแต่ไม่ได้เธอมาครอง

เป็นได้แค่แบตสำรองล่ะนะ

น่าสงสารจริงๆ

...

ถุ้ย นางขอเก็บความสงสารกลับมาคืนมาให้หมด หน้าตาอ่อนโยนขัดกับนิสัยเสียจริง หมอนี่นอกจากจะเอาแต่ซักถามนางแล้วยังมีหน้ามาด่านางด้วยว่าไร้ฝีมือจนทำให้ท่านแม่ทัพบาดเจ็บหนัก แบบนี้จะไปปกป้องใครได้ หรือแม้แต่จะเอาชีวิตรอดจากศึกสงครามยังยาก บลาๆๆๆ

มู่เหยียนแอบกลอกตามองบน ไม่ได้แค่ปากเสียกับผู้หญิง มันปากเสียกับทุกคน!

นางอยากตะโกนกลับไปเสียเหลือเกินว่า

‘เฮ้ คนที่ควรไปช่วยคือเจ้าต่างหาก ใครกันแน่ที่กากไม่สามารถไปช่วยเฟิงหลงได้ฮะ!’

เฮ้อ คนที่นี่ไม่รู้จักคำว่าขอบคุณกันหรือยังไง

“มู่เหยียน!”

นั่นไง นึกถึงผี ผีก็มา